The ruins of beverast
Wolves in the Throne Room
Nachtmystium

Maar misschien pik ik nu wat MAvdW weg....

Winterfylleth bevalt me wel steeds beter, een halfje erbij.
Ik heb nog vaak zin om het album te luisteren en dat is een goed teken.

Kom maar op met het nieuwe album voor de komende week!

En ja hoor hier is ie dan de nieuwe metal album van de week!

Na de vorige 2 rondes platen uit de vorige eeuw ingestuurd te hebben kies ik nu voor een recentere Thrash plaat.


Flotsam and Jetsam - The Cold (2010)

Nadat Flotsam And Jetsam in de jaren 80 twee Thrashklassiekers had uitgebracht raakten hun carriére een beetje in een slop. sinds My God (2001) zit er weer een stijgende lijn in hun muziek met voor mij als hoogte punt The Cold.
Waarin zanger Eric 'A.K.' Knutson een geweldige prestatie neerzet.


Ik hoop dat jullie Metal Maniacs hier wat mee kunnen, want deze plaat verdiend meer aandacht dan dat het nu krijgt!

Behalve die twee cultklassiekers uit de jaren tachtig heb ik deze band links laten liggen. Van hun nieuwe had ik nog niks gehoord, dus ben wel benieuwd.

Vond Doomsday een goede, No Place for Disgrace een matige, en de rest ken ik niet. Ik zal deze eens aan een luisterbeurt onderwerpen.

Deze plaat ken ik al.
Tegenover Doomsday for the deceiver en No place for disgrace vind ik dit album behoorlijk tegenvallen.

Zal hem deze week wel nog een enkele keer opzetten om te kijken of hij nu misschien beter bevalt.

De nieuwe Flotsam And Jetsam wordt de hemel ingeprezen door Aardschok deze maand. Toch wel nieuwsgierig. Ik vind zelfs When The Storm Comes Down goed.

Met deze nu reeds 4 albums van de 6 uit 2010 in deze ronde. Vind ik toch een beetje spijtige evolutie. Ik zal voor volgende week dan maar eens op zolder gaan neuzen.

Ik kan het enerzijds wel waarderen om wat nieuwe dingen te leren kennen aangezien ik nieuwe releases niet echt volg. Aan de andere kant is het wel fijn om een beetje een betere spreiding over de jaren te hebben omdat er vroeger ook veel moois gemaakt is.

Het is net of ik dit al veel vaker heb gehoord die van Flotsam and Jetsam. Al die thrash bands uit de jaren tachtig die tegenwoordig nog albums maken lijken op elkaar en maken van dit soort standaard heavy metal, erg saai wat mij betreft.

Mij doet het vaak wat aan Nevermore denken. Dat verschillende bands (op het eerste gehoor) allemaal veel op elkaar lijken was vroeger volgens mij ook al wel zo.

Als ik de nummers van dit album echt goed ken zal ik het waarschijnlijk wel een goed album vinden, maar de derde draaibeurt is nu bezig en het blijft me toch iets teveel als dertien in een dozijn klinken.

Als het op Nevermore lijkt, moet het mij duidelijk liggen. Vanavond even opzoeken

Er op lijken is veel gezegd. Het doet mij er soms aan denken. Doordat de muziek ook nogal 'hybride' metal is maar vooral omdat Eric Knudtsen's stem hier af en toe lijkt op die van Warrel Dane.

Het lijkt me ook geen goed idee om écht recente albums te kiezen (van jonger dan twee maanden, zeg maar), maar een regel hiervoor invoeren lijkt me niet gepast. Geeft zo'n blokkerend gevoel.
Van mij zullen jullie in ieder geval een wat minder jong album zien

Bij geen enkel van de albums van 2010 hier voorgesteld in het topic hebben vorige albums van diezelfde band meer dan 20 stemmen. Ik zie dan ook niet in wat het in deze gevallen zou uitmaken of een album dan nog geen 2 maanden uit is of al 6 maanden. Iets anders zou natuurlijk zijn als er pas een nieuw album van Metallica is verschenen en hier wordt ingezonden nog voor het 20 stemmen heeft.

Maar The Cold vind ik dus juist een goede keuze. Want zowat iedereen kent nog wel Flotsam and Jetsam, maar hun nieuwe is vandaag precies twee maanden uit en heeft ocharme 5 stemmen. Bij deze dus de gelegenheid dat wat op te krikken.

Geheel mee eens.

Nee, idd. Geen extra regels, laat iedereen gewoon een album kiezen dat hij/zij de moeite waard vindt.

Intussen Winterfylleth 2 keer beluisterd, maar het weet me nog niet echt te grijpen. De nummers klinken wel ok, soms heb ik wel het idee dat ik het al eens heb gehoord, ergens anders. Het geluid klinkt bij vlagen lichtelijk als een brij. Het is hem net niet voor mij tot dusverre, maar ik zal het nog een paar keer luisteren.

Flotsam and Jetsam bevalt me eigenlijk wel. Nummers hebben duidelijk kop en een staart, de zware stukken zijn erg lekker. Stem van de zanger is overheersend maar hij brengt het overtuigend!

Dan laat je de eerste twee albums van Flotsam and Jetsam toch buiten beschouwing.

Verder is het inderdaad zo dat de nieuwe slechts 5 stemmen heeft 2 maanden na de release, maar dat wil toch niet zeggen dat dit album niet bekend is?? Iedereen die zelfs maar een beetje van op afstand (zoals ik) het huidige metal-wereldje volgt weet dat er een nieuwe Flotsam and Jetsam uit is. Niet iedereen rent echter als een gek meteen bij elk nieuwe release hals over kop naar de platenzaak... Er zijn staan trouwens 10-tallen goede 2010 metal-albums met (bijna) geen stemmen op MuMe.

Let wel, ook ik wil geen nieuwe regels, of heb bezwaar tegen deze keuze. Ik merkte alleen maar op dat ik het een spijtige evolutie vind, die afwijkt van wat ik dacht het originele opzet van het topic te zijn.

Voor mij zal dit een hernieuwde kennismaking zijn met F&F, want sinds hun eerste twee albums heb ook ik niks meer van hen opgepikt.

@Cabeza,

Ik schreef dan ook bewust 'vorige albums' en niet 'alle vorige albums'. Genoeg vorige albums van Flotsam and Jetsam om mijn punt duidelijk te maken volgens mij.

En nog volgens mij, was de opzet van het topic om albums onder de aandacht te brengen die volgens jou te weinig aandacht krijgen. Geen bands als Metallica en Iron Maiden. Gezien de twee eerste albums van Flotsam and Jetsam ook maar 40 stemmen halen, lijkt het mij niet zo dat iedereen die iets met metal heeft bekend met die band is, laat staan met hun latere albums.

Verder vind ik het nogal op zaken vooruit lopen om nu al van een evolutie te spreken. Een spijtige dan nog. Terwijl je amper twee weken geleden nog schreef:

Mwah, ik vind het niet erg om nieuwe releases te horen. Waarom zouden we 5 jaar moeten wachten? Ik denk dat het album van Flotsam dan nog lang geen 20 stemmen heeft. Daarbij stond deze toch al op de lijst om te luisteren, dus dat komt mooi uit

En de één brengt een 2010 release in en de andere weer een 1994 release, of wat dan ook. Mooi toch!

Tsja, waarschijnlijk wringt het hier wat omdat ik dit album vroeger of later zowiezo zou opgezocht hebben.... Nu is het vroeger dan later dus

Ik kijk in ieder geval al uit naar de oude kraker die jij eind deze week van de zolder gaat halen.

Doomsday for the deceiver kende ik al en dat vond ik een geniale plaat. The cold is niet zo goed als DFTD, maar ik vind het zeker het luisteren waard

Na een drietal luisterbeurten lijkt deze mening treffend mijn oordeel te beschrijven. Ik kom er amper door van de verveling. Het heeft wat pluspunten. Een degelijke zanger en technisch sterke muzikanten. Wat melodie in de zanglijnen kan ook een meerwaarde zijn, maar hier vind ik het meestal nogal saai, wat kinderlijk zelfs soms. Drie beluisteringen is natuurlijk weinig, mischien niet genoeg om de songs te doorgronden, maar ik heb al zo'n mis-gevoel dat er voor mij niet meer gaat komen bovendrijven, In tegendeel, hier en daar steken sommige refreinen al behoorlijk tegen. Ik zal me maar wijselijk bij de eerste twee albums houden.

Blijkbaar is iedereen op stap (of te bed?) hier, en moet ik het zo meteen zonder internet - tijd stellen tot maandagochtend of -middag. Dus plaats ik nu alvast maar het album voor volgende week. Veel lees en luisterplezier!

Om wat tegenwicht te bieden aan de overdosis hedendaags metal geweld in deze ronde, duik ik met mijn keuze 25 jaar terug in de tijd. Tekstuele clichés, hoge schreeuwende uithalen, (te) veel echo op de vocals. Ten gepaste (en ongepaste) tijden shredding sologitaar duels en tempo-wisselingen. Snelle, degelijke (en af en toe gejatte) riffs door vieze, langharige mannen met een "Fuck You" attitude van hier tot in Tokio. Kortom, alles wat metal een slechte naam gaf, maar voor de fans zo cool was! Een goede portie pulp, karikaturen, uitvergrote clichés plus een flinke dosis punk-mentaliteit, een duister underground sfeertje... je vindt het allemaal in deze portie thrash van het soort zonder de "h" achter de "t". Een gemene trap onder de gordel aan de jaren tachtig posers, die het toenmalige metal-landschap begonnen te besmetten met hun "looks", imago's en stroofje-refreintje-solootje-stroofje-refreintje metal...

Het album van deze week, een waar cult album uit de vroege thrash scene:




Blessed Death - Kill or be Killed (1985).

(Ander favoriete '85 thrash releases: Hell Awaits (Slayer), Endless Pain (Kreator), Power & Pain (Whiplash), Bounded by Blood (Exodus), Seven Churches (Possessed)... Wat een tijden!)

Het zou natuurlijk geen cult album zijn, als het al niet minstens evenveel tegenstanders had (heeft) als fanatieke aanhangers. Veel hangt af van je smaak: zie de twee bijgevoegde recensies. Beiden bevatten veel waarheid. Alleen ervaar ik dat wat in de eerste beweerd wordt niet noodzakelijk als negatief, integendeel!

Recensie 1:


Recensie 2:



Dit Blessed Death debuut is voor de metal (van die tijd) wat Michael Jackson's Braindead is bij de horrorfilms;

Braindead: neem al de clichés plus de beste ideeën over uit alle voorgaande horrorfilms en doe er nog een schepje bovenop. Resultaat: een film die het gerne overstijgt.
Blessed death: neem al de clichés plus de beste ideeën uit alle voorgaande NWoBHM en thrash albums en doe er nog een schepje bovenop. Het resultaat: Een nooit eerder gehoord geluid, dat ergens hangt tussen Slayer en Mercyful Fate, doorspookt met Judas Priest's Sad Wings Of Destiny...

Of je'r nu van houdt of niet, dat dit een uniek plaatje is valt alvast niet te betwisten.




Nog enkele weetjes:
Blessed Death zijn afkomstig uit Old Bridge, New Jersey. Bij mijn weten de enige metalband met een ritmesectie bestaande uit een ééneiige tweeling. In 1987 kwam hun tweede album uit, Destined for Extinction. Deze werd door de gespecialiseerde pers unaniem lovend onthaald. Op deze is hun stijl verder doorontwikkeld, de clichés werden meer vermeden, de invloeden beter verborgen, met het gillen zuiniger omgesprongen. Daarna zijn ze in het niets verdwenen. In 2006 is dan hun derde, Hour of Pain, in eigen beheer uitgebracht. Naar eigen zeggen het album dat reeds opgenomen was eind jaren tachtig om Destined for Extinction op te volgen. Ik geloof er echter de ballen van, volgens mij zijn het gewoon de verzamelde overschotten van Kill or be Killed en Destined for Extinction. Een bedenkbare poging om nog wat centen uit de zakken van de die-hard fans te kloppen. Al mogen ze van mij dat extraatje bovenop hun te korte, te bescheiden glorieperiode wel hebben. Het leugentje is hen graag vergeven.

Blessed Death, toen nog gezien in een klein zaaltje ergens ver in Nederland.

Het was eigenlijk straf dat die gasten daar zelf geraakt waren want het (tour)busje waar ze kwamen uitgekropen leek zo uit elkaar te kunnen gaan vallen.

Mooie hoes, ik ben benieuwd naar de muziek.