Gisterenavond Roo Panes voor de eerste keer live mogen meemaken. De man en zijn gitaar. Meer was het niet. Petje op en zo casual als maar kan. De niet onaantrekkelijke Roo werd er heel puur door.
De Tolhuistuin was een perfecte locatie en iedereen greep een kussen, als ze nog ergens lagen, en werkelijk de hele zaal ging zitten op de grond. Een mooie, unieke ervaring. Ook leuk om mee te maken dat iemand ten huwelijk werd gevraagd vlak voor het laatste nummer (Roo kondigde het aan en wist er dus van). Hoe mooi als je dat overkomt, als het ook je verjaardag is (de dame die ten huwelijk werd gevraagd was jarig).
Alles klopt dan op zo'n avond. De stem van Roo is om onmiddellijk verliefd op te worden en meer is er niet nodig.
Op deze Mahogany Sessions treedt hij op met band. Wat zou ik dat ook nog graag mee willen maken! Die strijkers vullen het prachtig aan. Een nummer als Ophelia raakt me dan net nog meer.
De nummers zijn iets meer uitgekleed dan op zijn laatste album, maar toch blijft hij redelijk dicht in de buurt. Minder akoestisch dan ik gedacht had, maar dat is niet erg.
Roo Panes heeft dit jaar mijn hart gestolen. Ik denk dat ik 22 maart gewoon maar weer naar de Tolhuistuin ga.