Smashing Pumpkins - Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 (2018)

Goed, mijn favoriete bandje van weleer brengt een nieuw album uit. Adore was de eerste tegenvaller en dat album is exact 20 jaar oud. Machina deed me nog veel minder. de liefde was over, en die liefde was heel groot. Fan van het begin, Gish was net uit, en daardoor ook al vroeg live meegemaakt. Na Prince was dit voor het eerst dat ik zo vol in een band dook.

Maar de Pumpkins waren het niet meer voor mij. Het leek er ook op dat ze gestopt waren totdat Zeitgeist uitgebracht werd. Aardig, maar niet meer dan dat. Oceania deed het dan een stuk beter bij mij. Oh ja, er kwam nog wat achteraan: Monuments to an Elegy was een half uur zwakheid ten top. Ene oor in, andere uit.

En nu krijgen we volume 1 van Shiny and Oh So Bright, wat impliceert dat er nog een volume 2 gaat komen. Laten we dat nog maar afwachten. Niets zo veranderlijk als onze Billy Corgan. Het Teargarden by Kaleidoscope project was ook niet helemaal geworden wat beloofd werd.

Durf ik het eigenlijk nog wel aan? Jawel. Corgan solo TheFutureEmbrace vond ik niet te pruimen, maar zijn Ogilala van vorig jaar had wel wat .

Het gospelachtige Knights of Malta opent dit korte avontuurtje Ik vind dit heel erg lijken op werk dat Mark Lanegan met de Soulsavers uitbracht. Een warm nummer dat goed in elkaar steekt en best wat belooft voor de rest van het album. Mooie geluiden, een redelijke gitaarsolo, strijkers en een dameskoortje. Niet erg Pumpkins zoals ik ze ken, maar dat is niet erg. Overigens hebben we hier te maken met de originele bezetting op d'Arcy na die hier vervangen is door inmiddels ook wel oudgediende Jeff Schroeder.

Silvery Sometimes (Ghosts) doet heel sterk aan 1979 denken, een nummer dat enorm favoriet is bij velen en wat gek genoeg bij mij juist tot de zwakkere broeders van Mellon Collie behoort. Neemt niet weg dat ook dit nummer best sterk is en beter dan we gewend zijn van de mannen sinds lange tijd. Prima poprock. Hadden we dit in 1995 niet heel erg geweldig gevonden met z'n allen?!

Travels klinkt ook redelijk luchtig. Vrij verzorgde rock, niet erg spannend verder. Doet een beetje aan Zwan denken. Oh ja, die hadden we ooit ook nog. Weinig memorabel en dat is dit nummer dus ook niet, maar slecht is het zeker niet. Het klinkt aangenaam, maar is dat wat we willen van de Pumpkins?! Misschien is dat wel het probleem waar de band al jaren mee worstelt. Wat willen ze zelf en wat wil het publiek? Het is en blijft lastig.

Op Solara proberen ze een beetje de oude boze Pumpkins terug te toveren. Nee, het is geen Heavy Metal Machine en ook geen Zero. Het past op Zeitgeist. Leuk geprobeerd, maar het verbleekt als je het naast het oude werk legt. Maar dat is dan weer onze fout als liefhebbers. Je moet niet altijd maar willen vergelijken. Ja maar, ja maar.......
Niks mis met Solara, maar heel erg warm kan ik er ook niet van worden. Gewoon leuk. Maar de Pumpkins waren ooit niet 'gewoon leuk'. Ze waren steengoed.

Op Alienation keert het ietwat zweverige van de opener terug. Ik herken hier een beetje het solowerk van Corgan's laatste album Ogilala in terug. Eigenlijk best fraai, maar had beter onder zijn eigen naam uitgebracht kunnen worden zoals hij vorig jaar met soortgelijke nummers deed. Toch doet dit nummer best wel wat met me, ondanks dat het eigenlijk best een flauw nummer is. Ik kan het niet goed verklaren. Dat was met Ogilala net zo. Het is een berustende Corgan en dat is altijd beter dan krampachtig terug naar het verleden willen gaan. Ja, dit vind ik wel mooi, mede door de opbouw die in het nummer zit en het Queen-geluid dat ik een beetje ontwaar.

Marchin' On is wat furieuzer. Ze kunnen het nog wel. Gas erop en gaan. Het is alleen zo weer gedaan met het nummer en het is een beetje spierballenrock Pumpkins onwaardig. Dat is niet heel erg, maar dan had ik het liever van een ander bandje gehoord en niet van mijn ooit zo geliefde Pumpkins.

With Sympathy is een beetje categorie luchtiger nummers van Mellon Collie zoals Galapogos of Thirty-Three. Hier valt weinig op aan te merken eigenlijk, maar op een kort album als dit pakt het gek genoeg minder goed uit dan genoemde nummers ooit deden op Mellon Collie waar de afwisseling juist zo mooi was.

Zoals bekend duurt het album slechts een half uur. De klacht die velen over Mellon Collie hebben is de lengte. Daar ben ik het nooit mee eens geweest. Dat past juist heel goed. Deze dertig minuten zijn gewoon wat te kort. Het wordt er wat vluchtig door.

En zo zitten we al weer bij afsluiter Seek and You Shall Destroy. Te glad geproduceerd, iets wat voor wel meer nummers opgaat. En blijkbaar weten ze niet hoe ze het nummer moeten afronden, dus trekken ze de stekker er maar gewoon uit.

Moeten de Pumpkins sowieso niet de stekker eruit trekken? Misschien wel. Corgan solo op Ogilala was zo slecht nog niet en veel nummers op dit album ademen eenzelfde sfeer, weliswaar met wat meer instrumentatie. Alleen komen de drums van Chamberlin nu niet bepaald goed door op dit album, toch ooit heel erg bepalend geweest voor het Pumpkins-geluid.
De laatste keer dat ik ze live zag was in de HMH en dat was toch wel ouderwets fijn, zelfs met andere bandleden. Maar is dat voldoende om door te gaan met albums als Shiny and Oh So Bright, Vol. 1? Ze toeren weer en dit album wordt behoorlijk genegeerd (alleen Silvery Sometimes (Ghosts) komt aan bod). Je kunt je dus afvragen of het nog nodig is nieuwe albums af te leveren.

Het blijft een beetje hangen en wurgen met de Smashing Pumpkins. Ik weet ook niet of ik ze simpelweg ontgroeid ben, niet meer zo into dit soort rock ben, of dat het gewoon te zwak is en ik de rit niet eens had afgemaakt als er niet Smashing Pumpkins op stond.
Het is geen slecht album. Het is nogal kort en categorie 'wel aardig' en dat is misschien toch Pumpkins onwaardig. Of toch niet?! Ik hou het dan toch maar even bij Oceania als te gekke terugkeer.

3,75* afgerond naar 3,5*.... vooralsnog.

Niks aparts deze nieuwe van de Smashing pumpkins maar zo af en toe laait het oude vuur weer op en laat de band rondom Billy Corgan horen dat ze nog steeds bestaansrecht hebben.Hun nieuwe album Shiny and Oh So Bright, vol. 1 kan me niet volledig overtuigen en ook is het album wel erg kort.Het niveau van de nummers is redelijk tot goed maar de productie is maar zo zo en had wel wat voller mogen zijn.
Desondanks zijn Solara,Marchin' On en Seek and You Shall Destroy toch wel erg sterk en doen me denken aan de topjaren van het viertal,waarvan alleen Corgan nu nog over is.
Met zijn uit duizenden herkenbare stem hebben de Smashing pumpkins sowieso altijd een sterke troef in handen en die zorgt er ook nu voor dat Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 toch wel met ruim voldoende tot goed beoordeeld kan worden.
Hun status en klasse van de jaren negentig mogen ze dan niet al te vaak meer benaderen,de latere albums zijn meestal nog behoorlijk (en zo ook deze) onderhoudend.

Tja. Album of EP? Met slechts acht tracks en een speelduur van net een half uur is het werkje in ieder geval aan de korte kant. Maar, het moet gezegd worden, het materiaal is overwegend de moeite waard en lekker afwisselend. De band heeft de afgelopen jaren feitelijk niet meer zo goed en vooral zo energiek geklonken. Kom dus maar op met Vol. 2!

Geweldige plaat nog altijd. Al is Solara toch wel een kleine mispeer. With Sympathy is dan weer pijnlijk mooi. Ben nog altijd benieuwd naar Vol.2. Het laat nu wel erg lang op zich wachten..