Ozzy Osbourne - Black Rain (2007)

Nogal doorsnee album van meneer Osbourne, niet slecht maar bepaald geen hoogvlieger. Het is allemaal vakkundig in elkaar gezet en het album is prima geproduceerd, maar het songmateriaal ligt nogal voor de hand, met teveel simpele meestampers en te weinig variatie. De plichtmatige ballads zijn ook niet bijzonder. Het titelnummer is evenwel prima, net als het felle en meeslepende The Almighty Dollar.

Ok, maar dit is toch gewoon slecht? Die seniele stem die zijn entree heeft gedaan op Down To Earth is tot daar aan toe, maar Not Going Away en I Don't Wanna Stop lieten je toentertijd toch al reageren met 'misschien maar beter van wel' en 'maakt niets uit, stop maar gewoon'. Wat een ongeinspireerde verzameling aan matige riffs en slechte teksten. Dat er halverwege Black Rain een versnelling plaatsvindt zorgt er nog even voor dat ik wakker schrik, maar voor de rest is het echt armoe troef en geforceerd modern klinken om nog heavy over te komen zonder dat er ook maar enige impact verder in het materiaal zit. Wylde en Churko zijn wat mij betreft met stip het slechtste duo waar Ozzy in dat geval mee heeft gewerkt, want dat de beste man in zijn eentje geen nummer geschreven krijgt heb ik rond dit punt in de marathon wel geaccepteerd, maar moet hij dan ook maar alle troep aannemen die hij toegeworpen krijgt?

The Almighty Dollar moet wel een van de meest verschrikkelijke Osbourne-songs zijn die ik ooit heb gehoord met die plastic drums. 11 Silver zorgt ervoor dat er geen slechter cijfer uit komt dan er nu is gegeven. Dit lied is nog zeer okay. De impact wordt verder compleet teniet gedaan door de bagger die Here For You heet. Trap Door heeft nog een klein beetje pit waardoor het niet allemaal even erg is, maar potverdomme wat ben ik blij op het moment dat dit lied voorbij is.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked
8. Down To Earth
9. Black Rain

Op Black Rain lijkt Ozzy Osbourne andermaal te willen bewijzen dat hij nog relevant is in een veranderend muzikaal landschap. De keuze voor Kevin Churko als producer — bekend van werk met popartiesten als Britney Spears en Shania Twain — verraadt meteen al de richting: strak, gelikt en op maat van de radiomarkt. Het gitaarwerk van Zakk Wylde, hoewel aanwezig, is vaak naar de achtergrond gemixt, wat het rauwe randje mist dat zijn spel zo karakteristiek maakt.

De plaat begint nog redelijk. Not Going Away heeft een degelijke hook, I Don’t Wanna Stop is aanstekelijk genoeg, en het titelnummer is ook nog aardig. Daarna zakt het niveau echter snel weg. Lay Your World On Me en Here For You zijn typische kitschballads waar Ozzy er in zijn carrière al meer dan genoeg van heeft gemaakt — sentimenteel, bombastisch en zouteloos. The Almighty Dollar is ronduit tenenkrommend.

Toch zijn er ook verderop de plaat nog wat lichtpuntjes. 11 Silver is verrassend energiek en Civilize The Universe opent met een pakkende riff in ware Wylde-stijl, al zakt het nummer na de openingsrijf in als een mislukte taart. Countdown’s Begun en Trap Door hebben een lekkere groove, maar klinken generiek.

Black Rain is geen complete mislukking, maar voelt wel als een krampachtige poging om aansluiting te vinden bij trends die Ozzy beter had kunnen negeren. Een voorlopig dieptepunt in zijn carrière....

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Down To Earth
9. Black Rain

Vooraf: ik zag dat de documentaire die zoon Jack over zijn vader maakte op YouTube staat. Hopelijk kom ik er dit weekend aan toe: Coming Home.

Terug naar 2007. Metal is veel zwaarder dan ten tijde van Ozzy Osbournes eerste soloplaten. Hakkende riffs die via thrash hun entree maakten, zijn gemeengoed geworden en dat hoor je. Black Rain was zijn eerste album met nieuw werk in zes jaar.
De zanger was dankzij tv-serie The Osbournes ook buiten de metalwereld een bekende naam geworden; deze volger was blij dat het weer eens over zijn muziek ging. Osbourne zingt weliswaar krachtig, toch zijn veel melodieën minder pakkend dan op pakweg de eerste vier studioalbums. Die met Randy Rhoads en Jake E. Lee, waarop veel materiaal door bassist Bob Daisley werd geschreven.

Op #10 Black Rain is Zakk Wylde gitarist, Rob Nicholson bassist en Mike Bordin drummer. Het refrein van opener Not Going Away gaat al bij de eerste afspeelbeurt vervelen. Het werkt wél op I Don't Wanna Stop, waar ik bovendien geniet van Wyldes solo. Het daaropvolgende titelnummer is eveneens prima en bevat een onverwacht fel slot. Goe gedaon.
Verrassend is het intro van Lay Your World on Me, alsof er doomwave of grunge gaat volgen. Het past goed bij dit introvertere nummer.

Met The Almighty Dollar en het snelle 11 Silver is het stevig, waarbij de refreinen niet pakken, wat juist Osbournes kracht hoort te zijn. Heavy is het zéker!
Ook in Civilize the Universe gitaargeluiden die je eerder aan postpunk of grunge zou verbinden, denk Killing Joke. Gunt de madman ons een kijkje in zijn hart in ballade Here for You? Goede melodie! Dat is niet het geval op het zware Countdown's Begun, op Trap Door is het gitaarwerk lekker, mede dankzij de pakkende tempowisseling.

Bij dit alles klinkt een geoliede band. Dat laatste was altijd iets waarin de zanger slaagde: goede muzikanten om zich heen verzamelen. Een ietwat saaie 7 is wat ik aan de zwarte regen geef, wat meer blijkt dan menig ander schonk.