Smashing Pumpkins - Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 (2018)

Het eerste wapenfeit van de nieuwe, oude Pumpkins, geproduceerd door Rick Rubin. Vol. 1 impliceert dat er nog een vervolg komt.

"Solara" al een tijdje bekend, is er niet sterker op geworden.

Wel eindelijk weer eens een mooie hoes.

Silvery Sometimes (Ghosts) kwam vandaag uit en valt beter dan Solara

Apart, iTunes laat alleen 2 tracknamen zien op de albumpagina.

Net beluisterd, erg zwak en vervelend nummer, al het avontuur en alle kleur lijken uit de band verdwenen, had stiekem gehoopt dat de terugkeer van Iha positief uit zou werken... Rick Rubin is natuurlijk ook niet iemand die bekend staat om z'n avontuurlijke aanpak, het is een stripped-down, rechtdoor-naar-school-en-kantoor sound geworden. Jammer.

Smashing Pumpkins was de band waar ik mee opgroeide. Waar ik man mee werd. Ze hebben briljante liedjes gemaakt. Het beste album ooit behoort hen toe. Maar het is geweest. Het heeft nu iets geforceerds. Ik mis de oprechtheid in de nieuwe nummers. Het spreekt me niet meer aan. En het is goed zo. Ik ga de hele plaat niet luisteren. Ik herinner ze als de helden die me zoveel moois hebben gegeven.

Deze band is voor mij toch wel bijzonder. Ik werd fan toen Gish net uit was en niemand ze nog echt kende hier in Nederland.
Drie albums lang een enorme fan en daarna werd het toch wel minder. De singles zijn wederom categorie 'wel aardig' maar het raakt me niet meer (zelfs niet nu Silvery Sometimes (Ghosts) wat weg heeft van 1979).

Natuurlijk ben ik nu ook ouder en heb ik zoveel andere muziek leren kennen, maar kwalitatief is het toch ook niet helemaal meer wat het is. Jammer, want de bezetting nu is toch wel top met Jimmy en James erbij.

Silvery Sometimes (Ghosts) is een prima nummer! Doet me denken aan 1979. Lekker hoor!

Ja dit is old skool. Laat de klagers maar klagen. De Pumpkins hebben m'n ziel gewonnen! Je kunt gewoon niet ontkennen dat ze terug zijn. Ik lees hierboven dat ze het niet meer in hun hebben om old skool te worden maar als je dit al niet goed vind dan weet ik niet waar de Pumpkins dan mee zou moeten komen.

Of het beter is dan Machina dat durf ik dan weer niet te zeggen. Hun beste tot nu toe vind ik!

Hm, vind de single ook niet super maar juich dit album wel erg toe!!

Hola, je hoort me niet klagen over nieuw pompoenenmateriaal (het is er ook de tijd van het jaar voor). Het pakt me alleen niet. Ik hoop van harte dat ze de stadions vol krijgen en de plaat gretig aftrek gaat vinden. Ik kan er zelfs in mee dat de liedjes beter zijn dan verwacht. Maar ik zet liever de nieuwe Roosevelt aan....

Nee dat snap ik, alleen ik vind het raar waarom het je niet pakt. Oke als je Mellon Collie het beste van het beste vind dan valt alles tegen. Solara is ouderwets goed (pakte me eerst helemaal niet) Silvery Sometimes voelt voor mij juist niet geforceerd. Dus als ik het goed begrijp had je sowieso geen zin in een nieuwe Pumpkins?

Check dan de nieuwe single! Het greep mij gelijk aan. Solara had dat minder. Oke nu houd ik op. Ik lijk wel een SP liefhebber

Haha houd dat vast. Ik weet ook niet wat het is maar ook na herbeluisteren krijg ik niet de drang om een pre bestelling te maken... misschien komt het nog....

Ik vind het geen slecht nummer. Doet me alleen meer aan bijvoorbeeld Mark Lanegan of zo denken (niet de zang uiteraard). Maar het is verre van Pumpkins. Ik ben er niet over uit of dat positief is of niet. Maar tot nu toe zeg ik: ja best prima nummer.

Mellon Collie staat bij mij op 11 bij de beste albums. De drie singles draai ik veelvuldig en ik vind ze alle 3 goed. Solara is erg sterk en de andere twee ook. Ik ben er weg van en het doet met enorm aan de nineties denken. Benieuwd naar de rest van het album.

Goed, mijn favoriete bandje van weleer brengt een nieuw album uit. Adore was de eerste tegenvaller en dat album is exact 20 jaar oud. Machina deed me nog veel minder. de liefde was over, en die liefde was heel groot. Fan van het begin, Gish was net uit, en daardoor ook al vroeg live meegemaakt. Na Prince was dit voor het eerst dat ik zo vol in een band dook.

Maar de Pumpkins waren het niet meer voor mij. Het leek er ook op dat ze gestopt waren totdat Zeitgeist uitgebracht werd. Aardig, maar niet meer dan dat. Oceania deed het dan een stuk beter bij mij. Oh ja, er kwam nog wat achteraan: Monuments to an Elegy was een half uur zwakheid ten top. Ene oor in, andere uit.

En nu krijgen we volume 1 van Shiny and Oh So Bright, wat impliceert dat er nog een volume 2 gaat komen. Laten we dat nog maar afwachten. Niets zo veranderlijk als onze Billy Corgan. Het Teargarden by Kaleidoscope project was ook niet helemaal geworden wat beloofd werd.

Durf ik het eigenlijk nog wel aan? Jawel. Corgan solo TheFutureEmbrace vond ik niet te pruimen, maar zijn Ogilala van vorig jaar had wel wat .

Het gospelachtige Knights of Malta opent dit korte avontuurtje Ik vind dit heel erg lijken op werk dat Mark Lanegan met de Soulsavers uitbracht. Een warm nummer dat goed in elkaar steekt en best wat belooft voor de rest van het album. Mooie geluiden, een redelijke gitaarsolo, strijkers en een dameskoortje. Niet erg Pumpkins zoals ik ze ken, maar dat is niet erg. Overigens hebben we hier te maken met de originele bezetting op d'Arcy na die hier vervangen is door inmiddels ook wel oudgediende Jeff Schroeder.

Silvery Sometimes (Ghosts) doet heel sterk aan 1979 denken, een nummer dat enorm favoriet is bij velen en wat gek genoeg bij mij juist tot de zwakkere broeders van Mellon Collie behoort. Neemt niet weg dat ook dit nummer best sterk is en beter dan we gewend zijn van de mannen sinds lange tijd. Prima poprock. Hadden we dit in 1995 niet heel erg geweldig gevonden met z'n allen?!

Travels klinkt ook redelijk luchtig. Vrij verzorgde rock, niet erg spannend verder. Doet een beetje aan Zwan denken. Oh ja, die hadden we ooit ook nog. Weinig memorabel en dat is dit nummer dus ook niet, maar slecht is het zeker niet. Het klinkt aangenaam, maar is dat wat we willen van de Pumpkins?! Misschien is dat wel het probleem waar de band al jaren mee worstelt. Wat willen ze zelf en wat wil het publiek? Het is en blijft lastig.

Op Solara proberen ze een beetje de oude boze Pumpkins terug te toveren. Nee, het is geen Heavy Metal Machine en ook geen Zero. Het past op Zeitgeist. Leuk geprobeerd, maar het verbleekt als je het naast het oude werk legt. Maar dat is dan weer onze fout als liefhebbers. Je moet niet altijd maar willen vergelijken. Ja maar, ja maar.......
Niks mis met Solara, maar heel erg warm kan ik er ook niet van worden. Gewoon leuk. Maar de Pumpkins waren ooit niet 'gewoon leuk'. Ze waren steengoed.

Op Alienation keert het ietwat zweverige van de opener terug. Ik herken hier een beetje het solowerk van Corgan's laatste album Ogilala in terug. Eigenlijk best fraai, maar had beter onder zijn eigen naam uitgebracht kunnen worden zoals hij vorig jaar met soortgelijke nummers deed. Toch doet dit nummer best wel wat met me, ondanks dat het eigenlijk best een flauw nummer is. Ik kan het niet goed verklaren. Dat was met Ogilala net zo. Het is een berustende Corgan en dat is altijd beter dan krampachtig terug naar het verleden willen gaan. Ja, dit vind ik wel mooi, mede door de opbouw die in het nummer zit en het Queen-geluid dat ik een beetje ontwaar.

Marchin' On is wat furieuzer. Ze kunnen het nog wel. Gas erop en gaan. Het is alleen zo weer gedaan met het nummer en het is een beetje spierballenrock Pumpkins onwaardig. Dat is niet heel erg, maar dan had ik het liever van een ander bandje gehoord en niet van mijn ooit zo geliefde Pumpkins.

With Sympathy is een beetje categorie luchtiger nummers van Mellon Collie zoals Galapogos of Thirty-Three. Hier valt weinig op aan te merken eigenlijk, maar op een kort album als dit pakt het gek genoeg minder goed uit dan genoemde nummers ooit deden op Mellon Collie waar de afwisseling juist zo mooi was.

Zoals bekend duurt het album slechts een half uur. De klacht die velen over Mellon Collie hebben is de lengte. Daar ben ik het nooit mee eens geweest. Dat past juist heel goed. Deze dertig minuten zijn gewoon wat te kort. Het wordt er wat vluchtig door.

En zo zitten we al weer bij afsluiter Seek and You Shall Destroy. Te glad geproduceerd, iets wat voor wel meer nummers opgaat. En blijkbaar weten ze niet hoe ze het nummer moeten afronden, dus trekken ze de stekker er maar gewoon uit.

Moeten de Pumpkins sowieso niet de stekker eruit trekken? Misschien wel. Corgan solo op Ogilala was zo slecht nog niet en veel nummers op dit album ademen eenzelfde sfeer, weliswaar met wat meer instrumentatie. Alleen komen de drums van Chamberlin nu niet bepaald goed door op dit album, toch ooit heel erg bepalend geweest voor het Pumpkins-geluid.
De laatste keer dat ik ze live zag was in de HMH en dat was toch wel ouderwets fijn, zelfs met andere bandleden. Maar is dat voldoende om door te gaan met albums als Shiny and Oh So Bright, Vol. 1? Ze toeren weer en dit album wordt behoorlijk genegeerd (alleen Silvery Sometimes (Ghosts) komt aan bod). Je kunt je dus afvragen of het nog nodig is nieuwe albums af te leveren.

Het blijft een beetje hangen en wurgen met de Smashing Pumpkins. Ik weet ook niet of ik ze simpelweg ontgroeid ben, niet meer zo into dit soort rock ben, of dat het gewoon te zwak is en ik de rit niet eens had afgemaakt als er niet Smashing Pumpkins op stond.
Het is geen slecht album. Het is nogal kort en categorie 'wel aardig' en dat is misschien toch Pumpkins onwaardig. Of toch niet?! Ik hou het dan toch maar even bij Oceania als te gekke terugkeer.

3,75* afgerond naar 3,5*.... vooralsnog.

Dat nummer staat toch op "Machina"?? Of bedoel je "Tonight, Tonight"?

Oeps, ik bedoel wel Try, Try, Try maar in de context van Mellon Collie nummers als Galapogos of Thirty-Three. Zal het even aanpassen.

Het a-typische, maar wel fraaie, Knights of Malta en bovenstaand verhaal maken me toch nieuwsgierig.

Meerdere draaibeurten maken het toch dat ik afrond naar boven nu, mede dankzij de luchtige toon van het album (toch wel)

Zie jullie nou wel. Eerst goed luisteren dan pas oordelen over deze band met waar ze nu mee komen.

Noooouuuuu, zo geweldig is het nu ook weer niet, en als je gaat vergelijken met de eerste drie is dit wel magertjes zoals ze al jaren magertjes zijn in dat geval.

Maar dat is bij wel meer bands met een ijzersterk begin het geval. Het wordt dan toch moeilijker oordelen en waarschijnlijk minder objectief ook.

Bijzonder slappe, zwakke en holle plaat zonder diepte of avontuur. Rick Rubin als producer was een slechte keus, zoals al eerder genoemd, maar het ligt niet alleen aan de producer. De songs zijn van een bedroevend niveau. Volkomen logisch dat ze live voornamelijk werk uit hun beste periode spelen. Had nog even de hoop dat met de terugkeer van James Iha weer een beetje het heilige vuur in Corgan zou aanwakkeren, maar dit album laat me volkomen koud. Na "Machina II" zijn wat mij betreft de Pumpkins een stille dood gestorven.

Wat een contrasterende alternatieve titel overigens. Een van de twee lijkt me niet heel goed bij de muziek passen, of ze hebben een hele bijzondere sfeer gecreëerd. Heb nog niks gehoord van het album overigens.

Een plaat vol emotie en af en toe wat knallers! Niets mis mee.

Het is een zeer geslaagd album. Het.enigste min puntje is dat, er maar 8 tracks opstaan. Verder top.!!
Morgen krijg ik het album op vinyl..binnen...Lekker grijs draaien dit weekend

Had niet gedacht dat de pumpkins dit nog in zich hadden. Het word nergens zo goed als in hun hoogdagen maar deze plaat mag er zeker zijn.

Ik hopelijk ook morgen! Ik heb de gold version besteld. Lekkere plaat!

De eerste volledige luisterbeurt zit er op en ik zit met een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil ik best wel een beetje terugkomen op mijn eerdere stelling dat ik dit product links zou gaan laten liggen. Aan de andere kant merk ik dat ik na beluistering behoorlijk onberoerd ben gelaten... Ik vind het best een sympathieke plaat geworden met best wel een paar aardige liedjes, maar het klinkt me allemaal wat te makkelijk en gezapig. Zelfs de -in mijn oren- beste drummer allertijden roffelt plichtmatig zijn riedeltjes, waar vroeger juist HIJ het verschil kon maken tussen goed en TOP. Symptomatisch vind ik het nummer "Travels": kabbeldekabbel roffelderoffel "It's where I belong", tralala....
Maar misschien heb ik last van de vergelijking die ik onbewust maak met mijn verwachtingen, misschien is het de inderdaad wat holle productie. Misschien moet ik hem gewoon vaker luisteren. Ga ik toch maar wel doen....

Min of meer dezelfde opzet (puntige nummers, korte speelduur) als de vorige, maar die deed me toch meer. Ik mis hier een stukje frisheid.

Lekker voor op de achtergrond, maar ik zou hem er niet snel weer bij pakken.