Coldplay - Live in Buenos Aires (2018)

Halverwege het luisteren. En dan moet ik toegeven dat ik dit album (en de band) anders moet benaderen dan het algemene - en gemakkelijke 'bashing' gegeven waar we hier, met velen, graag aan meedoen. Teleurstellingen komen regelmatig naar boven als de band een nieuw album uitbrengt. En daar blijven we met onze naald haken in het verleden van "toen ze nog goed waren". Coldplay is allang verder gegaan en dan misschien niet meer de weg die 'wij' mooi vonden (of toen door verrast waren) maar gewoon een eigen weg. Dat recht hebben ze. En ik moet niet zo zeiken en in het verleden blijven hangen.

Maar hoe komt dit album dan op mij over ? Op zich probeert Coldplay er echt wel een feest van te maken met de Zuid-Amerikanen (en zoals velen weten kunnen die mensen dat goed, luister idd maar eens naar de Live versie van Queens 'Love of my life'). Ook de nummers worden met veel plezier gebracht, en gedeeld, met het zeer enthousiaste publiek. Vroegâh wist ik trouwens nog wel de rest van de namen van de bandleden maar nu vind ik het vooral een Chris Martin show. Dat hij veel Spaans spreekt is gewoon ook leuk voor het publiek. Ook soms een hoop bombasme in de muziek waarbij het net lijkt alsof er ergens vanuit één of andere computer er veel extra geluid wordt geproduceerd.

De oudere nummers spreken mij gewoon meer aan. En ja, het Whoop Whoop gedeelte bij 'God Put a Smile Upon your Face' haalt bij mij mijn glimlach juist van mijn gezicht af. Gewoon slecht en Chris Martin zal nooit, maar dan ook nooit zelfs maar in de schaduw van Freddie Mercury kunnen staan wbt public participation time.

Ik kan dan weer wel vrij vrolijk worden van 'Viva La Vida' wat gewoon een wereldnummer is en ook een prima stadionknaller. 'De Música Ligera' is ook echt gewoon leuk om naar te luisteren. Zowel band als publiek genieten van elkaar en hier hoor ik ook wel wat meer de andere bandleden naar voren komen ipv het extra aangevulde muzikale geweld. (Aiai..'In my Place' wat is dat duet trouwens tenenkrommend zeg, hoor ik nu. Ai..).

Ik heb zelf 2 x Coldplay live mogen aanschouwen (2002 -HMH - Amsterdam) en een jaar later (geloof ik) op Werchter. Goede concerten waarbij mij, in Werchter, de eerste keer het woord 'Fair Trade' opviel omdat deze op de vingers van Martin geschreven waren. Toen al de boodschap. Ik had Coldplay leren kennen door een privé feestje in 2001 van een gitaarbouwer uit Vlissingen die ging trouwen en waar Bløf toen een tweetal nummers speelde van Parachutes. CD gekocht en veel gedraaid in de herfst en winter waar de muziek goed bij hoorde.

Maar om dit concert te hebben meegemaakt, naar ik vermoed, op een zwoele Zuid Amerikaanse tropische avond lijkt mij ook best wel wat hebben. Het is vrolijk, soms wel wat politiek correct (speeches van Muhammed Ali e.d. tussendoor -als het hem is-. Ik ga ietwat over mijn nek bij het gezongen 'Amazing Grace'), af en toe zwaar bombastisch, echt wel op het Latina publiek gericht ("Amor Argentiiiináá") en toch echt niet zo super commercieel gelikt en gezakt waar ik de band regelmatig van verdenk.

Ik heb, samen met mijn vrouw, een warme zomerse vakantie geboekt aankomende zomer en wie weet draai ik daar dit album eens een keer op een mooie zwoele avond en doen we samen een tango dansje.. Wie weet.. Ik luister het album nu weer verder (wel) uit. Ik dacht een gifbeker te moeten leeg drinken maar dat is mij toch best wel meegevallen.

Prachtig die bezette FM golven. Helaas blijft het niet alleen bij Coldplay.

Wat ik me vooral afvraag is wat de toegevoegde waarde is van het veel te hard inmixen van het publiek, het toevoegen van een aantal Spaanstalige nummers (onnodige crowdpleasers) terwijl die ruimte ook kan worden opgevuld met eigen repetoire en waarom Chris Martin zo nodig moet laten zien hoe goed hij Spaans spreekt. We zouden ook eens niet de indruk wekken dat ieder Coldplay concert niet een groot familie feest is.

De muziek lijkt niets aan af te dwingen ook al komt het nog steeds (de laatste keer dat ik Coldplay live zag was in 2009) nog steeds inspiratieloos en plichtmatig (lees : a la U2)) over en is er weinig ruimte voor improvisatie. Het wordt steeds meer een soort van plichtmatig evergreen fest waarbij vooral iedereen moet weten hoe hard en luid als iedereen kan meezingen. Plezier en genieten van muziek is een ding. Dit soort narcisme is van een totaal andere aard.

En overduidelijk Coldplay is niet meer de band van 15 jaar geleden. En dat ze meegaan met de muziek, andere richtingen en stijlen proberen vind ik niet erg. Ook al vind ik lang niet alles geslaagd. Maar dit is gewoon echt onnodig.

En dan misschien de grootste epic fail van allemaal. Concert wordt wel op DVD uitgebracht maar niet op Bluray. Alleen daaraan kun je wel zien dat hum marketing model voornamelijk inspeert op de horde, maar jammer genoeg zich niet lijkt te bekommeren om mensen die wat beters willen en waarvoor er ook technologie ter beschikking is.

Zoas iemand hierboven ook aangaf.

The Horror !!!!

op zoek naar het grote gebaar, en het grote geld.

Commentaar overbodig. Nul sterren.

Tof dat de mannen de eer betonen aan Soda Stereo, legendes van de rock en español, zeker in het Argentijnse thuisland, maar deze versie van De Música Ligera is toch wel behoorlijk pover te noemen. Chris Martin's vlakke, zeurderige zang werkt op de zenuwen na verloop van tijd (zijn Spaanse uitspraak kan ook wat werk gebruiken) en de solo's klinken alsof een beginnend gitarist ze voor de eerste keer op het gehoor aan het leren is (zeker die eerste is pijnlijk om aan te horen). We zullen maar punten geven voor de goede intenties zeker?

Ik merk dat mijn smaak de laatste tijd steeds meer poppy wordt en dus eigenlijk met deze band mee is geëvolueerd. Dus ik denk: laat ik mezelf eens twee uur lang testen. Twee uur lang Coldplay moderne stijl, waar al hun albums langskomen maar de nadruk vooral op hun laatste 2,67 sterrenworp wordt gelegd. Typ ik dit stuk met vieze vingers omdat ik net een plakkaat kots over mijn laptop heb gedeponeerd of zit ik juist stiekem toch te denken: hier had ik bij willen zijn?

En ja hoor: ik vond dit dus best wel heel tof eigenlijk. Als je alle wat geliktere nieuwe nummers vermengt met het wat ruwere werk van weleer en er nog wat lokale covers in werpt levert dat toch een behoorlijk veelzijdig optreden op. Commercieel ja, maar ik hoor toch wel dat ze er plezier en bezieling in hebben en er zit bovendien nog genoeg schrijftalent in want hoe je het went of keert, de nummers zijn allemaal wel retecatchy en worden nooit écht heel plat. Ik kan derhalve best genieten van zo'n EDM-uitspatting aan het einde van Paradise, juist omdat 't zo contrasteert met een Yellow waar het klassieke gitaarbandgevoel weer naar voren komt. En de nachtelijke beats van Ghost Stories die daar nog een beetje tussenin zweven. Niet heel veel bands kunnen de meerdere kanten ten gehore brengen en er ook mee wegkomen. Coldplay mijns inziens wel.

Ik mag hun evolutie wel en heb de twee uur in elk geval moeiteloos en met plezier uitgezeten. Is het perfect? Nee, zeker niet. Die sample van The Great Dictator is vreselijk uitgemolken. De olés bij GPASUYF hadden best een refreintje later ingezet kunnen worden om het nummer beter overeind te houden. Midnight is eigenlijk te sterk om slechts als interlude te fungeren. De gastzang op In My Place is ehm... merkwaardig. En een extra nummer van Parachutes (Don't Panic / Sparks) had geen kwaad gekund, juist om de veelzijdigheid nog maar eens te onderstrepen (of Green Eyes want da's hun beste nummer). Nu was het vooral veel feelgood dus maar dat staat de band prima. Het valt mij in deze vooral op hoeveel gigantische hits ze toch wel niet afgeleverd hebben. Dus ja, ik had hier best bij willen zijn. Word ik nu geband?

Yes, eindelijk iemand die dit ook hoort! Ik vind recente tracks als Adventure of a Lifetime en Hymn for the Weekend oprecht fijne popmuziek en dat komt mede door het plezier dat het voor mij uitstraalt. Veel mensen vinden het geforceerd commercieel maar dat geforceerde hoor ik niet zo.

Kijk, zo kan het ook! Mooie, onderbouwde mening zonder de mensen die kritiek hebben de mond te snoeren en weg te zetten als haters/zuurpruimen. Mooi geschreven en ik ben het met je eens dat we een band horen die er plezier in heeft. Dat gevoel heb ik ook altijd wel bij Coldplay.

Adventure of a Lifetime vind ik ook een fijn popnummer, Arrie!

Ik hou het maar bij de eerste 4 platen.
Nu ook weer op npo3,....wst een afgang

Gemiste kans. Ik heb Coldplay best wel hoog zitten, hoewel de laatste plaat me niet echt kan bekoren. Met deze live-registratie slaan ze wat mij betreft de plank behoorlijk mis als het gaat om de release; waarom een dvd?? En geen blu-ray? Best een leuk concert, maar de kwaliteit is bedroevend....

Vanaf het eerste nummer is het duidelijk. De weldaad aan OOOOOHH's en AAAAAAHH's die en masse worden meegebruld door het publiek laten horen dat Coldplay precies is op de plek waar ze tegenwoordig thuishoren. In een groot stadion gevuld met een horde volgzame fans. Chris Martin maakt er dankbaar gebruik van: The Scientist wordt verlengd met wat extra sing-a-long lines om nog maar te zwijgen van wat de band doet met God Put a Smile Upon Your Face. In dit nummer worden zelfs de lyrics verbouwd "Where do we go to draw the line / All the grils scream if you're having a good time" en "Where do we go to fall from Grace / Now the boys make some noise" om te eindigen met een compleet misplaatste olé olé. Het enige wat Coldplay nog onderscheid van de Toppers, is dat ze hun eigen nummers (nog) niet als medley spelen. Voor de rest rieken dit soort praktijken naar het platst mogelijke entertainment.

De opbouw van de setlist is heel vreemd. Het flinterdunne nummer Every Teardrop Is a Waterfall wordt opgevolgd door wellicht het sterkste nummer van Coldplay The Scientist, zonder enige adempauze. Het middenstuk is ook uitermate zwak. Het publiek lijkt wat in slaap te sussen vanaf Always in My Head. Opvallend ook is de lauwe reactie op Clocks. Toegegeven, het is geen nummer waar je lekker op kan meeblèren, dus wellicht dat het daarom niet aanslaat. En een ritme wat afwijkt van de vierkwartsmaat is natuurlijk ook een stuk minder dansbaar.

Het publiek snakt natuurlijk naar Viva La Vida. Het eerste OOHOWOHOWOOOO-nummer van Coldplay waarvan ik nog wil geloven dat de OHOOW's een artistieke toevoeging aan het nummer waren, in plaats van enkel bedoeld als meeschreeuwstuk. Wel vreemd dat het nummer niet in of vlak voor de toegift wordt gespeeld. Ik denk dat het daar beter tot zijn recht was gekomen.

Wat mij in positieve zin opvalt is dat Chris Martin een veel betere zanger is geworden. Moeiteloos buigt hij zijn stem van hoog naar laag zonder daarbij uit de bocht te vliegen. Als frontman slaagt hij even zozeer; zijn Spaanse gewauwel gaat erin als zoete koek en hij zweept het publiek op om nog harder mee te zingen. Het is natuurlijk niet genoeg om deze release te redden die ik vooral ga herinneren als de definitieve bevestiging dat ik Coldplay niet meer hoef te volgen.

Coldplay. De prachtige eerste twee platen. De revancheplaat Viva La Vida. De definitieve teloorgang met Mylo Xyloto. Het is een gesloten boek, maar wel met prachtige hoofdstukken.

Wat is het geluid slecht van deze plaat !
Het lijkt wel een illegale bootleg die met een oude cassetterecorder is opgenomen.
Je mag verwachte van een band als deze dat ze betere opnames maken voor zo een prijzig live album !

Wellicht ligt dit aan de cd release? Ik heb de vinyl boxset en geniet er erg van. Alsof je erbij aanwezig bent!