Styx - Big Bang Theory (2005)

En?

Gebruik je dat vaker als openingszin?

Dus!

Nou neem aan dat als iemand dit toevoegt hij er wel iets hier over kan vertellen, wat ie er van vind en dergelijke.

Kijk mijn voorganger geeft een 3 maar schrijft ook alleen "DUS"

Waar baseert hij die 3 op?
Kijk ik zou liever uit de Gold serie de geremasterde dubbel cd kopen.

Die "Dus" is een reactie op jouw "En", ik nam aan dat je dat wel doorhad...

Het is een leuke cover cd, niks meer en niks minder. Gewoon een aardig tussendoortje met een ode aan hun helden. Overigens was hier vanuit het niets zelfs met I'am a Walrus een hit voor de mannen in Amerika.

Volgens mij heeft die dubbel cd die jij wilt kopen helemaal niets met deze cd te maken dus die kunnen in dat opzicht prima naast elkaar staan. Beter koop je gewoon een paar studioplaten want daar heb je denk ik meer aan.

Nou wil ik niet zeggen, heb je gezien wat voor nummers er op staan?

Kijk op Gold-Asia staan de eerte 4 cd's van asia op met nog wat extra nummers.
Ga die eerste 4 maar eens geremasterd kopen!

Misschien kan iemand mij de onderstaande krommunicatie eens wat meer verduidelijken. Ik begrijp hem niet goed.
Tevens komen de onderstaande recensies totaal niet dekkend over als het gaat om de inhoud en kwaliteit van deze Styx-cd.

Hoe is het mogelijk dat Styx gebruik moest gaan maken van covers?
Natuurlijk, iedereen heeft zo zijn favourieten, maar om dan direct een cd hierover op te nemen: nou nee.
Toch heb ik 'm - als trouw aanhanger van Styx - deze cd in de kast.
En zo onverdienstelijk vind ik 'm niet.

Ondanks de "bekendheid" van de nummers hebben zij een eigen identiteit aan de nummers kunnen geven -toch minder sterk dan de cover cd van Toto -.
Het hoogtepunt vind ik toch wel "Cant find my way home" van Blind Faith. Ontzettend lekker gezongen door Tommy Shaw.

Helaas, en toch overbodig om je eigen nummers te coveren (op een cover cd nog wel).

Niet op alle fronten bijster, maar voldoende om met 2,5 ster ermee weg te komen.

Zo jammer deze CD . Cover CD's zijn meestal teleurstellend omdat je het gaat vergelijken met het origineel. 1 ster voor de moeite. Hopelijk maak ik het nog mee dat er nieuw Styx werk komt.

Aardig gedaan, deze covers, maar zoals wel vaker is ook deze "Tribute Plaat" volstrekt overbodig.

Tijdens de coronalockdowns waren coverschijfjes eventjes een soort van trendy, soms met werk van anderen maar ook eigen muziek werd in nieuwe jasjes gestoken.
In 2005 was dat nog toekomstmuziek en hierboven lees ik dan ook wat verbaasde reacties over de noodzaak van Styx' Big Bang Theory. Zoals vigil al in 2008 meldde, omdat de liveversie van I Am the Walrus een succesje was in de Verenigde Staten en bovendien omdat het voor een keertje best leuk is om te coveren. Ook voor een gerenommeerde groep als Styx. Lekker je oude favorietjes spelen!
Tevens het debuut bij de groep voor bassist Ricky Phillips, die ik ken van de laatste twee elpees van The Babys en de twee van Bad English.

Een origineel naar je toetrekken is best lastig: ofwel je kopieert het perfect, ofwel je geeft er een eigen draai aan. Lukt dat niet, dan zak je naar het niveau van een bruiloften-en-partijengroep. Coveren is een onderschat ambacht.
Op Big Bang Theory klinkt in alle covers het typische Styxgeluid, oftewel een succesvolle keuze voor optie 2.

Mijn favoriete nummers zijn de covers van The Who (I Can See for Miles), Procol Harum (A Salty Dog) en Jethro Tull (Locomotive Breath), wat vooral iets zegt over mijn smaak en niet over de kwaliteit.
Dat geldt ook voor I Am the Walrus, maar dan in omgekeerde zin: met de meeste muziek van The Beatles heb ik niets en daar verandert Styx geen mallemoer aan, zelfs niet als originele en parttime bassist Chuck Panozzo in de videoclip is te zien als eggman.
Afsluiter Blue Collar Man is een cover uit het eigen repertoire, oorspronkelijk van Pieces of Eight uit 1978. Het is verrassend in een langzamer bluesjasje gestoken, wat goed werkt, al heb ik liever hun origineel.
Ik waardeer dit soort plaatjes vaak met een 7, zo ook hier: nergens is het ondermaats en evenmin word ik omver geblazen.

Volgende tussenstop: het met orkest opgenomen livealbum One with Everything.

Dit album is zo lang de laatste studioplaat van Styx geweest dat ik het ergens een passend einde vond. Ze waren immers begonnen met covers, en het zou mooi full circle zijn geweest als hun einde ook uit covers bestond. Net als met het debuut kan ik hier zelf alleen vrij weinig mee. In tegenstelling tot het debuut is dit geen historisch document waar ik uit nieuwsgierigheid naar kan luisteren. Elke keer als ik dit opzet voel ik weerzin en mis ik het geluid dat de band op eigen werk wel heeft. Ik merk weinig van dat eigen geluid dat ze aan deze covers zouden meegeven, maar ik zit hier gewoon ook niet op te wachten. Als onderdeel van de marathon heb ik het meermaals geprobeerd, en ik moet concluderen dat ik hier niet doorheen kan komen. Wel weerhoud ik mij daarom van het stemmen.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Kilroy Was Here
5. Equinox
6. Cornerstone
7. Cyclorama
8. Paradise Theatre
9. Brave New World
10. Man of Miracles
11. Styx II
12. The Serpent is Rising
13. Styx
14. Edge of the Century
15. Big Bang Theory

The_CrY, ga je One with Everything uit 2006 ook bespreken?

Ik ga wel even luisteren. Ben vanaf nu niet heel bekend meer met het materiaal, dus ik zal me laten verrassen.