The Triffids - Calenture (1987)

Sublieme cd van The Triffids, even goed als Born Sandy devotional, wat meestal als hun meesterwerk wordt gezien.
Beste nummers: de singles Bury Me Deep In Love en Trick of the Light en ook Jerdacuttup Man en Save What You Can.

Goede CD maar wel een tik overgeproduceerd. Vind ik wat minder passen. Songmateriaal is prima.

Ik snap de opmerking overgeproduceerd wel bij dit album. Prachtige muziek, maar af en toe komt bij mij de term 'Lion King rock' een beetje in mijn hoofd op. Af en toe heb ik het idee dat het symfonische tintje de muziek niet helemaal past. Het is echter mijn enige puntje van kritiek. Ik heb natuurlijk nog niet erg veel muziek gehoord in mijn leven, maar ik ken in elk geval niets wat lijkt op The Triffids. Ik zou ze niet in welk hokje dan ook durven te drukken.
Calenture is namelijk een fantastische botsing van verschillende (rock)muziekstijlen. De muziek heeft dus af en toe een symfonisch randje, doet soms wat aan The Who denken. Het heeft wat theatraals, maar is bij vlagen ook ongecompliceerd tot ronduit folky (m.n. het fantastische Jerdacuttup Man) of countryachtig. Ik heb dit afwisselend proberen te vergelijken met The Who, The Eagles, The Cure, The Smiths, Bob Dylan, Neil Young en weet ik wat nog meer, maar ik houd er maar mee op. Ik weet echt nog niet hoe ik dit moet plaatsen, hoewel: gewoon in de cd-speler lijkt me een heel goed idee.
Ik schreef net nog 4*, maar ik maak er stiekem toch 4.5* van. Ik heb een paar goede aankopen gedaan, geloof ik. Dat is mooi, want de hand mag nu even op de knip, dus moet ik wel wat te genieten hebben.

Laatste halfje erbij en in de toptien

Bury Me Deep in Love is het beste nummer van dit album; wat wel minder is dan Born Sandy Devotional. Maar verder wel een prima album. 3,5

De plaat is deze week heruitgebracht, geremastered en aangevuld met 5 b-kantjes van de 3 singles van dit album en een extra disc met demo-versies van de songs op Calenture, waaruit blijkt dat de songs ook zonder de (overigens zeer aangename) bombast overeind blijfven staan.

Wat een zeldzaam superieure reissue is dit! De zorg en liefde waarmee deze package is samengesteld straalt je tegemoet. Een bonusdisc met maar liefst 12 demo versies, die nu eens niet als uitgeklede herhalingsoefeningen klinken, maar hier en daar juist verrassende afwijkingen laten horen in arrangement en tekst. Grappig ook hoe af en toe de klemtoon op bepaalde woorden anders wordt gelegd in de zang.

De booklet is gedrukt op superdeluxe hoogglans papier en bevat uiteraard alle teksten en zeer uitgebreide liner notes. Het geheel is verpakt in een fraaie slipcase. Kortom, de toegevoegde waarde van het geheel is optimaal. Er is werkelijk niets op af te dingen.

Zo, en nu aftellen tot de reissue van The Black Swan.

Bedankt voor de informatie Edwin

Mijn eerste cd toendertijd, krachtig en bombastisch maar blijft door de jaren heen boeien. Misschien koop ik die nieuwe versie nog wel, het is wel de moeite waard.

dit album heeft zich inmiddels geschaard bij het onsterfelijke rijtje ....
Na deze vorig jaar wederom ontdekt te hebben, blijf ik hem draaien (met name in de auto).
Af en toe wat moeite met het iets te schelle edoch heerlijk krachtige geluid.

Jerdacuttup man / Calenture: Kippenvel rondom die nummers zo mooi ...

Vandaag de 'oude' versie van dit album voor 3 Euro op de kop getikt; blijft wel een groeiplaat. Stem aangepast naar 4.

Zeer fijn album dat prima past in mijn rijtje jaren '80 favorieten als Lloyd Cole & The Commotions, Echo & the Bunnymen, The Smiths, The Church, The Jesus and Mary Chain etc. etc.
Nee, ik vergelijk ze daar niet mee want ik vind deze band te veel op zichzelf staan daarvoor, maar het past qua sfeer wel goed in die rij, een sfeer die mij altijd prima aanspreekt.
Het moet nog even beter op mij inwerken om te kijken of die 4* blijft staan of bijgesteld moet gaan worden. Dat zal dan eerder naar boven zijn dan naar beneden, want ik vind dit absoluut de moeite waard.

Monumentaal album dat nog steeds klinkt als een klok. Pakt me ook een stuk meer dan Born Sandy Devotional. Waar dit album door anderen overgeproduceerd wordt genoemd, vind ik het juist prachtig gearrangeerd, denk aan de klokjes in 'Holy water'!

Mijn probleem met deze plaat is eenvoudig: de drums zijn te vet...niet te negeren gewoon. Je kunt merken dat dit in de tijd van de Simple Minds was ... Neem Kelly's blues, mooi scherp intro en dan ... boem boem boem. Unmade love? van dik hout zaagt men planken.

Het materiaal is OK, maar een plaat als Born Sandy Devotional is me veel liever. Of Triffids' beste : Stockholm.

Dit album is voor mij een complete desillusie. Op sommige momenten heb ik werkelijk gedacht dat ze met deze plaat de Duitse Schlagerfestivals hebben afgeschuimd.
Het enige nummer dat ik te doen vind is Kelly's blues, en zelfs dat nummer zou niet kunnen concurreren met het zwakste nummer op Born Sandy Devotional, waar elke song een kunststukje is op zich.

Ik vind de songs hier eigenlijk juist sterker dan op Born Sandy Devotional. Het is af en toe iets te gelikt, maar voor mij veel pakkender. Jerdacuttup Man is bovendien een van de mooiste nummers ooit

Ja, een goed popalbum, het steekt allemaal goed in elkaar. Desalniettemin niet echt mijn ding, maar nogmaals; komt niet door de kwaliteit.3,5

Bury Me Deep In Love
Kelly's Blues
Blinder By the Hour
Jerdacuttup Man
+
Save What You Can

zijn toch van uitzonderlijke klasse, maar toegegeven
Born Sandy Devotional blijft wel hun beste werk.

....op zich toch een heel aardige plaat......niet dat ik 'm vaak draai....denk voor mij toch een typisch geval van 'tijd-gebonden' muziek ofwel 'dat vond ik toen mooi muziek'......

Ik vrees dat het hopeloos is tussen mij en Calenture.
Ik draag Triffds een warm hart toe vanwege het magistrale BSD, het album heeft een prachtige hoes, een originele titel en zeer verzorgd artwork, maar de muziek op het schijfje zelf -nog steeds het belangrijkste- stelt me teleur.
De eerste drie nummers, dat gaat nog, maar nadien is de lol er voor mij af en flirt het met foute 80's pop.
Ik blijf het erg jammer vinden.

Ik sluit me bij Lost Highway aan. BSD hoort bij mijn favoriete albums allertijden maar deze is echt te cheesy naar mijn zin.

Wat een waanzinnig mooi nummer is Kelly's Blues toch. Na Wide Open Road voor mij hun beste. Het hele album moet trouwens maar heel licht onderdoen voor BSD.

Opnieuw een lekker album van The Triffids, hoewel ik toch mijn bedenkingen heb. Ik luister hier zeer graag naar, maar toch kan ik het gevoel niet van me afschudden dat 'Born Sandy Devotional' écht wel beter is. De songs beklijven meer, de sfeer is innemender en de plaat in zijn geheel klinkt meer oprecht (dit gevoel heb ik trouwens ook als ik 'Porcupine' en 'Ocean Rain' van Echo & the Bunnymen vergelijk).
Wat echter niet wil zeggen dat songs als 'Bury Me Deep in Love', 'Hometown Farewell Kiss', 'Blinder By The Hour' en 'Save What You Can' geen pareltjes zijn. Gewoon overall een mindere plaat.

Geweldige plaat, maar dan heb ik het over de versie waarbij niet zoals allemaal extra's toegevoegd worden die alleen maar iets zeggen over het traject dat afgelegd is voordat men tot het uiteindelijk resultaat gekomen is. Het gepruts, geknoei, gestoei of hoe u het maar wilt noemen kan mij niet bekoren. Ik heb het na een keer wel gehoord. Van mij mogen er minder van dit soor producties op de markt komen.

Meestal ben ik het daarmee eens, maar in dit geval vind ik de akoestische versies juist een toevoeging van het soms toch zwaar geproduceerde eindresultaat.

Het is inderdaad allemaal op het randje en ik vind dat zij net niet doorschieten in de overproductie. Maar dat wanneer jij van mening bent dat er overgeproduceerd is dan komen de akoestische versies over als een stuk prettiger te verteren. Ik houd van het eindresultaat omdat zij in wat overproductie betreft hier de grens gezocht hebben en er wonderwel in slagen om niet in kitsh door te schieten.

Ik vind het een geweldige plaat (zie 4,5*) en niet overgeproduceerd. Maar de kaalheid van de demo's brengen alleen nog maar meer de pracht van de nummers aan het licht.

Dan kunnen wij elkaar de hand geven en verkeren wij in de omstandigheid dat wij bekend zijn met de schoonheid die deze plaat te bieden heeft, en hebben wij een verschil van inzicht over de extra's die zijn toegevoegd aan het geheel. Het blijft natuurlijk jammer wat wij weten over deze plaat bij te weinig mensen bekend is.

CALENTURE 1987

Bury Me Deep in Love en Jerdacuttup Man
zijn beide gebaseerd op hetzelfde nieuwsfeit.
Het vinden van een door ijs bewaard gebleven
lijk in de gletsjerspelonken van de Alpen.

YouTube - THE TRIFFIDS - BURY ME DEEP IN LOVE

Bury Me Deep is voor mij het voorbeeld van een absolute klassetrack.
Een nummer dat nooit gaat vervelen, een lied dat je meeneemt
op zijn vleugels en je ontrekt aan aardse zorgen.

Bury Me Deep in Love lijkt het pastorale broertje
van There Is a Light That Never Goes Out van The Smiths.
Een haast relativerende romantisering van de stervensgedachte.

Kelly's Blues is nijdiger van instrumentatie.
Puntige bas, rockende gitaarakkoorden en krachtige drums.
Vaak geciteerd als een van de beste tracks op het album.

A Trick of the Light is zo licht als een veertje.
Een popsong met een heerlijk refrein, een valentijnslied bijna.
Zo staan er nog een paar op Calenture ... een bed van rozen.

YouTube - A Trick of the Light - The Triffids

Hometown Farewell Kiss is op country leest geschoeid.
Met mondharmonica en zangerige gitaarlijnen.
Leunt meer aan bij hun laatste album The Black Swan.

Unmade Love is onversneden bluesrock van down under.
Het nummer situeert zich tussen een pathetische ballad INXS
en een onheilspellende hersenkronkel van Nick Cave.

Open for You eindight kant 1 met een zoet duet tussen zanger
David McComb en toetseniste Jill Birt, die aan elk Triffids album een gepaste,
vrouwelijke ... euh ... "toets" toevoegt. Voor mij het minst sterke nummer.

Holy Water opent heilzaam en verfrissentdkant 2.
Net als bij de Waterboy Mike Scott of Prefab Sprout Paddy McAlloon
schuilt in David McComb een spirituele ziel. Radiovriendelijke popsong.

Blinder by the Hour gaat weer helemaal richting Nick Cave.
Een "weeping song" die het album nog verder optilt richting hemel.
Muziek die "uplifting" is, muziek als catharsis, muziek die zuivert.

Vagabond Holes laat de gitaren weer wat scheuren.
Een nummer dat iets minder beklijft, maar net als Unmade Love
op kant 1 de luisteraar weer met beide voeten op de grond zet.

Jerdacuttup Man is het nummer waarmee ik The Triffids leerde kennen.
Hier vergelijkt de ik-persoon zichzelf met de ijsmummie, die opgebaard ligt
in het British Museum: wat een metafoor voor man's koude hart.

YouTube - THE TRIFFIDS JERDACUTTUP MAN

Jerdacuttup Man klinkt als een sea shanty en mondt uit
in een instrumentaal themaatje dat Calenture heet. Op die manier
wordt de referentie naar het begrip "Calenture" (zeeziekte) gemaakt.

Het album besluit met Save What You Can. Een nieuwjaarslied ...
of hoe de kerstdagen ook kwalitatief van een soundtrack kunnen voorzien worden.
Mag van mijn part zo naast Fairytale of New York van The Pogues.

YouTube - The Triffids: Save What You Can

Calenture is een klasseplaat.

Een plaat vol goede tot ijzersterke nummers.
Een plaat die doorheen het luisterproces je ziel spoelt.
Een plaat waarop de verschillende liederen elkaar in evenwicht houden.
Een plaat om te draaien zodra de weemoed zich je meester maakt.

Doen ... doen ... doen ...

de speciale versie is echt meer dan de moeite waard , hemelse plaat van een hemelse groep waarvan de zanger songschrijver mc comb ons tevroeg moest verlaten , verder aan de bespreking van dazzler heb ik niks aan toe te voegen , prachtige recensie daz !!!!!