Carptree - Subimago (2018)

Bij eerste beluistering was ik niet meteen heel enthousiast, ik vond het meteen natuurlijk wel een echte Carptree, maar niet echt verrassend. Na het album een keer of vier beluisterd te hebben, is mijn bewondering voor de heren toch weer gegroeid. Wat een prachtige, ik zou bijna zeggen, doorwrochte composities hebben ze er weer van gemaakt! Er is geen nummer waar niet in gemoduleerd wordt en dat op een manier die nog subtieler is dan op de voorgaande albums. De nummers van dit album vindt ik ook allemaal even sterk. Nou misschien is de afsluiter toch wel het topstuk. Ik krijg hier geen genoeg van.

De muziek van Carptree is de verhalende en meeslepende barok met Carl Westholm (Candlemass, Krux, Jupiter Society o.a.) achter de piano, synthesizer en de elektronische ‘zingende zaag’ oftewel de 'theremin'. Samen met een kermende, fluisterende, mijmerende en kwinkelerende Nicklas Flinck en het No Future Orchestra tovert Westholm sierlijke en melodieuze symfonische rock met een vlijmscherp randje en duizelingwekkende tempowisselingen uit zijn hoge hoed.
Wat mij betreft is Subimago het mooiste en tevens het meest coherente album van Carl en Nicklas.

Heel aparte plaat: de arrangementen zitten in de vroege symfonische hoek (Genesis is hier al vaker genoemd) maar de zang doet mij naast Fish ook aan zulke uiteenlopende stemmen als Jack Bruce en Lewis Furey denken, de melodieën hebben in vrijwel elk nummer een paar sterke hooks ("When nothing goes your way", "I, I, I remember how it all went down", "you know more than you know"), de teksten zijn afwisselend prachtig concreet (Eye of the storm) en intrigerend abstract zonder onbegrijpelijk te worden (bijvoorbeeld A world without mind en Instead of life), en "I keep hearing the experience is yours / How you decide (that) irrefutably it points you to the truth" (uit Someone else's play) lijken zelfs vooruit te wijzen naar moeizame discussies over zekere pandemieën (hetgeen natuurlijk onzin is gezien het produktiejaar van dit album, maar het blijven sterke regels). Het is, kortom, over de hele linie een sterke en zeer consistente plaat, en zoals helaas wel vaker het geval is bij "kleine" bands is hij, na de eerste berichten van de echte liefhebbers in de eerste anderhalve maand na de release, totaal van de radar verdwenen, getuige het feit dat ik de eerste ben die er in de afgelopen vier jaar over schrijft. Jammer, deze plaat verdient absoluut meer aandacht.