The Specials - Encore (2019)

Een nieuw album promoten zonder meteen een single daar bij te gebruiken is wel een misser. Mag hopen dat dit in de komende week rechtgezet wordt.

Terry Hall, Lynval Golding en Horace Panter zijn de overgebleven leden.

Black Skinned Blue-Eyed Boys is een cover, origineel is van The Equals. En ook Blam Blam Fever is een cover (The Valentines?)

Blam Blam Fever - The Valantines
Staat trouwens ook op The Specials - Skinhead Girl (2000)

Ska? "...and I use that term loosely..."

Ja, er is Ska te horen op dit album maar het neigt meer naar Rocksteady... in een lager tempo dus. Maar ze mixen er genoeg andere stijlen bij zoals Reggae, Pop en in een flinke dosis Funk in de eerste 2 nummers. En een solerende gitarist die zich Carlos Santana waant in B.L.M., één van de vreemde eenden die hier op een Ska album voorkomt.

Er zijn nog steeds een aantal Ska-acts actief die aan het einde van de 70s hits scoorden. Madness, The Beat (in 2 incarnatie's) , The Selecter en deze jongens, The Specials. Daar is Madness wat mij betreft er het meest in geslaagd om te overleven nadat ze over hun hoogtepunt waren. Die maakten 2 jaar geleden een prima album waarop ze experimenteerde met andere stijlen. Dit album van The Specials sluit daar bij aan want het 'echte' Ska-geluid uit de 70s spelen is niet meer terug te vinden op de recente albums van deze acts.

The Beat, zowel in samenstelling met Ranking Roger als die met Dave Wakeling, komen nog het dichtst in de buurt van dat Ska-geluid. Beiden zijn in staat aardig albums te maken maar ongetwijfeld zouden ze samen nog een veel beter / interessanter album kunnen maken. The Selecter komt waarschijnlijk dit jaar ook met een nieuw album. Hun geluid is ook nog redelijk authentiek. Maar ook daarop staan geen nummers die de hits van destijds naar de troon kunnen stoten.

Dit is zeker geen slecht album. De eerste beluistering valt tegen de verwachting in, erg goed. Het tempo mag dan flink lager liggen en zit er een dun Pop laagje op hierdoor voelt het wel als één geheel. Ondanks dat het dus nauwelijks als Ska is te herkennen en het experimenteert met andere stijlen. Ook het licht sombere sfeertje (wat eigenlijk al te horen was op Gangsters) bevalt me goed, alhoewel het op 10 Commandments bijna cynisch wordt.

De herkenbare stemmen van de zangers van Madness (Suggs), The Beat (Roger & Dave) en The Selecter (Pauline) maken dat nieuw werk gemakkelijk te herkennen is. Dat is anders bij de singles van The Specials en zelfs bij diverse album tracks zou is die link niet gemakkelijk te leggen. De semi-cover The Lunatics (oorspronkelijk van Fun Boy Three waar ook Terry en Lynval lid van waren) maakt het wel iets gemakkelijker te koppelen. Terry's belangrijkste bijdrage komt pas bij The Life and Times (Of a Man Called Depression) dat ook meteen tot mijn favorieten behoord. Terry heeft hier een groot aandeel in, maar wel in de vorm van een voordracht. We Sell Hope is een fijne afsluiter waar ook de gitaar weer de ruimte krijgt.

Het maakt een prima album, maar moeilijk herkenbaar als Ska of werk van The Specials.

Inderdaad niet het blije Ska plaatje dat ik verwachte, maar op het eerste gehoor "wel aardig".
B.L.M. (naast The Life and Times mijn favoriet op dit moment) doet me aan de gesproken nummers van Brooklyn Funk Essentials denken, al zijn die wel grappiger en cooler.

Het feestelijke 2e schijfje van de deluxe-edition met live optredens vind ik een stuk leuker.

Ik zou track 3 wel meer dan 'wel aardig' noemen. Dat pianootje laat me maar moeilijk los. Op YouTube vinden sommigen het een slap aftreksel van Ghost town, maar het verschil is voor mezelf groot genoeg.

Helaas kwam ik dit nummer gisteren pas tegen, terwijl het album er blijkbaar al wat maanden is. Daar is volgens mij weinig publiciteit aan gegeven (als je niet steeds met je neus bovenop het nieuwste-van-het-nieuwste zit, wat bij mij het geval is, mis je het gemakkelijk), terwijl de muziek op een aardig deel van de waslijst aan internetzenders die ik zoal luister zou passen.

Een paar andere nummers, zoals B.L.M., zijn inmiddels aangeklikt (goedgekeurd), en het gaat nog in z'n geheel beluisterd worden.

Album is nog niet zo lang uit, 1 februari pas.

Dat '2019' had ik dan over het hoofd gezien, maar ik dacht het vanwege dat eerste bericht uit oktober.

Deze bevalt steeds meer... dit is gewoon een geweldig comeback.

Geen verkeerd album deze nieuwe van the Specials maar eerlijk gezegd had ik er toch iets meer van verwacht.Misschien niet helemaal reëel als je Encore ziet als opvolger van More Specials want die is al bijna 40 jaar oud.Bij alle andere albums die er nog tussendoor kwamen onder de Specials vlag ontbraken altijd essentiële leden dus die tel ik gemakshalve maar even niet mee.
En dat is hier natuurlijk ook het geval want toetsenist en destijds belangrijkste songschrijver Jerry Dammers is er tot mijn spijt hier niet bij.
Wie hier de opzwepende ska verwacht of de snerpende stem van Terry Hall komt toch (gedeeltelijk) bedrogen uit.Encore bevat voornamelijk 'laidback' ska en reggae-achtig popwerk en Hall,die lang niet alle vocalen voor zijn rekening neemt zingt voornamelijk in de relax stand.
En dat er dan een remake opstaat van The Lunatics Have Taken over the Asylum van de Fun boy three,hier eenvoudigweg the Lunatics,geeft me ook niet al te veel vertrouwen.
En toch is het best een lekker plaatje geworden,Vote for me,Embarrassed by You,B.L.M. Breaking point zijn sterke songs die het bij mij de komende zomer vermoedelijk prima zullen doen en ook de naam Specials wel waardig zijn.
Maar een tweede Specials of More Specials zit er,vrees ik waarschijnlijk toch echt niet meer in.
Goed.

Gemengde gevoelens voor mij. Eerlijk gezegd ken ik de band voornamelijk van hun debuut. Toen was ik een groot ska/reggae liefhebber. De eerste twee nummers is de band voor mij onherkenbaar; als ik blind had moeten gokken had ik nooit geraden wie het was. Ook wel weer knap zo'n koerswijziging. Daarna komen er een paar leuke reggae nummers voorbij en waar hoor je die nog tegenwoordig? Al met al knap dat ze na zoveel jaar zo'n plaat maken, maar zit ik er nog op te wachten?
De luxe versie heeft ook live opnames en daar hoor ik "vroeger" weer terug; leuk!

Zwaagje Ook ik ken vooral het eerste album van The Specials.

Had met opzet juist die live nummers NIET beluisterd om mijn gevoel bij de nieuwe nummers te laten beïnvloeden, hetzij positief hetzij negatief.

Maar heb er nu een paar gehoord en dat klinkt nog behoorlijk goed als die recente live opnames zijn.

De nieuwe albums bevallen steeds meer en dit album gaat in elk geval tijdelijk een plekje krijgen in mijn voorlopige album top 10 van 2019.

Ik vind dit beter dan de nieuwe van The Beat die onlangs uitkwam en ook beter / interessanter dan de 5-6 nieuwe SKA albums die ik de afgelopen 5 jaar heb gehoord.

Daar heb je zeker gelijk in; viel mij ook behoorlijk tegen. Deze van The Specials geef ik zeker nog een kans, maar ik weet niet of mijn muzieksmaak niet te veel veranderd is in al die jaren.
In zijn algemeenheid jammer dat er niet veel gebeurt op ska/reggae gebied. Of mis ik iets?

Altijd wel een zwak gehad voor The Specials.
Ik vond die ska periode eind 70's/begin 80's vermakelijk toendertijd. Niet zozeer dat ik met een hoedje en met een broek met hoog water de deur uit ging, want dat vond ik ook weer zoiets. Er waren wel meer muziekstijlen die ik waardeerde.
Ja en dan zomaar een comeback.
Het valt mij niet tegen. De echte pit van toen hoor je niet terug en dat had ik ook niet verwacht.
Het meeste is vrij laidback en het tempo ligt dan ook niet heel hoog.
Het start opvallend funky, maar al vrij snel schakelt men terug naar wat lome Ska met echter lekkere melodietjes en muzikaal prettig transparant.
Echt achterover slaan is er niet bij, maar de liedjes zitten gedegen in elkaar en het kabbelt heel prettig door.
Erg fijn hier het wat melige The Lunatics, de titelsong en vooral de afsluiter We Sell Hope.
De bonus livetracks van welleer zijn de moeite waard, want The Specials live was toen een feestje.
Zo wordt het nooit meer, maar deze opleving is absoluut de moeite waard.

Heel langzaam maar zeker ervaar ik dit toch als 1 van de beste platen van 2019. Waarbij het zonde is dat 10 Commandments nooit als single is uitgebracht.

Bedoel je een ander nummer? Want 10 Commandments was wel een single... in elk geval digitaal.

Ahh, dan ie in ieder geval iemand helder van geest geweest. Wereldnummer. Had vette hit mogen worden. (en dan nu niet teruggeven: was top 10 in NL, want dan heb ik echt onder een steen gelegen)

Heel fijn album. Behoorlijk in het vervolg van More Specials (1980) en het werk wat Terry Hall daarna maakte (Fun Boy Three, Vegas, Colourfield en in mindere mate Terry, Blair and Anouchka). Volgens mij kreeg More Specials bij uitbrengen zo'n beetje dezelfde kritiek als dit album in vergelijking met het debuutalbum. Leuk, mooie nummers maar te rustig, saai en te weinig ska.
Zijn de eerste twee nummers behoorlijk hip te noemen voor Specials begrippen. De nummers erna klinken wat geluid heel wat vertrouwder. The Life and Times, 10 Commandments, We Sell Hope zijn hoogtepunten maar slechte nummers zitten er niet tussen.
De bonus live tracks zijn een aardige toevoeging maar niet meer dan dat. Veelal in andere live uitvoeringen al verschenen. Uitzondering is het laatste nummer: de James Bond cover van All the Time in the World . Volgens mij voor het eerst op album en imo nog beter dan het origineel van Louis Armstrong (wat toch ook al een fijne uitvoering was). Mijlenver van het werk op het debuutalbum uit 1979. Maar heel, heel fraai voor liefhebbers zoals mijzelf

Vandaag maar weer deze lp opgezet. Blijft echt een van de betere Specials albums. Rip Terry.

Ik werkte in de gesloten psychiatrie....daarom waarschijnlijk is de lunatics m'n favoriete lied van deze plaat