RY X - Unfurl (2019)
mijn stem
46 stemmen
Australië
Pop
Label: Infectious
-
Body (Ambient) (1:25)
-
Untold (4:18)
-
Bound (4:58)
-
Body Sun (5:00)
-
YaYaYa (3:49)
-
Coven (4:58)
-
Hounds (3:59)
-
Foreign Tides (3:52)
-
The Water (4:22)
-
Mallorca (3:04)
-
To Know (4:58)
-
Sun (Ambient) (1:22)
-
Fumbling Prayer (5:20)
0
geplaatst: 14 februari 2019, 17:56 uur
Het eerste album van 2019 waar ik echt naar uitkeek is dan eindelijk een feit: Unfurl van RY X. De redenen hiervoor waren een heerlijke EP in 2013, een fantastisch debuut in 2016 en een schitterend optreden in Carré (27 februari 2018).
De vraag is dan: gaan die hooggespannen verwachtingen ingelost worden? Ik vind RY X namelijk wel typisch zo'n artiest waar ik even helemaal 'verliefd' op ben en waar het daarna snel wegebt. Draai ik het debuut nog vaak? Het debuut waar ik in de zomer van 2016 maar geen genoeg van kon krijgen? Nou nee. Enorm uitkijken naar Unfurl dus, maar wel met de nodige twijfel of het wederom zo enorm bij me aanslaat.
Het is in elk geval weer fijn wegzweven op de 13 nummers die te horen zijn op Unfurl. De melancholiek druipt er vanaf zonder dat het klef of stroperig wordt. De falset van Ry Cumming doet z'n werk goed, strijkers en piano vormen regelmatig een prettige basis en de elektronische toevoegingen maken het af.
Nou kom maar op met wederom een 4,5*. Dat is nu toch niet het geval. Is de timing van het album misschien verkeerd (ik genoot de vorige keer namelijk volop van de zomerzon in combinatie met die schitterende nummers van Dawn)? Is het dan toch ietwat meer van hetzelfde? Ontbreekt het aan opvallende uitschieters (Unfurl is namelijk vrij constant)? Ik ben er nog niet achter.
Het is wederom schoonheid troef, maar de enorme glans is er een klein beetje vanaf op dit moment. Het kan nog komen uiteraard en ik mopper zeker niet: want Unfurl is een waardige opvolger van Dawn. De man is populairder dan ooit en zijn nummers vormen een heerlijk moment vol rust. Die zomer komt er nog aan, en in de late uurtjes werkt dit sowieso wel weer.
Een prima tweede album dus. Een klein beetje minder verliefd en nu juist een voorkeur voor de meer 'uptempo' nummers.
De vraag is dan: gaan die hooggespannen verwachtingen ingelost worden? Ik vind RY X namelijk wel typisch zo'n artiest waar ik even helemaal 'verliefd' op ben en waar het daarna snel wegebt. Draai ik het debuut nog vaak? Het debuut waar ik in de zomer van 2016 maar geen genoeg van kon krijgen? Nou nee. Enorm uitkijken naar Unfurl dus, maar wel met de nodige twijfel of het wederom zo enorm bij me aanslaat.
Het is in elk geval weer fijn wegzweven op de 13 nummers die te horen zijn op Unfurl. De melancholiek druipt er vanaf zonder dat het klef of stroperig wordt. De falset van Ry Cumming doet z'n werk goed, strijkers en piano vormen regelmatig een prettige basis en de elektronische toevoegingen maken het af.
Nou kom maar op met wederom een 4,5*. Dat is nu toch niet het geval. Is de timing van het album misschien verkeerd (ik genoot de vorige keer namelijk volop van de zomerzon in combinatie met die schitterende nummers van Dawn)? Is het dan toch ietwat meer van hetzelfde? Ontbreekt het aan opvallende uitschieters (Unfurl is namelijk vrij constant)? Ik ben er nog niet achter.
Het is wederom schoonheid troef, maar de enorme glans is er een klein beetje vanaf op dit moment. Het kan nog komen uiteraard en ik mopper zeker niet: want Unfurl is een waardige opvolger van Dawn. De man is populairder dan ooit en zijn nummers vormen een heerlijk moment vol rust. Die zomer komt er nog aan, en in de late uurtjes werkt dit sowieso wel weer.
Een prima tweede album dus. Een klein beetje minder verliefd en nu juist een voorkeur voor de meer 'uptempo' nummers.
* denotes required fields.
* denotes required fields.