Blessed Death - Kill or Be Killed (1985)

Eén van mijn favoriete vroege thrash albums. In 1987 nog speciaal vanuit de Noorderkempen naar een jeugdhuis(je) in het verre Heerlen (Nederlands Limburg) gereden (met o.a. user Kronos in gezelschap) om deze buitenbeentjes van de toenmalige thrash-scene live aan het werk te zien. Als ik me niet vergis heeft Kronos zich toen nog ter plaatse de toen voorgestelde opvolger van dit debuut, Destined for Extinction, aangeschaft.
Pure nostalgie voor mij, en deze week mijn keuze voor het Metal Album van de Week. Meer info over dit album ook bij mijn MAvdW forumtopic post.

Over the top metal (die hoge uithalen van de zanger) afkomstig uit de Verenigde Staten mij op een bord gepresenteerd door collega Cabezza Borradorra, ik denk een generatiegenoot. Het is een plaatje van 25 jaartjes geleden dus de volumeknop krijgt een ferme draai naar rechts en ik kan er ook nog van genieten.

Opgelucht was ik ook omdat het eens een oldie is met lekkere speedmetal, een redelijk gekke zanger en muziek die me meer dan eens aan Anvil, Exciter en Agent Steel doet denken. De heren gitaristen spelen speelse solo’s, elk apart en in duet. Van het gitaarwerk kan ik het meest genieten. Let even op het gitaargeluid dat dag en nacht verschilt is met de hedendaagse normen. Bassist en drummer doen heel solide hun werk, maar het geluid op mijn exemplaar (mp3) doet hen geen recht aan. Favoriete nummers na een vijftal luisterbeurten blijven Omen of Fate en Knights of Old Bridge. Napalm vind ik het minste nummer want wat een raar bassdrumgeluid hoor ik daar!

Na een hele reeks “emotionele”, “intelligente”, “conceptuele” en “vooruitstrevende” metal krijgen we eindelijk eens een plaat waar je vrolijk en vrijuit kan meedeinen op de muziek. De jongere generatie zal het misschien niet altijd begrijpen maar de oudere generatie kan nog altijd glimlachen met een dergelijke degelijke plaat. Het mag ook niet te ernstig worden, daarvoor is het leven te kort.

Blessed Death maakt een lekker potje thrash metal die vooral gekenmerkt wordt door de hoge uithalen van de zanger. Vooral het nummer Pig Slaughter mag met recht een pareltje genoemd worden. Lekker agressief nummer, met herkenbare meeschreeuw refreinen. Ik ben er van overtuigd dat dit live een feest moet zijn geweest. Wat later zakt de plaat wat in, doordat het tempo eruit gehaald wordt, ik had liever meer nummers in de stijl van Pig Slaughter gehoord. Maar over het geheel gezien een hele solide plaat die het verdient om zo nu en dan opgezet te worden.