St. Vincent - MassEducation (2018)

Een rework van haar vorige jaar verschenen album MASSEDUCTION. Als ik de geluiden (en hoes) moet geloven, wat meer uitgeklede versies van het origineel.

Ik vermoed dat deze heruitgave MassEduction heet....

Hoes is ook een uitgeklede versie.

Dat was precies waar ik op doelde inderdaad

In 2006 werd ik wel een beetje verliefd op St. Vincent die in het voorprogramma stond van Sufjan Stevens. Maar ze gaf bij dat concert aan zelf een beetje verliefd te zijn op Sufjan. Geen competitie dus, want van Sufjan verlies je het in mijn ogen wel heel makkelijk. Of zou Sufjan net als ik.... goed..... het was natuurlijk allemaal niet zo serieus wat ze daar riep om vervolgens vrolijk in zijn band op te duiken.

Debuut Marry Me beviel me dan ook goed. En daarna werd het per album een beetje minder. De liefde bekoelde steeds wat meer.
Haar laatste album MASSEDUCTION was een vluchtige luistersessie voor mij en ik moest dat album er weer snel bij pakken om te vergelijken met de naakte opvolger MassEducation. Dat naakt niet alleen op de hoes het geval, maar ook muzikaal. De titel met minder hoofdletters en de toevoeging van een letter.

Het was opener Slow Disco die me ineens enorm deed opveren. Het was zanger Nakhane die me deze wakeup call bezorgde. Hij was er gek van en door hem was ik gelijk een en al oor. Niet omdat hij dat vond, maar door hetgeen ik zelf hoorde. Dit leek verdorie Tori Amos in haar hoogtijdagen wel!

En nu ik het hele album gehoord heb kan ik dat dan ook als grote conclusie trekken. Annie Clark klinkt samen met Thomas Bartlett (Doveman) op piano als Tori in haar begindagen. Het is jammer dat ze niet zelf achter de piano zit, want in gedachten zie ik haar net zo kronkelen achter de toetsen zoals La Amos dat ook altijd doet.

Smachtend, zuchtend, kreunend, en ontroering is wat St. Vincent weer eens voor elkaar krijgt bij mij. Puur in alle eenvoud, weet ze de juiste (piano-) snaar te raken.
Een onverwacht mooi cadeautje, ook al lijkt het een soort tussendoortje.

Gek genoeg pakt MASSEDUCTION uit 2017 me nu gelijk een stuk beter.

aERodynamIC is dit album niet een knipoog naar Prince?

Ik zet in op een 3,5. De beste nummers zijn de grootste make-overs: de glamhysterie van 'Pills' bijvoorbeeld, en vooral 'Masseduction' - kunnen mooi naast Tori Amos en Fiona Apple. Hoewel, 'Smoking Section' en 'Hang On Me' smaken me ook prima. Maar de nummers die oorspronkelijk al pianoballads waren doen me in deze uitvoeringen veel minder. Deze versie van 'Slow Disco' bijvoorbeeld vind ik maar moeizaam, terwijl ik het origineel prachtig vind.

Je ziet het steeds vaker de laatste tijd. Artiest brengt album uit en doet het een jaar later nog eens dunnetjes over. Remixes, uitgeklede versies, enz... Nu vond ik MASSEDUCTION van vorig jaar één van de betere albums van St Vincent maar na het beluisteren van MassEducation kom ik weer tot de conclusie dat dit soort aanvullingen leuk zijn maar niet meer dan dat.
Breng MASSEDUCTION uit voor eenzelfde prijs met als extra schijfje deze versies voor de die hard fans maar niet als nieuw album.
Leuk maar overbodig.

kennie deels eens met dat dit vooral goed zal vallen bij de echte fans van St. Vincent. En als een tweede schijf toevoegen aan MASSEDUCTION is ook een prima idee, en dan mag ze ook wel 10 euro extra rekenen wat mij betreft.

Maar het laat wel een andere kant van haar kunnen horen en dat is niet overbodig. Een ingetogen meer akoestisch live optreden van St. Vincent zou dus net zo vermakelijk kunnen zijn als met elektrische gitaar, beats en synths.

Daarom vind ik dit album ook verwant aan Prince - Piano & a Microphone 1983 (2018)

Ik moet ook wel erkennen dat het een andere kant van St Vincent laat zien. En één die ook goed bevalt.
Ik had alleen graag een album met nieuwe songs gezien in de trend.
Zoals b.v. Sufjan Stevens de ene keer met een electronisch album komt en de andere keer met een zeer ingetogen folk album.
Maar misschien heeft dit album haar wel aan het denken gezet

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: St. Vincent - MassEducation - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Van groots en bijna overdadig naar ruw en vrijwel naakt. St. Vincent maakt het je niet makkelijk maar overtuigt wederom
St. Vincent moest het op MASSEDUCTION hebben van een groots klinkend elektronisch klankentapijt. Op MassEducation komen de songs van de vorige plaat nog eens voorbij, maar nu moeten we het doen met een piano en een stem. Het klinkt ruw en dat is even wennen. Na enige tijd valt echter veel op zijn plek, zeker wanneer je de zo verschillende versies van de songs na elkaar beluisterd. Wat je de ene keer mist is er de andere keer en vice versa. St. Vincent laat nog maar eens horen wat een uniek en onconventioneel talent ze is. Ik ben nu al benieuwd naar haar volgende stap.



Ik had vorig jaar een paar maanden nodig om te kunnen genieten van MASSEDUCTION van St. Vincent. Ik vond de muziek van het alter ego van de vanuit New York opererende Amerikaanse muzikante Annie Clark in eerste instantie veel te zwaar aangezet en veel te elektronisch.

Pas na vele keren proberen hoorde ik de schoonheid in de popliedjes van St. Vincent, die zeer uiteenlopende invloeden uit een aantal decennia popmuziek bleken te verwerken en net zo makkelijk aansloten bij de Berlijnse jaren van Bowie en de funk van Prince als bij de elektronische muziek van het moment.

Het duurde overigens ook een paar maanden voor ik door had dat de titel van de plaat MASSEDUCTION was en niet MASSEDUCATION. Dat was destijds niet zo erg, maar door de release van MassEducation wordt het nu wel belangrijk om het beestje bij de juiste naam te noemen.

Ik was vorig jaar erg nieuwsgierig naar al hetgeen dat St. Vincent had verstopt onder het stevig aangezette elektronische klankentapijt en vond na flink wennen veel moois. Het is het moois dat op MassEducation wordt aangeboden zonder enige opsmuk en gek genoeg is ook dat weer wennen.

Op MassEducation vertolkt St. Vincent de songs van MASSEDUCTION, maar dit keer heeft ze genoeg aan haar stem en het pianospel van Thomas Bartlett, aka Doveman. MassEducation bevat de naakte versies van de grootse songs op de vorige plaat van de in Dallas, Texas, geboren muzikante en voor de gelegenheid heeft Annie Clark op de cover ook nog wat kledingstukken uitgetrokken.

Het is zoals gezegd wennen. Het pianospel van Thomas Bartlett is prachtig, maar zeker de stem van St. Vincent komt nogal ruw uit de speakers. MassEducation klinkt in eerste instantie als een serie outtakes van Tori Amos in haar beginjaren. Daar is niet zoveel mis mee, maar van St. Vincent verwacht ik inmiddels toch net wat meer.

MassEducation vraagt, net als MASSEDUCTION, de nodige tijd, maar langzaam maar zeker begin ik overtuigd te raken van de waarde van de naakte versies van de songs van de vorige plaat van St. Vincent. De associatie met Tori Amos blijft, zeker door alle emotie in de stem van Annie Clark, maar de Amerikaanse muzikante kan ook opschuiven richting de onderkoeling van Fiona Apple, zeker wanneer Thomas Bartlett wat opschuift richting de linkerkant van zijn klavier.

De songs op MassEducation zijn zo ruw en basaal dat je verlangt naar wat meer inkleuring. Hier en daar een extra instrument of hier en daar toch wat elektronica, het had best gemogen. Je bereikt dit effect overigens door de twee albums van St. Vincent aan elkaar te plakken en steeds eerst de uitgeklede versie van een song te beluisteren en hierna de aangeklede variant.

Het leert je twee dingen. Allereerst hoor je hoe goed de songs van St. Vincent zijn en met hoeveel gevoel Annie Clark zingt. Hiernaast hoor je wat een volle productie en een stevig aangezet elektronisch klankentapijt met songs kan doen. Een aantal songs van St. Vincent wordt platgeslagen door al het elektronische geweld, terwijl andere songs juist tot leven komen. Het wachten is op een plaat die het beste van beide werelden bied, maar ook de ruwe songs op MassEducation komen met enige regelmaat aan, net als de songs op de zo rijk ingekleurde voorganger. Erwin Zijleman