Melanie C - Northern Star (1999)

Ik heb dit altijd best een vreemd album gevonden. Een Spice Girl die redelijk alternatieve pop/rock gaat maken? Mensen die dit album kochten op basis van de singles I turn to you, If that were me en Never be the same again kwamen bedrogen uit. De overige nummers zijn een stuk minder commercieel en poppy als de drie eerder genoemde nummers. Zoals ik hierboven ook al ergens meende te lezen, lijkt het net alsof sommige nummers onafgewerkt zijn, maar dat zal wel de bedoeling zijn geweest lijkt mij.

Toch zijn het stevige nummer Goin’ down en vooral de titeltrack Northern star ook erg mooi – beiden werden ook op single uitgebracht, maar het werden geen successen voor haar. Vooral de rijkgevulde instrumentatie, maar ook de songtekst van de titeltrack vind ik erg mooi. Met een nummer als Goin’ down deed ze keurig mee met de hype van de jaren negentig en liet ze zien net zo’n stoer meisje te zijn als Alanis Morrissette, Sheryl Crow of Meredith Brooks. Maar wanneer het tweede gedeelte van het album begint (alles wat na Never be the same again komt), zakt het wat in. Dan wordt het zelfs ietwat saaiig. Why heeft een duistere sfeer en dat vind ik op zich wel mooi, maar het nummer heeft toch iets afstandelijks. Alle nummers die volgens vind ik een stuk minder interessant. Zo vind ik het big band Suddenly Monday bijv. helemaal niet passen op dit album en snap ook niet waarom die hierop staat.

Behalve I turn to you en Never be the same again zijn de nummers sowieso niet erg pakkend of zo, en enkelen hebben ook te weinig leuke kenmerken om bij te blijven. Na een tijdje gaat haar stem ook wel een beetje tegenstaan. Ik zet de CD dan ook niet vaak op, en als ik hem wel opzet dan beperk ik me meestal ook tot de eerste zes nummers (met uitzondering van If that were me, want dat heb ik altijd zo vreselijk gevonden al is de productie an sich wel oké), zo blijft dit toch een redelijk genietbaar plaatje.

Een verrassend professioneel en warmbloedig album – het inschakelen van het opgetrommelde toptalent heeft zich duidelijk terugverdiend, want de sound is àf, de arrangementen zijn zorgvuldig maar nergens gekunsteld, de composities zijn goed doortimmerd, en me dunkt dat er bij dit twaalftal tracks wel voor elck wat wils is, van welke soort pop je dan ook houdt. Groot minpunt is dat Melanie C in de zacht gezongen passages prima voldoet, maar de harde stukken aanvalt met een uiterst lelijke nasale kinderschreeuw die elke schoonheid subiet uit de melodie wegvijlt, hetgeen voor mij toch wel een flink deel van de lol verpest. Maar wie geen last van deze persoonlijke overgevoeligheid heeft kan hier veel plezier aan beleven, en er staan wat mij betreft minstens drie superbe nummers op, het titelnummer (net zo sfeervol als wat Madonna op Ray of light bereikte, maar dat krijg je met dezelfde producer), het swingende I turn to you en het hopeloos romantische Closer. Goed, ik heb dan problemen met die stem, maar als geheel is deze plaat toch niet niks.