Blessed Death - Kill or Be Killed (1985)

Eén van mijn favoriete vroege thrash albums. In 1987 nog speciaal vanuit de Noorderkempen naar een jeugdhuis(je) in het verre Heerlen (Nederlands Limburg) gereden (met o.a. user Kronos in gezelschap) om deze buitenbeentjes van de toenmalige thrash-scene live aan het werk te zien. Als ik me niet vergis heeft Kronos zich toen nog ter plaatse de toen voorgestelde opvolger van dit debuut, Destined for Extinction, aangeschaft.
Pure nostalgie voor mij, en deze week mijn keuze voor het Metal Album van de Week. Meer info over dit album ook bij mijn MAvdW forumtopic post.

Dat zou kunnen, maar ik herinner het mij niet. Waarschijnlijk was ik goed zat toen.

Boordevol clichés.

Maar zooo gaaf.

Ja met dit soort platen weet ik meteen weer waarom ik van metal houd.
De kwaadaardige krijsen, de chaotische riffs, incidentele doomakkoorden en over de top solo's. Kill Or Be Killed heeft het allemaal.

Kan dat ook in Brunssum zijn geweest want daar lag in de jaren 80 namelijk 'Shelter'

Het was niet in Heerlen centrum, maar in een buitenwijk, gehucht, deelgemeente of wat voor deel ook van de agglomeratie. Naar ik meen te herinneren lag het naast een woonwijk, met allemaal van die hetzelfde uitziende woningen. Er was ook nogal veel groen rond het jeugdhuis zelf. Het was in ieder geval bijna een surrealistische ervaring, die mannen uit de US of A , met hun Hells Angels looks, en hun koppen die mijn gedachten onbewust naar de locals uit dat dorpje van de Texas Chainsaw Massacre deden afleiden, in die oer-nederlandse setting uit dat krakkemikkige tourbusje te zien komen, en vervolgens zelf hun materiaal naar het podium(pje) te zien sleuren... Voor mij toen de coolste metalband ever.

Dit album staat vol met dit soort memorabele momenten.

Uit 1 van de vele hoogtepunten van dit album: Pig Slaughter(! ) Zoals de titel al doet vermoeden, een erg fijnzinnig nummer met zeer diepgaande lyrics.

Zodra het nummer na de openingsriffs op volle snelheid losbarst kan je niet anders dan aan Slayer denken. Maar daar blijft het niet bij, de jongens van Blessed Death springen gelukkig erg creatief om met gestolen riffs en andere clichés.

Let op het stuk vanaf minuut 1:04 tot 1:40

Pigs must die! (x3)

KIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIILLL !!

de gil bijna overlopend in een door twee gitaren overlappende gitaarsolo, een waanzinnig gepingel dat van links naar rechts door de boxen scheurt, en een soort psychedelisch effect tegeweeg brengt. Schitterend! Let ook op wat in er in dit nummer, dat slechts 2:56 minuten lang is, allemaal gebeurd. De Beatles van de thrash

Slayer komt niet alleen hier om de hoek kijken, maar heeft Slayer ook bij Blessed Death om de hoek komen kijken? Met Into the Ovens brengen deze namelijk een jaar voor Angel of Death ook al een, niet minder griezelig, bezoek aan de holocaust. En dat met half zoveel tekst. Als de nazi-laarzen letterlijk door, en op maat van de de muziek stappen, gaat het haar op mijn armen al recht staan. Een bescheiden duivels aandoend gegrom doet de rest. De dodelijk spanning zit er al goed in.

Death by life, they march
Into the ovens of Hell
Select and slaughter
the perils of war
Scorned by hatred, six million souls
All are dead, no one leaves alive
Into the ovens! The Fuerer cries

En dan breekt de (thrash)hel weer los. Qua sfeer lijkt het bezoek van Slayer aan Auswitch wel een kindertuin in vergelijking met dit.


Zo kan ik bij elk nummer eigenlijk wel verschillende dingen oppikken. Luister je veel naar hedendaagse metal, dan kan de productie misschien in eerste instantie een belemmering vormen om deze ten volle in je op te nemen. Hou je echter van demo's, waarop je de ideeen van de muziek belangrijker vind dan de uitvoering of de klank, dan vind je hier zeker je ding.

Blessed Death doet me denken aan het skateboarden van vroeger!! Ondanks dat ik het waardeloos vind dat gegil geeft het me wel een warm gevoel!!! 3,5***

Dit album doet me helemaal niks. Ik word er niet vrolijk van, maar erger me er ook niet aan. Ik luister het helemaal uit, maar ben onmiddellijk vergeten wat ik geluisterd heb.
Muzikaal zit het geloof ik wel goed in elkaar, die hoge uithalen hoeven niet zo nodig wat mij betreft, en de productie is niet heel denderend (beetje fragiel). Al met al niet iets dat ik uit vrij wil snel op zou zetten.

2.5*

Over the top metal (die hoge uithalen van de zanger) afkomstig uit de Verenigde Staten mij op een bord gepresenteerd door collega Cabezza Borradorra, ik denk een generatiegenoot. Het is een plaatje van 25 jaartjes geleden dus de volumeknop krijgt een ferme draai naar rechts en ik kan er ook nog van genieten.

Opgelucht was ik ook omdat het eens een oldie is met lekkere speedmetal, een redelijk gekke zanger en muziek die me meer dan eens aan Anvil, Exciter en Agent Steel doet denken. De heren gitaristen spelen speelse solo’s, elk apart en in duet. Van het gitaarwerk kan ik het meest genieten. Let even op het gitaargeluid dat dag en nacht verschilt is met de hedendaagse normen. Bassist en drummer doen heel solide hun werk, maar het geluid op mijn exemplaar (mp3) doet hen geen recht aan. Favoriete nummers na een vijftal luisterbeurten blijven Omen of Fate en Knights of Old Bridge. Napalm vind ik het minste nummer want wat een raar bassdrumgeluid hoor ik daar!

Na een hele reeks “emotionele”, “intelligente”, “conceptuele” en “vooruitstrevende” metal krijgen we eindelijk eens een plaat waar je vrolijk en vrijuit kan meedeinen op de muziek. De jongere generatie zal het misschien niet altijd begrijpen maar de oudere generatie kan nog altijd glimlachen met een dergelijke degelijke plaat. Het mag ook niet te ernstig worden, daarvoor is het leven te kort.

Blessed Death maakt een lekker potje thrash metal die vooral gekenmerkt wordt door de hoge uithalen van de zanger. Vooral het nummer Pig Slaughter mag met recht een pareltje genoemd worden. Lekker agressief nummer, met herkenbare meeschreeuw refreinen. Ik ben er van overtuigd dat dit live een feest moet zijn geweest. Wat later zakt de plaat wat in, doordat het tempo eruit gehaald wordt, ik had liever meer nummers in de stijl van Pig Slaughter gehoord. Maar over het geheel gezien een hele solide plaat die het verdient om zo nu en dan opgezet te worden.

Deze opmerking, komende uit de pen van een Mercyful Fate fan, kan ik moeilijk als een in negatieve zin bedoelde noot interpreteren...

Iets van teruggevonden. Het zou 13 mei 1988 geweest zijn, in het jongerencenrum Nova Zembla in Heerlen-Noord, met Cyclone als voorprogramma. Maar dat was ik weeral vergeten.

Blijft voor mij toch een erg leuke plaat. Wel jammer dat het niveau van de hoogtepunten niet over het gehele album worden gehaald, anders zat er voor mij zeker een 4.5 of zelfs meer in.

Stem met een halve ster verhoogd.
Speel de laatste tijd dit album erg vaak af. Morgen kan ik eindelijk mijn exemplaar (cd) bij de paltenboer op halen.

Ik heb er ook een halfje bij gedaan. Zeker in contrast met de mindere opvolger beukt deze er toch wel lekker in. Het klinkt rauw en smerig maar is toch voldoende strak gespeeld, waar Destined for Extinction al eens te rommelig wordt. Daarbij zijn ook de nummers gewoon sterker.

Doet wat denken aan Whiplash hier en daar.