Robert Miles - Dreamland (1995)

Dreamland was een van de allereerste cd's die ik ooit kocht, na Children gehoord te hebben was ik meteen verkocht. Zelfs nu, zoveel jaren later, kan ik nog alle liedjes probleemloos meeneuriën. De nummers zijn allemaal erg simplistisch, een enkel pianomelodietje waar dan wat mee gespeeld wordt, en het blijft allemaal luchtig. Als achtergrondmuziek echter heerlijk, alles luistert lekker weg en de melodieën zijn geslaagd tot zeer geslaagd. Vreemde eend in de bijt is de (vrij geniale) single 'One & One'dat ook geschreven is door iemand anders dan Robert Miles (meer bepaald ene B. Steinberg volgens het booklet). Het album zakt wat in na de helft, met de herhaling van Fable en Children, maar als eindbeoordeling kan ik toch moeilijk minder dan 3,5* geven, al zal daar wel een sterretje nostalgie tussen zitten.

Tjonge, ik dacht altijd dat de popmuziek uit de jaren 80 de ultieme "geestelijke tijdmachine" was, met die keiharde snaredrums, die propvolle produktie en al dat opgeföhnde haar, maar de doorhamerende computerdrums, de monofone pianomelodieën, de dromerige string-synthesizers en de eindeloos opgerekte nummers van dít album sturen mij toch even onverbiddelijk twee decennia terug. Indertijd heb ik het singletje van One & one honderden malen gedraaid zonder ooit behoefte te krijgen aan het hele album, want ik voorzag al dat dat misschien teveel van het goede zou worden (met héél veel meer van het synthetische slechte), maar nu ik hem al die jaren (decennia) later tegenkwam bij een kringloopwinkel kon ik de verleiding (en de prijs) niet weerstaan.
        Tot mijn verbazing echter vind ik ook 70 minuten hiervan nog absoluut niet te veel, kennelijk ben ik op sommige momenten nog net zo vatbaar voor de trancy elementen van dit soort muziek als in de tijd dat ik heel veel naar Underworld en The Orb en Swayzak luisterde, ook al draai ik dat al een jaar of vijftien nauwelijks meer. One & one blijft een ontroerend nummer dat bij mij precies de juiste snaar raakt, maar ook In my dreams is een persoonlijke favoriet – toegegeven, dat loopje gáát maar door en door, maar voor mij zit er een heleboel spanning op omdat ik de hele tijd zit te wachten op die modulatie (die uiteindelijk pas na vijf minuten en evenzovele seconden komt). Nee, ik had niet verwacht dat ik hier zóveel plezier aan zou beleven.
        Beluisterd met bovenstaande tracklisting, volgens de Engelse Wikipedia "the US version" en schijnbaar "the most popular and common version." En op het binnenste randje van mijn CD staat de tekst "Test sample – not for sale – Europe Optical Disc", en dat laatste is volgens Discogs een "Compact disc manufacturing company, that was located in Tilburg, The Netherlands. Company run since middle 80s and discontinued late of 90s." Weer wat geleerd. Zo kwam ik er ook pas kortgeleden achter dat One & one oorspronkelijk van de Poolse zangeres Edyta Górniak is, maar het verscheen pas in 1997 op haar eerste internationale (titelloze) album, en werd dus al eerder door Robert Miles opgepikt en gecoverd; haar eigen versie is gewoon op YouTube te vinden.