Fish - A Parley with Angels (2018)

De EP ligt inmiddels een aantal weken bij mij in huis en ook met zeer grote regelmaat in de cd-speler. Deze EP is eigenlijk een soort van goedhoudertje omdat er besloten is om het volgende en tevens laatste album van Fish Weltschmerz een dubbel album te maken en daar zit nu eenmaal meer werk in. Het afscheidsalbum moet in mei 2019 het levenslicht zien en aangezien de tour al geboekt was waarop belooft was dat er nieuw materiaal voorbij zou komen vond Fish het verstandig (ook om het een en ander te bekostigen) om alvast een EP los te laten op de mensheid.

Ondanks dat het enkel op cd verschijnt bestaat deze EP eigenlijk uit twee kanten. Kant A bevat drie nieuwe nummers en kant B een kwartet met live nummers. Het geheel is in een redelijk dunne digipack gestoken en bevat uiteraard het artwork gemaakt door Mark Wilkinson.

De EP, met een speelduur van een klein uur, trapt af met Man With a Stick. Een ode aan zijn nog niet zo erg lang geleden overleden vader. Een man die een stok nodig had om nog te kunnen bewegen. Uiteraard laat Fish het daar niet bij en legt hij ook de link naar onderdrukking waar de stok als wapen werd ingezet om mensen dingen te laten doen waar ze vast zelf niet achterstaan. Het is redelijk monotoon gezongen donkere rocker. Redelijk straight forward al is de solo halverwege wel meer dan de moeite waard. De muzikanten van dienst zijn over het algemeen al lang bij Fish aangesloten. Foss Paterson is weer terug op het oude nest. Hij vervangt It Bites toetsenist John Beck die iets te vaak lichamelijke en psychische problemen bleek te hebben. Ik ben daar wel blij mee, Foss heeft behoudens een fijne synth sound ook altijd een redelijke vinger in de pap met de hele muzikale gang van zaken. Hij brengt een bepaalde warme sfeer in de muziek. Het tweede nummer is Waverley Steps, helaas klopt dit op de hoes (en ook hier) niet want daar staat het als 3de nummer. Waverley Steps begint ook ingetogen/donker om in de loop van het lied over te gaan in een stuk uitbundigere muziek. Een beetje folkachtig en muzikaal afwisselender dan de eerste track. De derde track is Little Man What Now (dus die staat op de hoes en hier als tweede) en die hangt een beetje tussen beide tracks in. Muzikaal erg gedetailleerd en met een prominente rol voor Dave Jackson die allerlei blaasinstrumenten bespeelt. Ook is hier de sfeer redelijk donker (wat gaat dat voor album opleveren?) en jaagt Fish er op verhalende manier hele lappen tekst doorheen. Hoe deze nummers uiteindelijk op het album komen blijft even afwachten. Staan deze her en der verspreid over het album of vormen deze drie nummers een blok? Dit trio geeft in ieder geval wel aan dat Fish nog wat te vertellen heeft al mag de muziek op andere tracks nog wel wat uitbundiger zijn.

Dan de live tracks. Deze zijn opgenomen op 15 december 2017 in Londen. Hier is John Beck nog wel te horen. Er is gelukkig voor gekozen om niet met al te voorspelbare live nummers aan te komen (zoals Credo, The Company en de diverse Marillion nummers) maar met een leuk afwisselend paletje Fish tracks. Natuurlijk kan je State of Mind, tekstueel immer actueel, ook bij het standaardwerk van onze Schotse vriend rekenen maar deze iets afwijkende versie is zeer weinig mis, sterker nog... Het fraaie akoestische gitaarspel en de fijne percussie zorgen voor een uitstekende versie van de Vigil classic. Een andere fijne verrassing is Emperor's Song. Een lied van het enigszins terecht geflopte Suits album komt hier voorbij in een zeer fijne stampende versie. Misschien Suits toch weer eens een kans geven, misschien ook niet en hier gewoon dik tevreden mee zijn. Voyeur (het normaliter tussen haakjes staande "I like to watch" is blijkbaar verdwenen) en het ook niet al te vaak voorbij komende Circle Line (13th Star) klinken ook prima. Natuurlijk heeft Fish wel eens beter geklonken in het verleden maar zeer zeker ook minder dus daarover geen klagen.

Als EP is dit voor mij prima in orde. Als basis voor het nieuwe album hoop ik op nog wel meer.