Blondie - Eat to the Beat (1979)

Dit is dus mijn favoriete Blondie album, voor mij staan er echt
2 juweeltjes op, te weten Union City Blue en Shayla.
Union City Blue komt erg dicht in de beurt van wat ik een perfecte popsong zou kunnen noemen. Dreaming en Slow Motion vind ik ook erg lekker.

Het is toch vrij vreemd. Van de eerste 5 albums heeft deze de minste stemmen en nog maar één bericht en dat terwijl het toch een uitstekend album is. 12 steengoede nummers (eigenlijk 11 en het compleet van-de-pot-gerukte Victor) op een album dat eigenlijk niets onder doet voor hun klassieker Parallel Lines.

De kritiek is vaak dat het een soort van kopie is van Parallel Lines, maar je hoort toch duidelijk dat de band weer andere richtingen aan het opzoeken is. Ok toegegeven, Atomic en in mindere mate The Hardest Part zijn weer besmet met het disco-virus maar de composities lijken totaal niet op Heart of Glass. Het was waarschijnlijk niet het beste idee om Atomic net als Heart of Glass als negende nummer op het album te zetten. Echter als ze ermee begonnen waren was de kritiek op dat nummer net zo erg geweest.

Het uiterst rustige Sound-a Sleep was waarschijnlijk beter op zijn plaats geweest als afsluiter. Nu zit hij een beetje raar in het midden van kant B. Aan de andere kant is het wel gaaf dat na dit nummer Victor de boel compleet wakker schudt. De compositie klopt van geen kant, maar Debbie Harry krijgt lekker de kans om alle frustaties compleet van zich af te schreeuwen. Een uiterst fascinerend nummer.

Een ander nummer op kant B is de heerlijke reggaepop met de naam Die Young Stay Pretty. Wat mij betreft nog een stuk beter dan The Tide Is High en Island of Lost Souls.

De rest van de nummers zijn heerlijke nummers die zich begeven op het terrein van de Pop of Poprock. Dreaming is natuurlijk een perfecte opener en een van de vele nummers waar Clem Burke de kans krijgt te tonen wat een heerlijke drummer hij is. Net is als Dreaming is Union City Blue een nummer waar het woord supersingle compleet op zijn plaats is. Dit nummer heeft een werkelijk heerlijke melodielijn. De resterende 5 nummers is ook niets op aan te merken. Met name Accidents Never Happen is één van mijn favorieten van het album.

In de liner notes geeft producer Mike Chapman aan dat het tijdens de recordingsessies een erg explosieve boel was, maar op het album is dit niet te merken. Meestal is het afwachten wat het resultaat wordt als Mike Chapman aan het roer staat, maar hij heeft hier met de band toch een zeer goed album van weten te maken.

De 2001 versie van dit album heeft nog vier goede liveversies als bonus waaronder covers van Seven Rooms of Gloom, Heroes en Ring of Fire.

Waardering : een zeer welverdiende 4,5 ster.

Ik vind dit zeker geen slecht album, integendeel, maar voor mij kan het absoluut niet tippen aan Parallel Lines, dàt is Blondie's absolute meesterwerk!

Maar ook hier staan zeker klassiekers op, nl. Die Young Stay Pretty, Union City Blue, Dreaming en natuurlijk Atomic!
3.5 voor mij, absoluut niet meer. ***1/2

Hetgeen ze ook niet gedaan hebben aangezien Heart of Glass track nummer 10 is. opletten Gerwin!!

Slow Motion kwam net weer eens voorbij in the shuffle op I-tunes. In een woord geniaal. Ik had het al een tijdje niet meer gehoord, maar ik kreeg er gelijk weer die heerlijke herinneringen van tiener romantiek bij. Blondie maakt dat in hun betere nummers bij me los en dat is toch wel erg bijzonder. Ik blijf er overigens bij dat deze Eat To the Beat een zwaar ondergewaardeerd album is en dat dit toch echt Blondie's absolute meesterwerk is .

Leuke plaat, dit. Weliswaar niet wereldschokkend ofzo, maar gewoon goed.

Dreaming, Atomic en Union City Blue zijn klassiekers.
Die Young, Stay Pretty klinkt als een voorzetje van The Tide Is High.
Het kinderbedtijd-liedje Sound Asleep gevolgd door het manische Victor (Denk: Bolsjewiek-intro van Metallica's Frayed Ends Of Sanity met een knetter-stonede Nina Hagen)... Grapje van mevrouw Harry?

Leuk toeven, toch wel.

Wist men hier trouwens dat dit het eerste studio-album was dat geheel op video verkrijgbaar was? Van elk nummer is een video gemaakt. Om die reden ga ik nú even de video's toevoegen. Vooral die van Victor is hilarisch en lekker tongue-in-cheek.

Blondie werd toen meer een hitmachine, de singles Dreaming en Atomic vind ik de beste nummers op dit behoorlijke album dat nog iets meer poppy klinkt dan de voorgangers. Daarnaast vind ik ook Union City Blue erg sterk wat in min mindere mate kan zeggen van Accidents Never Happen en Sound-A-Sleep. Met Die Young, Stay Pretty gaat Blondie voorzichtig op de reggae-toer.

The Hardest Part!!!!!!! En Accidents Never Happen.... of het reggae-achtige Die Young Stay Pretty. Als je alleen de singles van dit album kent...luister hier dan eens naar. geweldig... Titelnummer heeft goede energie. Van debuutalbum tot en met dit album is voor mij steeds een 5 of ertegenaan. Debbie Harry draagt de nummers en het drumwerk van Clem Burke is wederom heerlijk (hoor alleen al zijn drumwerk in Dreaming).

Een fantastisch punkpopalbum. Ik was trouwens lange tijd verliefd op Debbie Harry; stoer, sexy, blond.
Geweldige teksten soms op dit rock'n roll achtige punkalbum: Die Young Stay Pretty (live fast, 'cause it won't last) en Accidents Never Happen (in a perfect world, complications disappear) maar ook Dreaming en Union City Blue mogen er zijn.
Het gebeurt niet vaak bij een niet-metalalbum maar deze popschijf krijgt 4,5 sterren, voorlopig..

Debbie Harry, dat is en blijft een icoon. Wat een mooie betoverende vrouw was dat. Die looks heeft ze nu nog wel, maar ja.. het jonge is er (uiteraard) wel vanaf. Een van de meest sexy vrouwen ooit uit de pop muziek (voor mij)

Altijd wel een liefhebber geweest van de hits, en dus al lang in bezit van een best of.

Punk is niet echt mijn ding, en daarom vond ik de hits altijd ok, omdat ik wel eens albums had beluisterd, en die neigden mij toch te veel naar punk. (berbasterd weliswaar, maar dan nog is het teveel voor me)

Nu heb ik deze lp in bezit, en ga er uiteraard toch naar luisteren. Maar Dreaming en Atomic zijn voor mij de echte uitschieters hier, en toevallig of niet, de singles dus weer... Sommige tracks klinken wel ok, maar echt spannend vind ik dit album niet worden. Slow Motion is nog wel het benoemen waard als niet single...

Victor is echt verschrikkelijk

Heb veel respect voor de band Blondie en de dame Harry, maar tot een echte liefdesrelatie tussen mij en complete albums zal het nooit komen denk ik.

Zag 'm zomaar staan in de Mediamarkt voor een wel heel uitnodigende 4,95.
Eat To The Beat, de 2001 uitgave, dus met nog 3 extra bonus livetracks.

Blondie in de toptijd. Slimme singles ( in dit geval Dreaming en Atomic) en ook de albumtracks zijn eigenlijk op enkele niemendalletjes na ( Victor stelt weinig voor) prima.
Wellicht wat minder uitgesproken dan Parallel Lines, maar in wezen borduren Debbie en haar mannen op dat album voort.
Hier en daar wat pinnige punkrock ( titelsong) en de switch naar meer pop georienteerd materiaal
gaat ze even makkelijk af.
Een song als Union City Blue behoort bijv.met gemak tot hun meest memorabele werkjes.
Kortom- Eat To The Beat is een vertrouwd Blondie album met flair.
Blijft jammer dat het hierna nogal snel achteruit hobbelde. De sfeer werd wat explosief en Debbie ging na 1982 solo, zonder ooit het nivo van Blondie nog te halen overigens.

Iets minder dan Parrallel Lines ,die ik totaal gezien het topalbum van Blondie vind ,deze is daarna de favoriet,het (mss te)hoge cijfer voor Eat To The Beat komt door songs als Union City Blue en Dreaming,en verder is dit album zeker 4* waard
En ook hierop ... mijn Blondie Top song....Atomic Waanzinnig goed verveelt me nooit
Vooruit dan...Eat To The Beat ook 4.5*

Een overtuigende 4 volstaat voor mij. Prima plaat en de frisheid is een pluspunt.
Ik wil misschien nog gaan voor het debuut, maar dan geloof ik het wel.
Nu in bezit: Plastic Letters, Parallel Lines en deze.
De twee na deze vind ik niet bijster interessant meer. Rapture is wel leuk, maar The Tide Is High vind ik dramatisch slecht.

I sit by and watch the river flow.
I sit by and watch the traffic go.
Imagine something of your very own, something you can have and hold.
I'd build a road in gold just to have some dreamin'.
Dreamin' is free.
Dreamin', dreamin' is free.

En zo verwelkomt Dreaming de luisteraar en voert langs een album met heerlijke, meest korte, songs.
Sound-a-sleep is wellicht een minder nummer maar voor de rest een album waar gewoon niets 'slechts' op staat. Het beste album van Blondie.
De clips die niet in de studio zijn opgenomen geven prachtige beelden van het rauwe New York, zoals Union City Blue in een dok/ponton in de haven.
Veel hedendaagse bands zouden wensen dat ze ook maar de helft van het catchy en aanstekelijke karakter van veel songs zouden kunnen componeren.

Een album van Blondie uit de single tijd, die daar wel wat van weg heeft. Een ijzersterke A-kant en een leuke B-side, met daarop natuurlijk wel de geweldige hit Atomic. Maar die eerste kant begint al met het lekkere Dreaming, gevolgd door het goede rocknummer The Hardest Part. Daarna 2 erg mooie nummers: Union City Blue & Shayla. De snellere titelsong en de lekkere popsong met de mooie titel Accidents Never Happen zijn ook fijn. Op kant B ook nog een reggae achtig nummer, een slaapliedje en een punksong. Afwisselend zat, maar toch een mooi geheel, deze prima catchy plaat van Blondie!

Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat Blondie al een jaar na Paralel Lines een volgend album uitbracht dat daar op geen enkele manier voor onder doet.
Persoonlijk vind ik dit album uitgebalanceerder, de songs heel gevarieerd, en de band speelt ook hier super!
De diversiteit is ook hiet weer de staalkaart van Blondie.

Met opener Dreaming hebben ze heel erg vaak ook de concerten geopend, om er gelijk maar even lekker in te zitten.... De hardest part is onversneden Blondie, het soort nummer waar later bands als Texas en Garbage ook op mee hebben gelift.
Union city blue en Shayla zijn twee prachtige ballads, met name d laatste erg goed gezongen door Deborah Harry. In wezen vind ik het titel nummer het minste nummer van de plaat, een zenuwachtig rocknummer.

Maar al de zeven nummers die daarop volgen zijn van grote klasse.
Accidents never happen, een evergreen, Die young stay pretty, met een soortgelijk loom reggae ritme als man overboard van het debuutalbum.
Slowmotion: onbegrijpelijk dat dit nummer nooit als single is uitgebracht het heeft alles in zich om een smashing hit te worden. Atomic, wat kan ik daar nog aan toe voegen alles is reeds gezegd over dit hoogst originele nummer (vette knipoog naar Moroder)
Sound asleep is het zwoelste lullaby-achtige nummer dat Blondie ooit in die sfeer heeft gemaakt.
En dan Victor, ja hier gaart La Harry echt volledig uit haar plaat, het is Punk avant la lettre.
En de afsluiter is gewoon subliem: Living in the real world, "every day I have to wake up, disappear behind my make-up"

tegenwoordig doen de meeste goede groepen er drie a vier jaar over om ene goede plaat neer te zetten, tussendoor een tour ....
Blondie tourde zich suf en nam de eerste jaren vrijwel jaarlijks een superalbum op tot in 1982 de energie volledig was weggelekt uit de groep.

Maar na een stilte van 17 jaar kwamen ze herboren terug, tot op de dag van vandaag geweldige muziek delend met de wereld.

Na 40 jaar blijft dit een topalbum - blijft goed klinken - goede variatie aan nummers - goed gezongen en een band die in form is - voor mij nu nog altijd 3,5 sterren

LP is van Dancing Housmans in Montfort geweest ((er staan minstens 6 stempels op de hoes en de LP), een begrip in Midden-Limburg blijkbaar en thuishaven van de familie Verstappen), maar nog behoorlijk gaaf gebleven.
Album daarvoor altijd op een cassettebandje opgenomen gehad, maar die ben ik langzaamaan aan het vervangen.

Dreaming blijft lekker, Union City Blue is prachtig en Atomic (langere uitvoering) nog steeds erg vet. Accidents Never Happen is ook fijn.
Alleen dat slaapliedje hoeft van mij niet zo.
Waardering volgt nog.

In Nederland was Eat to the Beat het derde hitalbum van Blondie. Hiervan had ik indertijd het beeld dat de band steeds meer richting disco opschoof: de helft van de twee hits van deze plaat zat in dit genre. Dreaming haalde in oktober 1979 #12 in de Nationale Hitparade en Atomic #17 in april 1980.

Dat beeld klopte dus niet, ontdekte ik de voorbije dagen. Om te beginnen het feit dat beide plaatkanten zes songs bevatten, die logischerwijze niet al te lang duren. Op de A-kant kom ik alleen maar frisse new wave tegen, de ene song nog sterker dan de ander. Union City Blue, Shayla en Accidents Never Happen zijn voor mij de grootste uitschieters. Sterke ingrediënten zijn de altijd drukke drummer Clem Burke, de vooral uptempo songs, de pakkende gitaar- en toetsenpartijen en uiteraard de zwoele zang van Deborah Harry; maar onderschat dit katje niet!

De B-kant is gereserveerd voor muzikale zijstapjes, wat ik indertijd minder gewaardeerd zou hebben dan nu. Reggae klinkt in Die Young Stay Pretty, jaren ’60 in Slow Motion, de disco van Atomic, het schattige slaapliedje Sound-a-Sleep, het punky Victor dat door het mannenkoor aan Lene Lovich doet denken en dan toch nog een keer de wave van de A-kant in slotlied Living in the Real World.

De band was in die dagen één van de namen waarmee tijdschrift Muziek Expres zichzelf verkocht; ik kocht die af en toe en meestal stonden deze New Yorkse hitparadegigantjes er wel in. Commercieel en toch fris & verantwoord: producer Mike Chapman had ’t m weer geflikt. Dat het management slim inhaakte op de opkomende videocliptrend heeft zéker geholpen.

Eén van de opwindendste bands van die dagen met bovendien keer op keer aansluiting bij een jong hitparadepubliek. De houdbaarheid blijkt bovendien onbeperkt, zelfs na ruim veertig jaar.

Nog eens een paar keer op de draaitafel gehad en ga er toch maar 4 sterren van maken.

Kant 1 is gewoon heel goed met de klapperdrums-hit Dreaming, het prachtige Union City Blue (een van hun beste nummers) en het erg fijne rustige Shayla. Accidents Never Happen zing je ook zo mee en heeft dan ook nog een sterke tekst.
Kant 2 heeft met het meidengroep-achtige Slow Motion, een langere versie van de hit Atomic en met de bijna hardrock van Living In The Real World de beste nummers. Victor is heel vreemd, maar wel lekker.
Sound-A-Sleep is een slaapliedje wat er tussendoor komt en had voor mij niet gehoeven.
Die drummer Clem Burke is overigens erg goed.
Mike Chapman productie, dus klinkt nog steeds gewoon goed ook.
Op vinyl, in nog goede staat, Hollandse persing.

In tegenstelling tot de eerste drie albums, heb ik een beetje "werk" gehad aan deze Eat to the Beat. Er zijn een aantal nummers die je direct in je hart sluit (Dreaming, Atomic, ...) en toch duurde het eventjes vooral het kwartje viel bij sommige andere nummers. De waanzin die Victor is, is geweldig in al zijn gekheid (fijn dat Blondie nog altijd dit soort songs aandurft, doet me wat denken aan The Attack of the Giant Ants uit het debuut. Dat was ook zo'n van de pot gerukt nummer) maar dat slaapliedje? Ik verwacht eerlijk gezegd nog altijd dat dat nummer nog gaat losbarsten, maar ondertussen vind ik het een leuk rustpuntje in een album dat weer als vanouds knalt. Een album dus met een aantal klassiekers uit het oeuvre van Debbie Harry en haar kompanen, maar eigenlijk zitten hier weinig echt slechte nummers tussen. Zo'n Die Young Stay Pretty is tekstueel erg leuk (ben ik trouwens de enige die het gevoel heeft dat Lindsey Buckingham die backing vocals voor zijn rekening neemt?) en ik blijf toch ook gewoon een zwak hebben voor die lalala's of oehoehoehs die af en toe doorheen de nummers geweven zitten. Bij ieder andere groep zou ik dat een te gemakkelijke oplossing vinden, maar bij Blondie klinkt het gewoon als een klok. Het verbaast me echter nog het meest dat de groep in 4 jaar tijd 4 platen heeft uitgebracht die qua kwaliteit echt niet voor elkaar moeten onderdoen. Ik weet dat Parallel Lines en Plastic Letters de algemene voorkeur draagt, maar ik zou echt niet willen kiezen tussen één van deze vier albums. Op naar Autoamerican dus! Qua gemiddelde een serieuze dip, maar die hoes alleen al is geweldig.