Styx - Big Bang Theory (2005)

Tijdens de coronalockdowns waren coverschijfjes eventjes een soort van trendy, soms met werk van anderen maar ook eigen muziek werd in nieuwe jasjes gestoken.
In 2005 was dat nog toekomstmuziek en hierboven lees ik dan ook wat verbaasde reacties over de noodzaak van Styx' Big Bang Theory. Zoals vigil al in 2008 meldde, omdat de liveversie van I Am the Walrus een succesje was in de Verenigde Staten en bovendien omdat het voor een keertje best leuk is om te coveren. Ook voor een gerenommeerde groep als Styx. Lekker je oude favorietjes spelen!
Tevens het debuut bij de groep voor bassist Ricky Phillips, die ik ken van de laatste twee elpees van The Babys en de twee van Bad English.

Een origineel naar je toetrekken is best lastig: ofwel je kopieert het perfect, ofwel je geeft er een eigen draai aan. Lukt dat niet, dan zak je naar het niveau van een bruiloften-en-partijengroep. Coveren is een onderschat ambacht.
Op Big Bang Theory klinkt in alle covers het typische Styxgeluid, oftewel een succesvolle keuze voor optie 2.

Mijn favoriete nummers zijn de covers van The Who (I Can See for Miles), Procol Harum (A Salty Dog) en Jethro Tull (Locomotive Breath), wat vooral iets zegt over mijn smaak en niet over de kwaliteit.
Dat geldt ook voor I Am the Walrus, maar dan in omgekeerde zin: met de meeste muziek van The Beatles heb ik niets en daar verandert Styx geen mallemoer aan, zelfs niet als originele en parttime bassist Chuck Panozzo in de videoclip is te zien als eggman.
Afsluiter Blue Collar Man is een cover uit het eigen repertoire, oorspronkelijk van Pieces of Eight uit 1978. Het is verrassend in een langzamer bluesjasje gestoken, wat goed werkt, al heb ik liever hun origineel.
Ik waardeer dit soort plaatjes vaak met een 7, zo ook hier: nergens is het ondermaats en evenmin word ik omver geblazen.

Volgende tussenstop: het met orkest opgenomen livealbum One with Everything.