Jean-Michel Jarre - Equinoxe Infinity (2018)

Alweer een nieuwe Jarre in aantocht! Na 40 jaar alsnog een vervolg op Equinoxe. Met twee verschillende covers, bij bestelling is het afwachten welke je in de bus krijgt...

Equinoxe Infinity, new Jarre album, out 16.11.2018 – Jean Michel Jarre fan page - jmjarrefan.wordpress.com

Woei interessant!

Jarre is de laatste jaren productiever dan ooit. En ook nog eens kwalitatief goed bezig. Het openingsnummer klinkt alvast veelbelovend:

Jean Michel Jarre - Equinoxe Infinity - The Watchers (Release Nov 2018) - YouTube

Jean Michel Jarre - about new album ‘Equinoxe Infinity’ - YouTube

Leuke mini-documentaire over het nieuwe album van Jean Michel Jarre en wat het album muzikaal en thematisch gezien gaat inhouden.
De "Watchers" die te zien zijn op de hoes van de originele Equinoxe-plaat nemen een centrale plek in op dit nieuwe album. Ze kijken in de toekomst (in het geval van Equinoxe Infinity zou dat zomaar eens 40 jaar later kunnen zijn, gezien de 40ste verjaardag van de originele Equinoxe) en deze pakt positief of negatief uit. En speciaal voor dit gegeven komt dit album dan ook uit met twee verschillende albumhoezen.
Mijn exemplaar ploft morgen op de deurmat en ik ben dan ook benieuwd welke versie ik binnen krijg. Dat viel namelijk niet te bepalen bij de pre-order.

Op basis van de vier tracks die ik tot nu toe gehoord heb en ook al via YouTube zijn vrijgegeven, zou dit zomaar eens een meer dan fantastisch nieuw album kunnen worden. Ik ben in ieder geval bij voorbaat al vrij positief.

Eerste impressie:
Dit album ligt muzikaal vooral in de lijn van Oxygene 3 met een combinatie van wat scherpere moderne synth geluiden en warmere anologe synths. De link met Equinoxe is vooral in de cover art, al heeft het wel meer dat 'waterige' van Equinoxe ten opzichte van het meer 'atmosferische' van Oxygene. De meeste nummers werken zeer goed (met een paar knulligheidjes hier en daar, maar dat drukt de pret niet) en het album vormt een mooi geheel.

Dus zeker weer een goed album van Jarre die productiever lijkt dan ooit de laatste jaren.

Dit is absoluut een doordacht album van Jean Michel!

Derde luisterbeurt zit erop. Ik vind het eigenlijk best wel erg goed.
"Oxygene 3" vond ik niet slecht maar ook geen briljante cd. Deze vind ik echt wel een stuk beter.
Spannende muziek. Af en toe toch wel wat simpel, maar wel altijd vermakelijk. Het hoeft ook niet altijd ingewikkeld te zijn. Ik heb er gewoon best lol mee.

Wat mij betreft met gemak het beste van de afgelopen twintig jaar, misschien dertig jaar, òf (en dat zeg ik in mijn enthousiasme) zelfs vijfendertig jaar.

Eindelijk laat Jarre horen dat hik nog boeiende muziek kan maken. Na wat albums die in mijn oren missers waren weet de Fransman mij aan het toestel der stereo te houden. Weliswaar leunt het werk wel na de begin jaren van de beste man, maar is dat erg? Neen. Het is een goed degelijk concept dat nog niets aan kracht heeft verloren Klanken die blijven boeien. Na een eerste luistersessie ben ik al danig onder de indruk. Verder is het hoesontwerp erg mooi en on door een ringetje te halen.

Veertig jaar na Equinoxe, verschijnt op exact dezelfde verschijningsdag, afgelopen 16 november, het vervolg op dat album, namelijk Equinoxe Infinity. Een actie die Jean Michel Jarre twee jaar geleden ook al uithaalde met het derde deel uit de Oxygene-serie. Ook daar zit exact veertig jaar tussen dat album en het debuut.

Maar het is dit keer vooral het hoes-ontwerp wat het meest doet refereren aan de originele Equinoxe. De zg. 'Watchers' zijn namelijk weer terug te zien op maar liefst twee albumhoezen die speciaal voor Equinoxe Infinity ontworpen zijn. Eentje die een vreedzame blik in de toekomst biedt (de albumhoes zoals deze ook op MusicMeter staat) en eentje die een meer dystopisch beeld van de toekomst laat zien (zie: https://7.allegroimg.com/s1440/013538/e06c1b2f4320b150dcca565c63a7).
Mijn versie van het album heeft overigens de hoes zoals hier ook te zien op MusicMeter.

Want muzikaal zijn er niet meteen overeenkomsten terug te horen. Deze zijn er wel, maar vallen niet zo erg op als de muzikale omlijsting die alle drie de Oxygene-albums met elkaar verbinden.
Verwijzingen die o.a. te horen zijn zitten 'm vooral in de details zoals de opduikende sequencer-sectie in "The Watchers (Movement 1)" en de manier hoe de nummers 6 t/m 8 met elkaar zijn verbonden, doet sterk denken aan het drieluik Part 5 t/m 7 van de originele Equinoxe.
Maar daarmee houden de vergelijkingen al vrij snel op. Want met dit nieuwe album hoor ik toch vooral een vertrouwde Jarre die doet waar hij goed in is. En dat is een pakkende blend bieden van goed geproduceerde electronische muziek waar overduidelijk de Jarre-stempel op gedrukt is.
Niet per se verrassend, maar wel erg lekker en herkenbaar.
Qua dynamiek en afwisseling zelfs misschien nog wat diverser dan Oxygene 3. Tegelijkertijd mis ik het meer minimale karakter wat de vorige plaat meer kenmerkte. Wat minder geheimzinnig, minder ongrijpbaar. De nadruk op thema's is op Equinoxe Infinity meer aanwezig.

Toch doet Jarre geen vernieuwende of revolutionaire dingen op dit nieuwe album. Daarvoor klinkt het net iets teveel als ieder ander album van Jarre. Maar het klinkt zoals altijd en zeker sinds de laatste jaren weer erg degelijk. En dat na een periode waarbij ik soms het idee had dat Jarre redelijk de weg kwijt was, muzikaal gezien dan. Getuige matige albums als Metamorphoses en Téo & Téa.

Nummers die opvallen zijn de al eerder genoemde opener, die me qua sfeer zelfs een beetje een Blade Runner-gevoel geven (hallo Vangelis).
"Flying Totems (Movement 2)" zou wel eens de onvermijdelijke single van het album kunnen worden, met zo'n ongelooflijk herkenbare melodie wat zo typisch 'Jarre-iaans' klinkt, om het zo maar eens te omschrijven.
Tijd om mijn oren te spitsen doe ik tijdens het opvallende en met bijzondere mellotron-klanken doorspekte "Robots Don't Cry (Movement 3)".
Andere momenten hoor ik opeens verwijzingen naar Zoolook, getuige het meer poppy "Infinity (Movement 6)".
"The Opening" is een rehash van "Coachella Opening" die terug te vinden is op de compilatie Planet Jarre die eerder dit jaar is uitgebracht. En op dit album mooi geblend is naast de rest van de nummers.
Andere momenten zijn het wat meer klassiek getinte "Don’t Look Back (Movement 9)".
Het album sluit af met een intrigerend ambient-stuk waarmee Jarre laat zien ook de minder gemakkelijk in het gehoor liggende soundscapes niet te schuwen. Hij sluit hiermee het album op een bijzondere wijze af.

Zoals altijd staan er ook een aantal nummers op die meer als transitie dienen naar het volgende nummer dan dat ze op zich zelf staand een doel dienen. Daarmee vind ik niet altijd dat Jarre er mee wegkomt, gezien er gevoelsmatig meer met dit soort composities gedaan kan worden, dan dat nu te horen valt. Zo ook op dit album. Neem bijvoorbeeld een nummer als "If the Wind Could Speak (Movement 5)". Hier had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Een wonderschone melodielijn en aangename stem-samples zorgen voor een juweeltje. Echter duurt dit nummer met anderhalve minuut veel te kort om tot volle wasdom te komen. Wat niet zo bedoeld zal zijn, maar in mijn beleving wel een beetje een gemiste kans.

Conclusie is dat Jarre op zijn oude dag een degelijk album heeft afgeleverd wat door zijn titel en thema een gedurfde vergelijking aangaat met zijn oudere broer uit 1978. En hoe degelijk dit album is, het gaat niet die status van klassieker behalen als de originele Equinoxe. En zelfs dát album heeft altijd weer een beetje in de schaduw gestaan van het klassieke debuut. Ook al prefereer ik persoonlijk Equinoxe muzikaal net even meer dan het overigens al even geweldige debuut. Puur persoonlijk.

Ondanks hier en daar wat kritische noten, kan ik ook dit keer weer genieten van een oerdegelijk Jarre-album die qua kwaliteit, uitvoering en productie weer staat als een huis. En gezien de fanatieke productiviteit van Jarre de laatste jaren, is dat een prestatie op zich.

Ik kan zeggen na het opzetten van dit album dat Jarre weer helemaal terug is, Oke, misschien niet helemaal zoals vroeger toen Synthesyzers nog zo groot waren als een boekenkast, maar dit is natuurlijk 2019, en de man moet zich ook aanpassen en nieuwe technische snufjes toepassen om een album te maken, en zo komt hij na alle korte demo's en promos met 'Equinoxe Infinity', met een cover die ik wel kan dromen, heb de originele plaat en cd samen met de nieuwe release in een deluxe boxset ontvangen, en wat een donders gave set is dit hoor, er zitten posters bij die ik meteen heb opgehangen, op de posters zie je weer de bekende 'watchers', deze mysterieuze mannetjes die ons beloeren, enfin, over de inhoud van de box hou ik het hierbij, voor de muziek kom ik hier natuurlijk, en ik heb de nieuwe Equinoxe meerdere malen al beluisterd, ook met koptelefoon, en het is echt genieten geblazen hier, heerlijke muziekale klanken en geluiden van de wind en het water die track na track elkaar erg goed opvullen. De opening...? ja, de opening is... een genot, geeft een soort toekomstbeeld, alsof je op een verlaten planeet beland, zo kan ik dat beschrijven. Track 2 dondert door de speakers met een coole melodie en erg sterke opbouw weer. Bij track 3 gaan we wat terug naar de jaren 70 bijna, klinkt erg bekend weer wat Jarre doet, ik kreeg vooral een beetje de kriebels toen die vioolachtige melodie er zo onverwachts inkwam, heerlijk mysterieus. Track 4 is een hoogtepunt, man die beat is zo goed, 5 is een wat mindere opvuller, hier had Jarre wat meer mee kunnen doen, maar dan is track 6 weer eens wat anders, deze gaat in mijn top 3 van het album, wat een festijn dit nummer, erg goed en ook een beetje geinig tegelijkertijd. Het album sluit heerlijk rustig af, vooral de laatste track is ook weer een genot. Dit album zet ik graag op, ik denk ook dat Jarre goed nadacht wat hij precies wilde doen met het album, het zit qua melodie iets beter in elkaar dan de recentere Oxygene 3.

Past zich goed aan met zijn sound aan de moderne tijd.

Wat een feest is dit album, zeer onder de indruk vanaf de eerste luisterbeurt. Veel is al geschreven dus hier laat ik het bij. De mensen die nog steeds denken dat Jarre up to date synths gebruikt en daardoor met z'n tijd meegaat hebben 't echt mis. Ook deze prachtplaat is gemaakt met grotendeels "oude meuk".

Voor de liefhebbers de gebruikte synths:

Yamaha CS-80.
ARP 2600.
EMS VCS 3, EMS Synthi AKS.
Eminent 310 Unique.
Roland Paraphonic 505.
Minipops.
Mellotron.

Dit zijn echt de Dinosauriers onder de synthesizers en daar weet Jarre wel raad mee getuige dit prachtige album.

Zeer aardige worp, maar wat een mooie hoes vooral!

Er zijn zelfs 2 hoezen. Degene zoals ie op de site staat en deze:

https://www.dansendeberen.be/wp-content/uploads/JMJ-2.jpg

Na lang wikken en wegen deze toch maar eens aangeschaft, mede door de positieve reacties hier. En ik moet zeggen dat ik blij verrast ben. Hij is het blijkbaar niet verleerd. Fijne melodieën; uptempo en rustig wisselen elkaar op een aangename manier af. Het enige nadeel vind ik de korte speelduur van bepaalde tracks.

Naast invloeden van de eerste twee albums, Zoolook en Rendez-Vous hoor ik ook hier en daar Revolutions terug, met name de 'Industrial Revolution'-reeks.

Ik heb hem nu tweemaal beluisterd. Voorlopig een dikke 4*.

Dit is toch een blijvertje. Met een halfje verhoogd.

Gewoon een geweldig album. Pas sinds kort in huis, maar klinkt een stuk beter en moderner dan zijn oude klassiekers.

Ondanks het modernere, volwassenere geluid, klinkt het nogsteeds als JMJ en niet als iemand die probeert hip en populair te doen.

Op deze manier kan hij nog jaren mee en komt er misschien zelfs nog een tweede Magnetic Fields of Rendez-Vous.