Queensrÿche - The Verdict (2019)

Het eerste nummer van The Verdict is losgelaten op de mensheid. Man The Machine is op de diverse streamkanalen al te beluisteren. Enerzijds is het een fijne, opzwepende track. Met de herkenbare Rycheloopjes op de gitaar en de krachtige zang van Todd LaTorre wat allemaal fijn is. Maar anderzijds ook wel weer erg obligaat, gemakkelijk meezingbaar en dus bijkans net zo veilig als de nieuwe Mark Knopfler. Ik hink op twee gedachten.

Ik vind m best tof, maar ik snap je commentaar. Laten we hopen dat dit enkel zo is omdat het de single is. Wel is het duidelijk niet Scott Rockenfield die drumt, maar dit houden ze al heel lang geheim. Ik vermoed dat Todd la Torre hier drumt, aangezien ze aan hebben gegeven dat er niemand van buiten de band is aangetrokken om die positie te vullen terwijl Rockenfield op vaderschapsverlof was. We zullen het wel horen als ze dat bekend maken, zullen we maar zeggen..

Over obligaat gesproken.....de coverart laat ook te wensen over inmiddels.

Ik dacht dat het een nieuwe was in deze serie

Gregorian - The Dark Side (2005)

Ik vind t best een prima hoes. Beetje duister, beetje metal. Ach, als de muziek maar goed is. Nummertje twee is vrijgegeven: Dark Reverie. Voorlopig alleen nog op Spotify. Moet zeggen dat het helemaal langs me heen gaat.

Tja de magie van de eerste albums is allang verdwenen, maar daar heb ik elders al genoeg over gezegd. Dat in ogenschouw nemende vind ik Dark Reverie helemaal niet zo verkeerd.

En een derde voorproefje: Blood of the Levant - YouTube.

Dat derde nummer doet me goed! Veruit de beste van de huidige drie.

Todd LaTorre drumt hier.

Inmiddels is dat inderdaad bekend gemaakt. En niet onverdienstelijk, zoals we kunnen horen op de reeds naar buiten gebrachte tracks.

Het moet gezegd, het is een heerlijk album geworden. Het is prettig om te horen hoe alle bekende Ryche-elementen weer ruimschoots aanwezig zijn. Blood Of The Levant trapt af met gitaarwerk dat herinnert aan Empire. En eigenlijk zakt het qua niveau helemaal niet in.

De band is op zijn best in vlotte dynamische tracks als Light-Years en Launder The Conscience. Het allermooist is de fraaie, stemmige hekkesluiter Portrait.

Toch knaagt er wel wat. Ik heb de eer deze promo te mogen ontvangen en in het begeleidend schrijven wordt er bijzonder hoog van de toren geblazen qua urgentie enzo en dat het net zo'n belangrijk album is als Rage For Order of Empire. Ik had overigens wel meteen zin om hierna Empire weer eens op te leggen, maar dat terzijde.

Dat valt wel mee hoor. Met één of twee luisterbeurten is de noot wel gekraakt. Het is een buitengewoon gemakkelijk album. Obligaat, zo je wilt. Queensryche is gewoon een crowdpleaser geworden. Net zoals Iron Maiden of Judas Priest. Geeft niks. Het levert leuke platen op waar veel plezier beleefd aan kan worden. Maar het zal geen artistieke hoogvlieger zijn.

Wat behoorlijk stoort, is de voortdurend gedubbelde zang van Todd LaTorre. 's Mans stem lijkt mij goed genoeg om het meer naturel te laten klinken. Verder klinkt The Verdict als een klok. Uit de serie Toddryche is het toch wel de leukste aflevering.

HIer is de video voor Blood of the Levant: QUEENSRYCHE – Blood Of The Levant (Official Video) - YouTube.

Hoe denken bands met zo'n afzichtelijk lelijke album cover mensen aan te trekken tot het beluisteren van hun album? Het zal mij voor altijd een raadsel blijven...

Mooi, ik zie dat deze ook op Spotify staat... kan ik hem in alle rust eens luisteren.

Wat ik tot nu toe had gehoord sprak me nog niet zo aan als Condition Human maar wie weet zitten de echte pareltjes weer onder de andere nummers.

Te vroeg gejuicht; de links zijn alleen naar de 3 losse nummers...

Album van de maand in Aardschok met een recensie die niet bijzonder lovend is. Gaat het vandaag zo slecht in metal-muziekland?

Ik zit eigenlijk niet te wachten op The Verdict. Aanvankelijk was ik blij met Todd LaTorre omdat hij aan Tate doet denken, maar aan LaTorre's stem zit een onaangename bijklank vind ik. Maar voor een laag prijsje schaf ik het album waarschijnlijk ooit wel eens aan.

Voor een band die zijn hoogtepunten in de jaren tachtig/negentig kende, klinkt dit lang niet slecht. Het luistert allemaal lekker weg. Aan de andere kant, en het is reeds gezegd, is het ook gespeend van elke verrassing. De band kopieert zichzelf nog nét niet. Bij vlagen bijna té herkenbaar. Leuk voor af en toe, maar ik luister toch liever naar het oude werk.

Ik heb persoonlijk nog niet vaak in mijn leven een plaat beluisterd omdat ik de hoes zo mooi, aantrekkelijk of lelijk vond. In het huidige digitale tijdperk is dat allemaal nog onbelangrijker geworden. Raadsel opgelost

Kan er mee leven met het nieuwe album. Bij dit album denk je automatisch toch aan de betere tijden van Queensryche. Deze zanger doet qua stem totaal niet onder voor Geoff Tate en ook de gitarist staat zijn mannetje ( al is de De Garmo wel de grote topper van weleer). Voorlopig na de eerste luisterbeurt 4****

Bij mij wekt een mooie hoes toch altijd wel mijn interesse, een lelijke hoes zou ik zelf eerder links laten liggen. Natuurlijk gaat het uiteindelijk om de muziek, maar een mooie hoes nodigt meer uit in mijn optiek.

Stilistisch is het op en top Queensrÿche uit voorgaande jaren, dat klopt, maar toch vind ik het fris en fruitig klinken. Vooral fruitig. Met een sappige riff als die van 'Light-years' heb ik weer genoeg vitamine \M/ voor de rest van de dag. De nummers zijn gevarieerd, de energie spat er vanaf, en zo prog als we de band hier horen zijn ze niet meer geweest sinds het onvrijwillige vertrek van Geoff Tate. De vorige twee platen, hoewel goed op hun eigen manier, voelden meer aan als een verzameling losse nummers. Alle ingrediënten die de klassieke QR-sound kenmerken zaten erin, maar vooral Condition Hüman was als geheel toch moeilijk te verteren, vond ik. The Verdict draait nu al enkele rondjes achter mekaar in de speler en voelt voor mij als de beste Toddrÿche plaat tot nu toe. Prachtige boxset editie ook, compleet met bonus CD vol met niet eerder uitgebrachte tracks, akoestische versies, of live opnames. Todd la Torre drumt overigens zeer verdienstelijk, en ik mis Scott Rockenfield hier eigenlijk helemaal niet, hoe pijnlijk ik dat ook vind.

Toevoeging van negen bonustracks want de Japanese vrienden kunnen ook de Deluxe Edition kopen:
https://www.discogs.com/fr/Queensr%C3%BFche-The-Verdict/release/13284622
Queensrÿche - The Verdict - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com

Even citeren uit Metal Archives wat betreft de bonustracks van de tweede cd:
- Tracks 3-5 all from 'Condition Hüman' sessions.
- Tracks 4 and 5 previously only available on a 7" Vinyl included the Box Set edition of 'Condition Hüman'. This is their first time being released on CD.
-Track 6 was a bonus track from the Box Set Edition and Japanese Edition of 'Condition Hüman'.

Ik vind het eigenlijk wel een hele sterke plaat. Op het eerste gehoor gingen alle songs een beetje langs me heen zonder dat ik na afloop nu echt iets opvallends had gehoord. Maar nu na een paar keer luisteren vind ik songs als Light Years, Bent, Launder The Conscience (prachtig laatste stuk) en Portrait erg goed. Staan verder geen zwakke songs op en het knalt allemaal heerlijk uit de speakers. Inderdaad komen ze met Todd La Torre per plaat iets sterker voor de dag.

Geniet per draaibeurt meer van The Verdict. Hele sterke plaat, misschien ietsjes kort, maar dat heeft ook wel wat. Draai Condition Hüman nog geregeld, en heb veel mooie herinneringen bij de eerste plaat met Todd LaTorre. Kocht de box-set, met een mooie versie van Open Road op de bonus-cd.

Heerlijk nummer!

Vergelijkingen met de klassieke albums van de band lopen altijd spaak en zijn bij voorbaat een verloren zaak voor The Verdict. Dat neemt niet weg dat deze CD gewoon heerlijk wegluistert. Het blijft fascinerend te horen hoe dicht het stemgeluid van Todd LaTorre dat van Geoff Tate benadert. The Verdict klinkt verder als een klok en is voorzien van een lekkere drive. Hoewel het album nergens vernieuwend is, heb ik het idee dat we anno 2019 niet veel meer kunnen verwachten van Queensryche.

Ik ga dit eerst eens vaker beluisteren via spotify maar tot nu toe vind ik Condition Human wel een stuk beter....

De eerste vijf albums waren (ook) sowieso veel beter.

Nou het zou me niet verbazen als deze nieuwe zich uiteindelijk redelijk kan meten met Empire en al helemaal met Promised Land.

Wat mij betreft grijpt het huidige Queensrÿche wat teveel terug op hun oude sound om zich helemaal te kunnen meten met de klassieke periode. In die tijd keken ze niet terug naar het verleden, maar juist naar de toekomst, naar een nieuw geluid. Elk album weer. Hoewel The Verdict echt een klasse album is, kan ik gewoon passages aanwijzen die regelrecht het geluid van The Warning hebben. Wat dat betreft kun je van Geoff Tate in ieder geval niet zeggen dat hij zich probeert te herhalen. Toddrÿche speelt een beetje op safe, wat dat betreft.

Dat is ook wel waar de fans jarenlang om aan het schreeuwen waren natuurlijk. Het is de vraag hoe ze zich verder wel of niet gaan ontwikkelen. Van mij mag het allemaal veel progressiever en epischer.