John Stewart - Bombs Away Dream Babies (1979)

Bijzondere en dierbare plaat, die ik helaas nog nooit op cd heb kunnen vinden. Althans, tegen een gangbare prijs.

John Stewart is in januari 2008 overleden, 69 jaar oud. Van origine een folk artiest. Vooral bekend als schrijver van Daydream believer van The Monkees.

Een eerlijk artiest ook vooral, hoort helemaal thuis in de beste Californische tradities.

Ik zal toegeven, dat hij mij waarschijnlijk niet zou zijn opgevallen, ware het niet dat hij in 1979 dit album heeft gemaakt, Bombs away dream babies.

Wat is er dan zo bijzonder aan deze LP. Nou, het album staat grotendeels helemaal stijf van de luxe aanwezigheid van de Fleetwood mac corifeëen Stevie Nicks en Lindsey Buckingham. Vocaal, maar Lindsey laat ook nog heel wat boeiend gitaarwerk horen. Naast John Stewart zelf.

Ik begrijp niet waar Lindsey en Stevie de tijd vandaan haalden, na de Rumours concerten en de ijzingwekkende lange opnametermijn die Tusk in beslag nam (album verscheen in het najaar van 1979).

Toch zijn ze heel prominent aanwezig, John Stewart (de man zal niet hebben geweten wat hem overkwam) is voor het duo eigenlijk geen partij, hoewel ze hun gastheer toch ook beleefd enige ruimte bieden.

Maar de kwaliteit van het album staat helemaal buiten kijf. Commercieel is dit de beste zet die Stewart ooit heeft gedaan, een van zijn duets met Stevie Nicks (Gold) haalde de Amerikaanse top 5. In Nederland haalde het nummer in ieder geval nog de tiplijst.

Een andere single was Midnight wind, waar Lindsey Buckingham een interessante solo weggeeft.

Dat maakt Bombs away dream babies voor verstokte Fleetwood mac fans een uitermate boeiende plaat. Het blijft altijd een raadsel, waarom het niet op normale wijze op cd (nog) is verschenen.

Hopelijk mag ik het ooit nog eens meemaken; misschien dat de erven van John Stewart er brood in zien.

Ik heb hem inmiddels wél op cd gevonden, via Amazon in Amerika.

Eindelijk dan op cd verschenen, het is jammer dat John Stewart het niet meer heeft mogen meemaken. Geluid is zowaar aardig, net als de prijs € 7,99. Samen gekocht met opvolger Dream babies go Hollywood (1980) waar Buckingham/Nicks ruimte maken voor Linda Ronstadt.

Nu moeten de Fleetwood mac liefhebbers helemaal zorgen dit album in huis te krijgen, er zijn geen beletsels meer het niet te kopen. En het is nog een redelijk goed album ook, met een geweldige electrische solo in Midnight wind. Haast legendarisch als het niet zo onbekend op een John Stewart album zou hebben gestaan.

Helaas ontbreekt het volledig aan een interessant boekje met allerlei boeiende informatie. Helemáál geen informatie geven, wat hier is gebeurd, vind ik wel erg karig.

Dankzij musician´s topic over 1979/80 beleefde ik recentelijk mijn persoonlijke herontdekking van John Stewart. Nadat ik het speuren na een betaalbaar exemplaar al had opgegeven trof ik deze (samen met zijn opvolger) onlangs op de markt in Utrecht. De LP´s dus. Een als je zoiets gezochts tegenkomt zie je zoals wel vaker dat je nog de beste kans van slagen hebt bij de kleine prijs: in de 2- euro-per-stuk bak.

Het album, dat ik al wel eens vluchtig beluisterd had, is nog beter dan ik had verwacht; voortdurend blijf je in de beleving met een soort half Fleedwood Mac album te maken te hebben, onmiskenbaar gitaarwerk van Buckingham en de tweede stem van Stevie Nicks lijkt beter dan ooit.

Ja. Ik zit inmiddels met een gevoel, het album en de opvolger zijn door mij sinds 6 april wel een paar keer gedraaid, wat de volgende vraag/constatering opleverde.

John Stewart was (want overleden) een goede vriend van Lindsey Buckingham. Hoewel enige jaren ouder toch ook een soort van mentor. En ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat Lindsey een paar kneepjes van het vak geleerd heeft van John Stewart. Daar is op zich natuurlijk helemaal niets op tegen.

Als je de opvolger draait van Bombs away dream babies (Dream babies go Hollywood) blijkt er nog steeds een prima knerpende electrische gitaar in te zitten, namelijk die van Stewart. En heel wat van die partijen vind ik ook terug op dit album, terwijl ik eigenlijk geneigd was om ze allemaal aan Lindsey Buckingham toe te schrijven.

Maar John Stewart is een representant van dezelfde school als Lindsey Buckingham, ze sluiten prima bij elkaar aan, en dat maakt de ontdekking van dit album zo bijzonder. Als Buckingham fan heb ik lange tijd gedacht, laat maar zitten. Maar het feit dat Stewart daarmee ten onrechte tekort werd gedaan vond ik toch belangrijker.

En dus is de opvolger ook een prima album, alleen is daar dan Linda Ronstadt te gast. Ik hoor graag nog je ervaringen bij het 2e album, dan zal ik daar binnenkort ook posten.

Aan de vooravond van de release van Buckinham/McVie de gebruikelijke FM platen weer eens op de draaitafel gelegd, heerlijk.
Plotseling schoot me deze plaat ook te binnen als zijnde een plaat onder invloed van Buckingham /Nicks, al zeker 25 jaar niet meer gehoord.

Een lekker in het gehoor liggende plaat die met name in de states voor grote verkoopcijfers heeft gezorgd, ik lees hier boven dat gold ook in Nl een kleine tipparadenotering had gehaald, dat wist ik niet, evenmin dat Stewart het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld.

Blijft over een plaat die ik zeker vaker op zal zetten, tegelijk met deze plaat ook de elpees van Robbie Patton ( co writer van Hold me)tevoorschijn gehaald, deze staan helaas niet op MM, maar zijn lp Distant Shores staat onder invloed van Christine McVie met een rol voor Lindsey Buckingham op gitaar, op don't give up.