Carptree - Subimago (2018)

Jippie! Er komt weer een fraai album aan! Verwend door de laatste schitterende platen van The Pineapple Thief en Riverside, ploft zeer binnenkort ook nog eens de sprookjesprog van Carptree op de kokosmat! Zo snel na de voorganger, het fantastische Emerger, had ik nog helemaal geen nieuw werk van Carl Westholm en Niclas Flinck verwacht. De heren lijken dus goed op dreef!
De teaser klinkt in elk geval veelbelovend!

Wel, wel, ik ga Carptree toch eens moeten beluisteren. Als ik namen zie passeren als Riverside, The Pineapple Thief,...

De muziekstijl heeft niet zoveel met de progressieve rock van Riverside of The Pineapple Thief te maken, ook al vind ik ze allemaal goed. De muziek van Carptree is meer symfonisch dan rock en neigt veel meer naar Genesis (vooral de Genesis van Peter Gabriel) of soms zelfs naar Emerson, Lake en Palmer. Maar zoals bijna altijd, dit is slechts een indicatie.

Bij eerste beluistering was ik niet meteen heel enthousiast, ik vond het meteen natuurlijk wel een echte Carptree, maar niet echt verrassend. Na het album een keer of vier beluisterd te hebben, is mijn bewondering voor de heren toch weer gegroeid. Wat een prachtige, ik zou bijna zeggen, doorwrochte composities hebben ze er weer van gemaakt! Er is geen nummer waar niet in gemoduleerd wordt en dat op een manier die nog subtieler is dan op de voorgaande albums. De nummers van dit album vindt ik ook allemaal even sterk. Nou misschien is de afsluiter toch wel het topstuk. Ik krijg hier geen genoeg van.

Eens! Momenteel de meest gedraaide dansplaat in huize Alicia!

*nu een pirouette probeert*

De muziek van Carptree is de verhalende en meeslepende barok met Carl Westholm (Candlemass, Krux, Jupiter Society o.a.) achter de piano, synthesizer en de elektronische ‘zingende zaag’ oftewel de 'theremin'. Samen met een kermende, fluisterende, mijmerende en kwinkelerende Nicklas Flinck en het No Future Orchestra tovert Westholm sierlijke en melodieuze symfonische rock met een vlijmscherp randje en duizelingwekkende tempowisselingen uit zijn hoge hoed.
Wat mij betreft is Subimago het mooiste en tevens het meest coherente album van Carl en Nicklas.

Sum of All Senses!

'Kwinkelerend' wat een mooi woord!

Heel aparte plaat: de arrangementen zitten in de vroege symfonische hoek (Genesis is hier al vaker genoemd) maar de zang doet mij naast Fish ook aan zulke uiteenlopende stemmen als Jack Bruce en Lewis Furey denken, de melodieën hebben in vrijwel elk nummer een paar sterke hooks ("When nothing goes your way", "I, I, I remember how it all went down", "you know more than you know"), de teksten zijn afwisselend prachtig concreet (Eye of the storm) en intrigerend abstract zonder onbegrijpelijk te worden (bijvoorbeeld A world without mind en Instead of life), en "I keep hearing the experience is yours / How you decide (that) irrefutably it points you to the truth" (uit Someone else's play) lijken zelfs vooruit te wijzen naar moeizame discussies over zekere pandemieën (hetgeen natuurlijk onzin is gezien het produktiejaar van dit album, maar het blijven sterke regels). Het is, kortom, over de hele linie een sterke en zeer consistente plaat, en zoals helaas wel vaker het geval is bij "kleine" bands is hij, na de eerste berichten van de echte liefhebbers in de eerste anderhalve maand na de release, totaal van de radar verdwenen, getuige het feit dat ik de eerste ben die er in de afgelopen vier jaar over schrijft. Jammer, deze plaat verdient absoluut meer aandacht.

Helaas hebben de heren Carl Westholm en Niclas Flinck sindsdien geen nieuwe albums meer gemaakt. Of ik heb iets gemist.

Trouwens... alle platen die dit duo (met gastzangers/muzikanten) gemaakt hebben zijn mooi. Met name de melodieën zijn erg fraai imho. Ik draai de albums nog regelmatig.