Malcolm Middleton - Bananas (2018)

Meerdere luisterbeurten zitten er inmiddels op.

Als eerste: de kleurrijke hoes en albumtitel. Geweldig!

We horen op deze bananentros een - bij vlagen - manische Malcolm die zowel weet op te wekken en er ook niet voor schroomt om de melancholie wederom op te zoeken ("What A Life", "Twilight Zone", "Salamander Gray"). De "up-tempo" nummers als "That Voice Again" en "Love Is A Momentary Lapse In Self-Loathing" doen sterk denken aan bijvoorbeeld de opener "Red Travellin' Socks" op Waxing Gibbous uit 2009.

Godzijdank heeft Malcolm de elektronische stijl van Summer of '13 achter zich gelaten en levert een delicate folk-plaat af die persoonlijk het duidelijkst te typeren valt als een geslaagde combinatie van het beste songmateriaal op A Brighter Beat en een vleugje bombast van het wisselvallige Waxing Gibbous.

Er is maar 1 album waar een banaan op de hoes hoort en dat is niet dit album.

Ach, niet iedere artiest heeft een bijdrage van Andy nodig..

Al zouden wat ritsjes op die banaantjes niet misstaan.

Deze, net uit

Ween - Bananas and Blow (2018)

Ach, als iemand het hergebruik van populaire cultuur goed zou keuren, dan was het Warholl wel.

Verder wederom een fijne plaat van Malcolm. Mooie combi van voorgaand werk, zoals hierboven al gemeld.