Mumford & Sons - Delta (2018)

Weer niet veel banjo te horen op de eerste 2 singles. Vind ik wel jammer, hoewel de nummers best wel te pruimen zijn.

Ik vind het ontbreken van banjo in hun geval wel goed nieuws, aangezien die daarmee toch altijd hetzelfde nummer schrijven. (En die banjo sound nu ondertussen wel heel erg passé is).

Laat ze maar eens wat anders proberen.

Ik mis de Banjo stiekem ook, maar wat mattman aangeeft klopt ook. In aanloop naar deze ook de andere albums weer eens opgezet. Het debuut is echt heerlijk, daarna werd het snel minder. Met name bij Guiding Light bekruipt me het gevoel van 'stadiopop'. En dat voelt niet goed. Maar wie weet zit er ergens nog een verrassing tussen.

Ik vind Guiding Light sowieso erg mooi klinken. Geen banjo, wel piano (zoals o.a. Keane, een van favoriete bands dat vroeger in hun nummers speelde). Is trouwens het tweede nummer met exact deze titel, die ik ken (een totaal ander klinkende Guiding Light is van Muse (2009)).

mooie opbouw heeft If I say, prachtig!

Dit luistert verdomme lekker weg zeg Prachtige plaat.

Heb er een luisterbeurt opzitten, maar dat was een lange zit seg. Dit valt me niks mee. Had ook gehoopt op een paar echte banjo nummers maar helaas.
Momenteel zijn er te veel nieuwe betere platen die eerst beluisterd moeten worden, dus deze laat ik ff aan de kant liggen. Maar een herkansing komt zeker nog wel

Album net geluisterd, titeltrack Delta en If i say op het eerste gehoor de 2 beste nummers.. voor de rest vind ik dit tot nu toe toch een minder album...

Hij valt mij tegen , saai is het eerste wat in mij opkomt.

Net een tweede concert in de kuip aangekondigd en dan nu afgeven op collega's. Niet zo sjiek.

Fijn album!

Mumford & Sons borduurt hier verder op de sound en richting die ze sinds hun vorige album Wilder Mind zijn ingegaan. Of te wel, de banjo blijft aan de muur hangen en daarvoor in de plaats is een algemener band geluid te horen. Toch zijn er nog wel typische Mumford & Sons dingetjes gebleven zoals de zang, opbouw en thema's van nummers bijvoorbeeld.

Eigenlijk heb ik de band al een tijdje geleden links laten liggen, maar toch was ik ergens benieuwd omdat ik toch het idee heb dat de band het nog wel in zich moet hebben om een paar lekkere nummers te maken. Toch bevestigt dit album mijn gelijk om de band links te laten liggen. Niet omdat de nummers perse slecht zijn, maar omdat er niks spannends gebeurt en er ook geen nummers meer zijn waarvan je opveert. Vrijwel het gehele album speelt zich af op het zelfde en bij vlagen gezapige tempo, waardoor de zit van meer dan een uur wel erg lang gaat aanvoelen. Zo af en toe weten ze sommige nummers nog mooi op te bouwen naar een mooi einde, maar dit gebeurt te weinig. Nogmaals, slecht is het ook niet dus vandaar dat ik het toch op 3* houd, maar wat meer variatie en spanning mag wel.

Fijn album, mooie melodieën en arrangementen. Volle warme sound. Luistert lekker weg. Een goeike

Ik vind ook mooi,maar met banjo was nog mooier geweest. De mooiste track vind ik "delta", die is prachtig.

Het Mumford & Sons geluid zonder banjo bevalt me, tegen mijn verwachting, an sich eigenlijk prima. Ik heb Wilder Mind om die reden altijd een beetje links laten liggen maar dat is misschien niet terecht. Waar het op Delta mis gaat is voor mij dus niet het banjo-loze geluid. Maar wanneer je met een goed uur aan muziek komt heb je wel een paar uitschieters nodig en die ontbreken op Delta. De titeltrack en opener 42 zijn lang niet slecht maar niet genoeg om dit album te redden. Sommige delen van nummers zijn best aardig (vooral in de staart van het nummer, zoals op The Wild, Darkness Visible, If i Say) maar het is niet genoeg om daarvoor het hele nummer te gaan beluisteren. Jammer, toch maar eens Wilder Mind een nieuwe kans geven.

Er zijn teveel nummers die zich te weinig van elkaar onderscheiden. Maar er zit ook weer genoeg moois tussen

Ik herken de stem van Marcus Mumford, dus dit moet een Mumford & Sons album zijn. Maar van de 3 beste nummers zijn er 2 niet eigen. Bij Guiding Light moest ik aan de 3J's denken (oei). Bij Woman moest ik aan Alt-J denken. Alleen Delta heeft potentie om niet vergeten te worden. De rest doet er vrij weinig toe helaas. Een album vol anonieme nummers maken is best knap, het is Marcus en zijn zonen gelukt.

Pak die banjo AUB gewoon weer uit het stof, dat was nog enigszins onderscheidend t.o.v. andere bands in dit genre. Gewoon je ding doen en je verlies nemen...niet iedereen kan een Bowie of een Yorke zijn. Speel die festivals gewoon plat met de gimmick die je in handen hebt. Ik heb destijds genoten.

Het probleem is dat je met die banjo alweer kopieën van hetzelfde nummer gaat krijgen. Daar hadden ze op het tweede album (en eigenlijk ook het eerste) al last van. Ik heb niet het gevoel dat de leden van M&S de beste componisten zijn, dus een derde album vol nummers met dezelfde gitaarstrum en banjo riedeltjes gaat niets nieuws opleveren.

Daarom vind ik het niet gek dat ze al 2 albums lang een andere formule zoeken. Helaas zijn de songs ook hier weer doorslagjes van wat ze altijd al deden. Bijna elk nummer moet toewerken naar een heel gemaakte, onoprechte climax. En de teksten zijn ook nu weer om van de rillen zo slecht.

Maar dat gezegd hebbende staan hier wel wat mooie dingen op. Woman bijvoorbeeld, ondanks ook hier weet die puberteksten. Mooie melodie, subtieler. Darkness Visible is ook geslaagd, met die elektronische opwellingen.

Al bij al vind ik dit hun meest beluisterbare plaat tot nu toe. Als je de EP met Baaba Maal niet meerekent, want die was zelfs erg goed. Jammer dat ze dat geluid niet wat meer onderzocht hebben. Ging een veel natuurlijker af.

Ik was een fan van de eerste twee albums. Ik heb geprobeerd van Wilder Mind te houden. Het is niet gelukt. ik hoopte dat ze zich met Delta zouden revancheren. Helaas niet. Eentonig, saai, zonder uitschieters. Geen spanning in de nummers. Ja, ik mis de banjo.

Tjonge, wat een nietszeggende plaat is dit. Geen variatie, geen verrassing, geen spanning. Het beste is er al snel af bij Mumford & Sons

Heb dit album geluisterd.. vond het helemaal niks. Toen Wilder Mind weer eens een keer opgezet en ik vond dat toch nog een prima album. Ook zonder banjo de hele tijd. Helaas kan ik hier de mooie melodielijnen, de opbouw tot uitbarsting en emotie totaal niet terugvinden. Ik zal hem trouw nog een paar keer luisteren, wellicht zijn het groeinummers. Maar voor nu vind ik het zoals hierboven gezegd is, een totaal nietszeggende plaat.

Geen spanning...mijn hemel.
Dit is muziek,zit alles in,en de banjo graag thuislaten.
Bepaalde nummers pakken mij echt,luister eens naar de nummers The Wild en October skies ,héérlijke muziek.
Maar het hele album is voor mij uitstekend te pruimen

Al dat gezeik over die banjo inderdaad

De inspiratie is gewoon op, daar zal de banjo niet veel aan veranderen. Dit album heeft geen hits, die de vorige albums wel bevatten. Door radiovriendelijk te blijven zullen we wel nog enkele jaren meedraaien, maar de headlinerstatus die ze krijgen op sommige festivals is overdreven. Blijkbaar is 1 enkel goed album aangevuld met nog wat extra hitjes genoeg om bovenaan affiches te staan.

Prima album. Gelet op bovenstaande kritiek had ik er niet veel van verwacht maar toch maar aangeschaft om collectie compleet te hebben.

Delta is zeer geslaagd, vooral de nummers Woman, The Wild, Darkness Visible en het titelnummer. Mooie composities! Tezamen met Babel is dit nu mijn favoriete Mumford & Sons album.

Ik ook en niet zo’n beetje ook! Maar als ik dit nummer dan luister, dan krijg ik de behoefte om alt-j op te zetten. Bij mumford hoop ik op iets anders.
Ik had de hoop dat ze meer de stijl van het nummer Kansas City (the basement tapes) op zouden gaan. Dat is een kneitergoed nummer, waar de stem van Marcus helemaal tot zijn recht komt. Met heeeel veeel passie gezongen. Jammer maar helaas moeten we het met deze plaat doen..

Onmogelijk dat ze ooit nog een Sigh No More-album gaan maken. Dat album staat ook gewoon nét niet in mijn top 10 maar zou er altijd nog wel eens in terecht kunnen komen. Een echte klassieker.

Dit album kent zijn hoogtes en laagtes, maar bevat toch weer enkele topnummers en lijkt me niet zoveel minder te zijn dan het eveneens meer dan behoorlijke Wilder Mind. Beetje gelijkaardig qua hoogtes en laagtes.

Het duo'tje Picture You en Rose of Sharon is allicht het dieptepunt imo, maar dit komt gelukkig na een absoluut hoogtepunt met Slip Away.

Verder heb ik 42 en Delta als favorieten aangeduid. Altijd slim als je het album zeer goed kan beginnen en dito eindigen. Slim gedaan van Marcus en zijn (halve goden)zonen.

4 albums ver en hoewel ze dus absoluut niet meer het niveau van SNM halen, blijven ze het meer dan behoorlijk doen en verdienen ze wat mij betreft hun (semi-)headlinerspots op de grote festivals.

Commercieel gericht genoeg, maar toch een heel pak beter dan de Bastilles en Imagine Dragons van deze wereld.

In het algemeen vind ik dit een heel fijne plaat.
Sommige nummers vind ik fantastisch: 'Guiding light', 'The Wild', 'October Skies' en mijn favoriete (!) nummer op de plaat 'Slip Away'.
Verder staan er ook een paar draken van nummers op, naar mijn mening. Zo vind ik 'Woman' ongelooflijk saai en heel ver weg van hun manier van musiceren. De basis van dit lied is nochtans niet slecht, gewoon saai uitgewerkt, lijkt mij.
Van hetzelfde bij 'Rose Of Sharon'. Don't really like it.
Gelukkig houd ik wel van de meeste nummers op het album! Heel erg zelfs.

Toch geen verkeerde plaat hoor. Het is allemaal niet hemelbestormend ,maar toch zeker wel ruim voldoende. Enige wat tegen zou kunnen staan is de speelduur, dat maakt het allemaal wat eenvormig. Muzikaal zit het allemaal wel degelijk snor , maar tekstueel vallen ze nog weleens door de spreekwoordelijke mand. Wie daar door heen kan luisteren hoort een aardige plaat ,die niet zo verguisd hoeft te worden maar waarvan de verwachtingen misschien te hoog lagen. 3 en halve ster.