Ina Forsman - Been Meaning to Tell You (2019)

Blijkbaar heb ik een zwak voor het getal 7 en voor albums die vocaal en emotioneel heel veel los maken. Mijn favoriete platen over de laatste 7 jaar bevatten als ik ze overzie verrassende namen, maar bij alle heb ik een overweldigend gevoel en zijn het albums die ik toen, nu en straks zal blijven luisteren; 2013 Time / Rod Stewart - 2014 You Used To Live Here / Kelley Mickwee - 2015 Down to Believing / Allison Moorer - 2016 Closer - Tom Neven - 2017 This Ain't New York / Mercy John - 2018 Wasteland / Riverside en 2019 (uiteraard onder voorbehoud) Been Meaning To Tell You / Ina Forsman.

De veelzijdigheid van haar stem is echt fenomenaal, het maakt elke luisterbeurt weer superspannend omdat er telkens weer nieuwe invalshoeken opduiken, ben op mijn manier best verslaafd aan deze plaat en het is nu eens een hele gave verslaving.

En inmiddels het vinyl binnen; geeft weer extra beleving. Geluidskwaliteit is goed; er vallen me weer instrumenten op die op Spotify maar moeilijk te onderscheiden zijn. Om maar eens één klein voorbeeldje te geven....wat een geweldige piano partij op "all good"; die springt er op een fysiek exemplaar helemaal uit.
Hoes is eenvoudig met wat extra info op de achterkant. Geen songteksten, maar via onderstaande link is dat "probleem" ook opgelost. De teksten zijn erg leuk en een song zoals "get mine" gaat zo snel dat het zonder tekst niet te volgen is; wat een leuke tekst!
Stem gaat omhoog; wat een artieste!
LYRICS | Ina Forsman - inaforsman.com

Zwaagje; Stem gaat omhoog, wat een artieste! Ga met je mee, het is 'by far' mijn meest gedraaide album van 2019 en een regelrechte sensatie in haar veelzijdig straatje. Weet niet precies wat de moderne media allemaal uitspoken, maar dit is toch een plaat voor een breed publiek zonder dat er een knieval wordt gemaakt naar de commercie. Zowel de muzikanten als de zangeres gaan artistiek, creatief en emotioneel helemaal los.

Dat is al een goede reden om geen Spotify te gebruiken, je kunt daar slechts in matige mp3 kwaliteit luisteren.

Klopt Lura, maar ik ben een veelvraat met te weinig geld voor zijn verslaving.?

En ik heb haar vanavond gezien in Rhoon als onderdeel van de bluescaravan. Fijn concert en wat een stem en persoonlijkheid. Fijne band samen met de andere artiesten; blues gitariste ally Venebale en toetseniste katarina Pejak. Een goede basist op een zessnarige Fender bas en een strakke drummer maken de band compleet.

Blijf het opmerkelijk vinden dat heel weinige van de jonge garden hier dit album (nog) niet hebben opgepikt. De kwaliteit en klasse druipt ervan af en qua stem overvleugeld Ina al die mooie tortelduifjes en gladde keeltjes met het grootste gemak. Zou het ook wel dapper vinden als de meer ervaren rotten Bikkel2, Musician, Gaucho, Lucy M, Iggy en anderen dit minstens eenmaal voorbij zouden laten komen, ben benieuwd of hun dat net zo onder de indruk zijn van deze plaat als mijn oren.

Ik moet eerlijk toegeven dat, net als bij de voorganger, dit album al niet meer voorbij komt in mijn playlist (hooguit als 2019 in shuffle stand gaat wat nummers).
Het is een heerlijk album, zoals er zo veel heerlijke albums zijn en ik ervaar dus blijkbaar niet het gevoel dat jij er bij hebt.

Iedereen ervaart het zijne. Ik moet zeggen dat ik het album regelmatig op vinyl luister, of, zoals vandaag, met een goede hoofdtelefoon op Spotify. Blijft genieten voor mij.

Op basis van de goede kritieken heb ik het album ook maar eens geprobeerd, maar ik hoor er niets bijzonders in. Zowel qua composities als stemgeluid heb ik het gevoel dit al talloze keren te hebben gehoord. Vrij vermoeiende zit ook, omdat de nummers allemaal zo hetzelfde klinken.

Bij het ingaan van de nacht in al zijn glorie voorbij laten komen bij vrienden; er werd gedanst, gezwijmeld, gekust en intens genoten. Bij het laatste nummer viel een nauwelijks te vangen stilte uit puur respect. Mijn vrienden zijn wel om.

Ergens wel het mooie van muziek; ik hoor totaal andere dingen dan rudi 1984; de stem is uniek en veelzijdig, het album heeft een heel bijzondere 'vibe' en de nummers hebben in mijn beleving juist heel veel afwisseling en andere invalshoeken, allesbehalve saai. Wel jammer de opmerking dit album heb ik ook maar eens geprobeerd; dan vraag ik mij wel af of je dit album een echte kans hebt gegeven. Zelf heb ik meer dan 10 luisterbeurten nodig gehad om alle finesse te doorgronden. En daardoor uitgegroeid tot een juweeltje.

Mijn dag kan niet meer stuk, prachtige nazomer en als overheerlijk toetje kaartjes voor Ina Forsman in cafe Wilhelmina in Eindhoven ( 23 november). Lekker kleinschalig, is vaak net iets persoonlijker en komt indien de flow er is net iets harder binnen.

Volgens mijn huidige informatie zijn er zelfs 4 ( 21 in Den Haag, 22 in Arnhem, 23 in Eindhoven en 24 november in Amsterdam) concerten van deze hemels klinkende jongedame in Nederland. Grijp je kans en bewijs het tegendeel of bevestig juist mijn zalige gevoelens omtrent dit fenomeen.

Kaartjes voor Q factory zijn binnen. Ben benieuwd; maakt geen onderdeel uit van the blues train. Een zelfstandig concert met band neem ik aan. Veel zin in!

Begrijp me niet verkeerd; ieder zijn mening en smaken verschillen. Maar ik ben van mening dat ze technisch en qua timing een hele goede zangeres is; luister eens naar get mine. In dat opzicht is haar stem ( geluid ) bijzonder. In mijn oren klinken ook de composities fris en afwisselend in de oren. Maar nogmaals gelukkig verschillen smaken; ik kan hier nog steeds erg van genieten.

Er is eigenlijk maar één probleem met dit album en dat is dat Ina Forsman het er vocaal allemaal net wat té dik op legt. Tenminste in die mate dat het mij wat irriteert. Een soort vorm van overdaad schaad. Muzikaal zitten de nummers namelijk verder wel prima in elkaar, al niet altijd even verrassend. Maar zoals gezegd teveel akrobatiek in de stem en dat met name in de rustigere nummers. Het vrolijke Get Mine, het fijne Genius en Whatcha Gonna Do en het prima Chains bevallen me dan nog het meest.

Een soort van overdaad schaad! Ja het is zo dat haar stem zeer nadrukkelijk aanwezig is en haar stem de nummers kleurt, met als hoogtepunt Sunny. Het is zeer, zeer weinige gegeven om op deze leeftijd op zo'n imposante manier een liedje te dragen en je hele ziel te grazen te nemen, in te palmen en vooral te laten shaken van genot. Muziek kan wispelturig zijn en mensen gelukkig tot andere inzichten laten leiden, dit album heb ik na een paar maanden break weer op 1 op mijn rotatie lijst gezet. Behalve dat er weergaloos wordt gemusiceerd is toch Ina de echte zonnekoningin ( kan haar live enorm aanbevelen ), het is iets onstuitbaar, iets magisch wat mij telkens weer naar deze plaat leidt.

Prima plaatje toch weer hoor. Je hebt zoveel talenten die veelbelovend debuteren, maar dan toch moeite hebben het niveau vast te houden en vervolgens vrij snel weer in de vergetelheid raken. Forsman heeft er op dit album voor gekozen de blues enigszins trouw te blijven. Hoewel ze meer een soort van Winehouse adept was beseft ze dat ze via de bluesscene bekend is geworden. Dat afzweren zou broodroof zijn. De blues komt niet geforceerd over en dat pleit voor haar, het past binnen de songs (Miss Mistreated) en daar waar het niet past laat ze het ook gewoon weg (Figure). Ja dat haar stem er te dik bovenop ligt zie ik toch niet hoor. Die kritiek vond ik op haar debuut meer van toepassing. Ik vind dit een zeer volwassen album.

Volgende week donderdag te zien in Paard, Den Haag.

Je zou haar eens live moeten zien. De dag daarna zit de plaat muurvast op je platenspeler of gaat het laatje van je cd speler niet meer open.???

En wat een optreden was dat!

En daar heb je wel een punt; ik begrijpen wat je bedoelt in ieder geval. Ook live trekt ze alle registers open en dat moet je wel liggen als luisteraar. Ik geniet van de plaat en optredens; smaken verschillen.

Dit album, of het moet nog heel raar gaan lopen in december, komt zonder twijfel ( Allison Moorer met Blood trouwens ook) in mijn top top 3 over 2019. De kracht, souplesse, de emotie en enorme schakering in haar stem heeft mij helemaal ingepalmd. Afgelopen zaterdag was ik erbij in Eindhoven en ja dat waan je, je echt even in een paradijsje. Ze heeft niet het rebelse wat om Amy Winehouse heen ging, wel het ondeugende, speelse om vervolgens ongenadig en ongekend machtig uit te halen met haar stem en performance. Ze speelt, bespeelt het publiek op een unieke natuurlijke wijze en verschillende genres schud ze achteloos uit haar mouw. Is inmiddels door gedrongen in mijn top 10 van allerbeste live-artiest(en) ooit.

Ik zie op mijn netvlies lege straten over de hele wereld. Als je dan het slotnummer Sunny voorbij hoort komen komt dat ongelooflijk hard in een positief perspectief binnen.

Shit Corona...I miss her voice on stage...but these album brings the sparkling in my eyes back... the laugh don't stop...can it be Sunny again!

Luister eens naar Sunny / Ina Forsman Live At Pori Jazz 2019. De wow-wauw factor in optima forma in no-nauw tijden.

Na het Corona disaster gaan de gordijnen van het podium weer open, dat geloof ik 100 procent. Mag de wederopstanding van het fenomeen live worden ingezegend door deze jongedame, dat zou 2021 een vooruitzicht geven om van te smullen. In vurige afwachting daarvan is dit album 1 van mijn beste bondgenoten, in een vlaag van rauw beschreven; echt muziek met passie, glans en Klote !

Mooie blog Brandaris, volgens een bericht van Lura op Facebook is het derde album van Ina Forsman reeds afgerond. Nog wel geen titel bekend of single, wel iets om heel erg naar uit te kijken, mijn favoriete zangeres van dit moment.