Coldplay - Live in Buenos Aires (2018)

Wat ik me vooral afvraag is wat de toegevoegde waarde is van het veel te hard inmixen van het publiek, het toevoegen van een aantal Spaanstalige nummers (onnodige crowdpleasers) terwijl die ruimte ook kan worden opgevuld met eigen repetoire en waarom Chris Martin zo nodig moet laten zien hoe goed hij Spaans spreekt. We zouden ook eens niet de indruk wekken dat ieder Coldplay concert niet een groot familie feest is.

De muziek lijkt niets aan af te dwingen ook al komt het nog steeds (de laatste keer dat ik Coldplay live zag was in 2009) nog steeds inspiratieloos en plichtmatig (lees : a la U2)) over en is er weinig ruimte voor improvisatie. Het wordt steeds meer een soort van plichtmatig evergreen fest waarbij vooral iedereen moet weten hoe hard en luid als iedereen kan meezingen. Plezier en genieten van muziek is een ding. Dit soort narcisme is van een totaal andere aard.

En overduidelijk Coldplay is niet meer de band van 15 jaar geleden. En dat ze meegaan met de muziek, andere richtingen en stijlen proberen vind ik niet erg. Ook al vind ik lang niet alles geslaagd. Maar dit is gewoon echt onnodig.

En dan misschien de grootste epic fail van allemaal. Concert wordt wel op DVD uitgebracht maar niet op Bluray. Alleen daaraan kun je wel zien dat hum marketing model voornamelijk inspeert op de horde, maar jammer genoeg zich niet lijkt te bekommeren om mensen die wat beters willen en waarvoor er ook technologie ter beschikking is.

Zoas iemand hierboven ook aangaf.

The Horror !!!!

Ik merk dat mijn smaak de laatste tijd steeds meer poppy wordt en dus eigenlijk met deze band mee is geëvolueerd. Dus ik denk: laat ik mezelf eens twee uur lang testen. Twee uur lang Coldplay moderne stijl, waar al hun albums langskomen maar de nadruk vooral op hun laatste 2,67 sterrenworp wordt gelegd. Typ ik dit stuk met vieze vingers omdat ik net een plakkaat kots over mijn laptop heb gedeponeerd of zit ik juist stiekem toch te denken: hier had ik bij willen zijn?

En ja hoor: ik vond dit dus best wel heel tof eigenlijk. Als je alle wat geliktere nieuwe nummers vermengt met het wat ruwere werk van weleer en er nog wat lokale covers in werpt levert dat toch een behoorlijk veelzijdig optreden op. Commercieel ja, maar ik hoor toch wel dat ze er plezier en bezieling in hebben en er zit bovendien nog genoeg schrijftalent in want hoe je het went of keert, de nummers zijn allemaal wel retecatchy en worden nooit écht heel plat. Ik kan derhalve best genieten van zo'n EDM-uitspatting aan het einde van Paradise, juist omdat 't zo contrasteert met een Yellow waar het klassieke gitaarbandgevoel weer naar voren komt. En de nachtelijke beats van Ghost Stories die daar nog een beetje tussenin zweven. Niet heel veel bands kunnen de meerdere kanten ten gehore brengen en er ook mee wegkomen. Coldplay mijns inziens wel.

Ik mag hun evolutie wel en heb de twee uur in elk geval moeiteloos en met plezier uitgezeten. Is het perfect? Nee, zeker niet. Die sample van The Great Dictator is vreselijk uitgemolken. De olés bij GPASUYF hadden best een refreintje later ingezet kunnen worden om het nummer beter overeind te houden. Midnight is eigenlijk te sterk om slechts als interlude te fungeren. De gastzang op In My Place is ehm... merkwaardig. En een extra nummer van Parachutes (Don't Panic / Sparks) had geen kwaad gekund, juist om de veelzijdigheid nog maar eens te onderstrepen (of Green Eyes want da's hun beste nummer). Nu was het vooral veel feelgood dus maar dat staat de band prima. Het valt mij in deze vooral op hoeveel gigantische hits ze toch wel niet afgeleverd hebben. Dus ja, ik had hier best bij willen zijn. Word ik nu geband?

Vanaf het eerste nummer is het duidelijk. De weldaad aan OOOOOHH's en AAAAAAHH's die en masse worden meegebruld door het publiek laten horen dat Coldplay precies is op de plek waar ze tegenwoordig thuishoren. In een groot stadion gevuld met een horde volgzame fans. Chris Martin maakt er dankbaar gebruik van: The Scientist wordt verlengd met wat extra sing-a-long lines om nog maar te zwijgen van wat de band doet met God Put a Smile Upon Your Face. In dit nummer worden zelfs de lyrics verbouwd "Where do we go to draw the line / All the grils scream if you're having a good time" en "Where do we go to fall from Grace / Now the boys make some noise" om te eindigen met een compleet misplaatste olé olé. Het enige wat Coldplay nog onderscheid van de Toppers, is dat ze hun eigen nummers (nog) niet als medley spelen. Voor de rest rieken dit soort praktijken naar het platst mogelijke entertainment.

De opbouw van de setlist is heel vreemd. Het flinterdunne nummer Every Teardrop Is a Waterfall wordt opgevolgd door wellicht het sterkste nummer van Coldplay The Scientist, zonder enige adempauze. Het middenstuk is ook uitermate zwak. Het publiek lijkt wat in slaap te sussen vanaf Always in My Head. Opvallend ook is de lauwe reactie op Clocks. Toegegeven, het is geen nummer waar je lekker op kan meeblèren, dus wellicht dat het daarom niet aanslaat. En een ritme wat afwijkt van de vierkwartsmaat is natuurlijk ook een stuk minder dansbaar.

Het publiek snakt natuurlijk naar Viva La Vida. Het eerste OOHOWOHOWOOOO-nummer van Coldplay waarvan ik nog wil geloven dat de OHOOW's een artistieke toevoeging aan het nummer waren, in plaats van enkel bedoeld als meeschreeuwstuk. Wel vreemd dat het nummer niet in of vlak voor de toegift wordt gespeeld. Ik denk dat het daar beter tot zijn recht was gekomen.

Wat mij in positieve zin opvalt is dat Chris Martin een veel betere zanger is geworden. Moeiteloos buigt hij zijn stem van hoog naar laag zonder daarbij uit de bocht te vliegen. Als frontman slaagt hij even zozeer; zijn Spaanse gewauwel gaat erin als zoete koek en hij zweept het publiek op om nog harder mee te zingen. Het is natuurlijk niet genoeg om deze release te redden die ik vooral ga herinneren als de definitieve bevestiging dat ik Coldplay niet meer hoef te volgen.

Coldplay. De prachtige eerste twee platen. De revancheplaat Viva La Vida. De definitieve teloorgang met Mylo Xyloto. Het is een gesloten boek, maar wel met prachtige hoofdstukken.

Wat is het geluid slecht van deze plaat !
Het lijkt wel een illegale bootleg die met een oude cassetterecorder is opgenomen.
Je mag verwachte van een band als deze dat ze betere opnames maken voor zo een prijzig live album !