0
geplaatst: 3 november 2007, 03:23 uur
Na het wat gezapige debuut was dit de wat sterkere opvolger. Het is muzikaal en tekstueel rijker. De fusie van Jimmy Page en Paul Rodgers leverde niet alleen een mooie hoes op maar ook een aantal smeuiige bluesrock nummers zoals "Cadillac en "Tear down the walls". Ook het poppy "All the Kings Horses" en de ballade "Dreaming" mogen er zijn. "Spirit of Love" waarbij een heel kerkkoor is uitgerukt sla ik meestal over. Al met al is het helemaal geen slecht album. De sfeer van de muziek is ongedwongen en ontspannen. Verwacht geen stevige Led Zeppelin rock of een Free-kloon. Het is meer een pop uitvoering van Bad Company.
0
geplaatst: 5 april 2009, 21:23 uur
Volgens mij is deze plaat vrij onbekend. The Firm is meer pop-georiënteerd dan Led Zeppelin, alhoewel Jimmy Page goede en stevige gitaarriffs laat horen. Op Cadillac haalt hij weer zijn strijkstok tevoorschijn, zoals in LZ's Dazed and Confused. De muziek is vlot en Paul Rodgers zingt geweldig. Jammer dat de samenwerking van korte duur was. In '90 wordt drummer Chris Slade lid van AC/DC (hij is te zien in AC/DC's clip Thunderstruck), Page gaat verder met solowerk en Paul Rodgers keert terug naar Bad Company.
0
geplaatst: 4 februari 2012, 02:07 uur
Wat sterker misschien. All the Kings Horses heeft zowaar een riff, in tegenstelling tot Cadillac, al is die een aftreksel van Over the Hills, waar ik toch al niet van onder de indruk was.
0
sugartummy
geplaatst: 24 september 2012, 19:32 uur
fortune hunter is een geweldige opener; cadillac het enige mindere nummer van de plaat; all the kings horses weer erg sterk;live in peace klinkt hier veel krachtiger dan op rogers' soloplaat cut loose;tear down the wals is weer van hoog niveau;dreaming is een nummer van fretloze bas spelende tony franklin;free to live en spirit of love zijn weer zeer goed. the firm was een band met zeer goede muzikanten; ik hoop dat er ooit nog een liveplaat van uitkomt; of een reunie.
0
geplaatst: 31 oktober 2014, 21:07 uur
Het is eigenlijk ook helemaal geen slecht album.
Ik vraag mij af, wat Jimmy Page oorspronkelijk voor ogen had, met The Firm.
Want ik moet toegeven, bij tijd en wijle pogingen tot het opnieuw creëren van de Led Zeppelin sound te horen. Zoals de prima opener Fortune Hunter. Maar Page slaagt er niet in die lijn het hele album vast te houden. Niet bij gebrek aan goede muzikanten (hoewel daar geen nieuwe Robert Plant tussen zit) maar bij gebrek aan goede songs.
Het is alles bij elkaar helemaal niet slecht maar ook niet wereldschokkend. De chemie, waardoor Page en Plant aan elkaar waren verbonden, ontbreekt. Het is ook een zeldzame, door het lot verkregen, wisselwerking. Maar toen Plant en Page het in de jaren '90 nog eens met elkaar probeerden, was het wel gelijk weer aanwezig.
Daarom de vraag: wat wilde Page met The Firm? Vooralsnog klinkt het teveel als een doorsnee jaren '80 rockband. Niets mis mee maar door het gebrek aan onderscheidend materiaal moet je uitkijken niet in de anonimiteit te verdwijnen. Nu zal dat door de naam Jimmy Page niet zo snel gebeuren maar meer dan tevreden kan hij niet over Mean Business zijn geweest, lijkt mij.
Ik vraag mij af, wat Jimmy Page oorspronkelijk voor ogen had, met The Firm.
Want ik moet toegeven, bij tijd en wijle pogingen tot het opnieuw creëren van de Led Zeppelin sound te horen. Zoals de prima opener Fortune Hunter. Maar Page slaagt er niet in die lijn het hele album vast te houden. Niet bij gebrek aan goede muzikanten (hoewel daar geen nieuwe Robert Plant tussen zit) maar bij gebrek aan goede songs.
Het is alles bij elkaar helemaal niet slecht maar ook niet wereldschokkend. De chemie, waardoor Page en Plant aan elkaar waren verbonden, ontbreekt. Het is ook een zeldzame, door het lot verkregen, wisselwerking. Maar toen Plant en Page het in de jaren '90 nog eens met elkaar probeerden, was het wel gelijk weer aanwezig.
Daarom de vraag: wat wilde Page met The Firm? Vooralsnog klinkt het teveel als een doorsnee jaren '80 rockband. Niets mis mee maar door het gebrek aan onderscheidend materiaal moet je uitkijken niet in de anonimiteit te verdwijnen. Nu zal dat door de naam Jimmy Page niet zo snel gebeuren maar meer dan tevreden kan hij niet over Mean Business zijn geweest, lijkt mij.
0
geplaatst: 31 oktober 2014, 21:47 uur
Kan niet oordelen over de inhoud van dit werkje, maar dit soort samenwerkingen is meestal gedoemd tot mislukken.
Page was de baas in Zep. Daar komt geen speld tussen.
Maar Paul Rodgers scheen ( schijnt) geen makkelijke jongen te zijn om mee te werken. Waarschijnlijk is het gaan botsen.
Maar natuurlijk wel een zanger die tot de beste behoort in de rockwereld.
Gemakshalve neem ik maar aan dat dit inderdaad geen geweldige plaat is.
Het tijdsbeeld zat Page waarschijnlijk ook niet mee. En als een plaat als deze min of meer flopt is het snel over.
Wellicht was zijn verwachtingspatroon te groot. Hij probeerde het na The Firm ook niet meer, maar vond inderdaad wel weer maatje Plant en dat voelde vertrouwd.
Hij heeft het voor dit avontuur ook nog geprobeerd met Allan White en Chris Squire. Maar dat is niet van de grond gekomen.
Page moest ook verder en hoopte op een frisse nieuwe start.
Maar misschien was het al te laat. Het Zepverhaal was dan wel over. Maar het bleef een belangrijke band. Misschien toch te geforceerd en te gehaast gehandeld.
Vooral om toch maar in de picture te blijven.
Page was de baas in Zep. Daar komt geen speld tussen.
Maar Paul Rodgers scheen ( schijnt) geen makkelijke jongen te zijn om mee te werken. Waarschijnlijk is het gaan botsen.
Maar natuurlijk wel een zanger die tot de beste behoort in de rockwereld.
Gemakshalve neem ik maar aan dat dit inderdaad geen geweldige plaat is.
Het tijdsbeeld zat Page waarschijnlijk ook niet mee. En als een plaat als deze min of meer flopt is het snel over.
Wellicht was zijn verwachtingspatroon te groot. Hij probeerde het na The Firm ook niet meer, maar vond inderdaad wel weer maatje Plant en dat voelde vertrouwd.
Hij heeft het voor dit avontuur ook nog geprobeerd met Allan White en Chris Squire. Maar dat is niet van de grond gekomen.
Page moest ook verder en hoopte op een frisse nieuwe start.
Maar misschien was het al te laat. Het Zepverhaal was dan wel over. Maar het bleef een belangrijke band. Misschien toch te geforceerd en te gehaast gehandeld.
Vooral om toch maar in de picture te blijven.
2
geplaatst: afgelopen zondag om 10:31 uur
Het is en blijft wat vreemd dat Page na zijn tijd bij Zeppelin weinig noemenswaardigs heeft uitgebracht.
Toegegeven; zijn samenwerking met Coverdale leverde een heel aardig album op, maar die plaat was voornamelijk heel degelijk en toch ook vrij conservatief, waar overigens niks mis mee is.
In de jaren 80 formeerde Page met Rodgers The Firm.
Het titelloze debuut kwam in 1985 uit en zijn opvolger kwam een jaar later op de markt.
Mean Business is vrij aardig en als je door enkele hiaten - zo kenmerkend voor de jaren 80 - heen kijkt, klinkt de plaat net wat gerijpter in vergelijking met het debuut.
Rodgers zingt - dat kan ook bijna niet anders - de boel geweldig aan elkaar. Wie kan er geen weerstand bieden aan die soulvolle stem.
Het zijn de jaren 80 en zoals gebruikelijk in die tijd doemt ook op deze plaat de synthesizer op.
Echte uitschieters zijn moeilijk te ontwaren hoewel de track Dreaming mij wel kan bekoren. Op de een of andere manier zou de song zo uit de koker kunnen komen van Robin Trower.
Het wat lome karakter en de bluesy solo's van Page brengt je terug naar de jaren 70.
Het is jammer dat Page weinig avontuur weet in te bouwen, dat zal mede te maken hebben met Rodgers. De beste man gedijt natuurlijk het beste in een classic rock setting en wie verwijzingen zoekt naar de voormalige broodheer van Page zal bedrogen uitkomen.
De combinatie van de legendarische snarenplukker en the voice is een zinnenprikkelende, maar zoals zo vaak bij dergelijke initiatieven, echt vuurwerk levert het niet op.
Dat Live In Peace - een track van Rodgers soloworp Cut Loose - ook is toegevoegd aan dit album spreekt eigenlijk al boekdelen.
Er was klaarblijkelijk weinig zelfgeschreven songmateriaal voor handen om een volwaardige plaat uit te brengen.
Dat het door bassist Franklin geschreven Dreaming nog de meest gevarieerde track vormt op Mean Business geeft ook al aan dat Page en Rodgers dit project niet al te serieus namen.
Ondanks enkele concerten en - lees weinig aandacht - relatief weinig verkopen hieven de twee roergangers de band op.
Desalniettemin kan ik hier nog wel een degelijk een ruime voldoende aan meegeven.
Toegegeven; zijn samenwerking met Coverdale leverde een heel aardig album op, maar die plaat was voornamelijk heel degelijk en toch ook vrij conservatief, waar overigens niks mis mee is.
In de jaren 80 formeerde Page met Rodgers The Firm.
Het titelloze debuut kwam in 1985 uit en zijn opvolger kwam een jaar later op de markt.
Mean Business is vrij aardig en als je door enkele hiaten - zo kenmerkend voor de jaren 80 - heen kijkt, klinkt de plaat net wat gerijpter in vergelijking met het debuut.
Rodgers zingt - dat kan ook bijna niet anders - de boel geweldig aan elkaar. Wie kan er geen weerstand bieden aan die soulvolle stem.
Het zijn de jaren 80 en zoals gebruikelijk in die tijd doemt ook op deze plaat de synthesizer op.
Echte uitschieters zijn moeilijk te ontwaren hoewel de track Dreaming mij wel kan bekoren. Op de een of andere manier zou de song zo uit de koker kunnen komen van Robin Trower.
Het wat lome karakter en de bluesy solo's van Page brengt je terug naar de jaren 70.
Het is jammer dat Page weinig avontuur weet in te bouwen, dat zal mede te maken hebben met Rodgers. De beste man gedijt natuurlijk het beste in een classic rock setting en wie verwijzingen zoekt naar de voormalige broodheer van Page zal bedrogen uitkomen.
De combinatie van de legendarische snarenplukker en the voice is een zinnenprikkelende, maar zoals zo vaak bij dergelijke initiatieven, echt vuurwerk levert het niet op.
Dat Live In Peace - een track van Rodgers soloworp Cut Loose - ook is toegevoegd aan dit album spreekt eigenlijk al boekdelen.
Er was klaarblijkelijk weinig zelfgeschreven songmateriaal voor handen om een volwaardige plaat uit te brengen.
Dat het door bassist Franklin geschreven Dreaming nog de meest gevarieerde track vormt op Mean Business geeft ook al aan dat Page en Rodgers dit project niet al te serieus namen.
Ondanks enkele concerten en - lees weinig aandacht - relatief weinig verkopen hieven de twee roergangers de band op.
Desalniettemin kan ik hier nog wel een degelijk een ruime voldoende aan meegeven.
0
geplaatst: afgelopen zondag om 11:06 uur
Ik ben niet echt bekend met deze kortstondige samenwerking.
In de 80's was er vanuit de UK een zender Music Box, 24 uur muziek en het leuke was dat je allerlei soorten genres tot je kreeg.
Ik kan mij de single van het eerste album herinneren: Radio-Active die wel eens voorbij kwam.
Dat Jimmy Page na zijn Zep periode niet echt potten heeft gebroken klopt inderdaad.
Naast zijn samenwerking met Rodgers en Coverdale heeft hij ook nog heel kort iets gedaan met Chris Squire en Allan White van Yes. Dit zal rond 1981 geweest zijn.
Yes lag op zijn gat en de ritmesectie ging in ieder geval samen verder.
Met Page kwam het niet verder dan demo's waarvan Running With the Fox naar ik meen ooit gepubliceerd is.
Op een gegeven moment is hij toch weer met Robert Plant in zee gegaan en die klik was wellicht vertrouwder dan die met Rodgers en Coverdale.
Maar ja, Plant had al best een goed lopende solocarrière en die had uiteindelijk niet zo veel meer met het Led Zeppelin verleden.
Sindsdien bewaakt Page vooral het Led Zeppelin archief en zit graag op zijn praatstoel om te keuvelen over die tijd. In zekere zin is het ook altijd zijn levenswerk geweest.
In de 80's was er vanuit de UK een zender Music Box, 24 uur muziek en het leuke was dat je allerlei soorten genres tot je kreeg.
Ik kan mij de single van het eerste album herinneren: Radio-Active die wel eens voorbij kwam.
Dat Jimmy Page na zijn Zep periode niet echt potten heeft gebroken klopt inderdaad.
Naast zijn samenwerking met Rodgers en Coverdale heeft hij ook nog heel kort iets gedaan met Chris Squire en Allan White van Yes. Dit zal rond 1981 geweest zijn.
Yes lag op zijn gat en de ritmesectie ging in ieder geval samen verder.
Met Page kwam het niet verder dan demo's waarvan Running With the Fox naar ik meen ooit gepubliceerd is.
Op een gegeven moment is hij toch weer met Robert Plant in zee gegaan en die klik was wellicht vertrouwder dan die met Rodgers en Coverdale.
Maar ja, Plant had al best een goed lopende solocarrière en die had uiteindelijk niet zo veel meer met het Led Zeppelin verleden.
Sindsdien bewaakt Page vooral het Led Zeppelin archief en zit graag op zijn praatstoel om te keuvelen over die tijd. In zekere zin is het ook altijd zijn levenswerk geweest.
1
geplaatst: afgelopen zondag om 11:33 uur
Maar ja, Plant had al best een goed lopende solocarrière en die had uiteindelijk niet zo veel meer met het Led Zeppelin verleden.
Sindsdien bewaakt Page vooral het Led Zeppelin archief en zit graag op zijn praatstoel om te keuvelen over die tijd. In zekere zin is het ook altijd zijn levenswerk geweest.
Sindsdien bewaakt Page vooral het Led Zeppelin archief en zit graag op zijn praatstoel om te keuvelen over die tijd. In zekere zin is het ook altijd zijn levenswerk geweest.
Dat klopt inderdaad.
Laatst het boek gelezen van Mick Wall; When Giants Walked the Earth. Een fantastisch boek over Zep.
Hier kwam naar voren dat Jones en Page dolgraag verder wilden met Zeppelin. Ze hadden er heel veel voor over.
Echter na de dood van Bonham - die Plant als enige uit de band onvoorwaardelijk steunde tijdens en na diens tragische privéomstandigheden - was er iets gebroken bij de zanger.
Niet alleen was de rol van Plant in de band steeds groter geworden - Page was eind jaren 70 een wandelend lijk geworden - het werd ook tijd voor een frisse wind.
Ergo; Zeppelin stond op zijn laatste benen na enkele monsterlijke en verwoestende jaren en Plant had Page en Jones niet meer nodig.
Na een korte aarzeling zou Plant's loopbaan een prima vlucht nemen en belangrijker nog; hij was volledig onafhankelijk en hij kon vanuit creatief oogpunt zelf alles vormgeven.
Page wist na de ontbinding van Zeppelin - een korte opleving nagelaten - zich niet meer vanuit creatief opzicht op te richten.
The Firm loopt al helemaal niet over af van compositorisch vernuft.
Page gingen huizen kopen en ging teren op Zep's legacy en dat mag.
In die zin is de sololoopbaan van Plant een heel stuk interessanter te noemen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.