Candlemass - The Door to Doom (2019)

Doom is een stijl van metal die mij zeker kan boeien maar dan moeten er wel elementen in zitten die de muziek naar een hoger level brengen. Tempowisselingen, goed gitaarwerk met de nodige soli, een lekkere vette productie en een goede zanger. Dit is zover ik Candlemass ken al jaren het geval en met een songwriter als Leif Edling zit het in de regel wel goed. Mij maakt het niet zoveel uit welke zanger er zingt want tot nu toe vond ik ze allemaal de moeite waard bij Candlemass, dus ook Langquist kan mij goed bekoren. Het valt en staat dus bij het songmateriaal en dat is ook deze keer weer dik in orde! Als Black Sabbath gitarist Tony Iommi ook nog op een nummer mee speelt, ja dan is het helemaal geweldig. Astorolus kent een vette gitaarriff en geweldige gitaarsoli, wat een dijk van een nummer! Ook het afwisselende Under the Ocean heeft een machtig mooie gitaarsolo en maakt zo`n nummer helemaal af.
Deaths Wheel heeft een lekkere drive met weer een prachtig middenstuk met afwisselend gitaarwerk ondersteund door zweverig orgelspel. Black Trinity begint met zwaar grommend gitaarwerk waarna weer een lekkere gitaarriff wordt ingezet. Het middenstuk met harde drumslagen is weer apart maar zorgt ook weer voor afwisseling. House of Doom begint met kerkklokgeluiden waarna de gitaren weer vet invallen en er een uptempo song volgt. Het meegalmende orgel zorgt in dit nummer voor een heerlijke doomsfeer waarna weer een vette gitaarsolo de boxen uitdenderd. The Omega Circle is het langste nummer. Na een akoestisch begin knallen de gitaren er weer hard in. Na het mooie refrein met weer heerlijke gitaarsol volgt weer een rustig stukje. Na de opvolgende tempoversnelling volgt nogmaals een vette gitaarsolo waarna het nummer wat apart afsluit. De zweden hebben er weer een mooi werkstukje van gemaakt waar ik de komende tijd weer met veel plezier naar zal luisteren!

Echt verbaasd was ik niet meer toen dit album aangekondigd werd. Hoewel Psalms Of The Dead bedoeld was als het laatste album, kwamen er daarna nog wel wat EP's uit. Dat Langquist nu de vaste zanger is, mag wel opmerkelijk genoemd worden. Het optreden in 2011 op Roadburn was wel erg goed, maar inmiddels zijn we wel acht jaar verder. Ik vraag me vaak (bij verschillende bands) af of die drang naar vroeger wel zo gezond is.

Langquist zingt nog steeds goed. De hoge noten worden niet gehaald (en dus ook geen poging tot), dus qua epiek geen niet soort EDM. DIt album is grappig genoeg wel meer doom. Lagere snelheid dus en het geluid is erg zwaar. Daarmee helaas soms ook geen mooi geluid, want het klinkt vaak erg modderig. Er zijn wel wat knappe songs te vinden, zoals het melodieuze Under The Ocean of het balladesque Bridge Of The Blind. Op een aantal momenten krijg je wel te maken met wat vulwerk. Candlemass doet hier een goede poging, maar het overtuigt me net niet. De gastbijdrage van Tony Iommi was compleet aan me voorbij gegaan als ik er niet van geweten had.

Eindstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Death Magic Doom
4. Tales Of Creation
5. Chapter VI
6. King of the Grey Islands
7. Dactylis Glomerata
8. Psalms of the Dead
9. The Door To Doom
10. Candlemass
11. Ancient Dreams
12. From The 13th Sun

Langquist is terug? Wow, dat was onverwacht. Mats Léven heb ik altijd een wat neutrale mening over gehad vanwege het feit dat hij gewoon een standaard goed zanger is, die weinig eigen sound heeft. Langquist is de zanger van het beste Candlemass-album en heeft zodoende toch een streepje voor. De beste man haalt de hoge tonen waarschijnlijk niet meer, maar zingt fantastisch in de mid-range. Op het melancholische Bridge Of The Blind komt zijn melancholische stijl ook weer helemaal mooi naar boven. De orgels op een track als House Of Doom klinken hier veel minder uit de plaats dan op de voorganger en het afsluitende The Omega Circle heeft werkelijk een prachtig refrein.

Een return to form is het album niet, daarvoor ontbreekt de wow-factor van de eerste twee Lowe albums, maar dat de band vandaag de dag nog zo klinkt kan ik alleen maar prijzen. Candlemass blijkt zo aan het einde van deze marathon nog steeds een van mijn favoriete doommetalbands te blijven.

Eindstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus 5*
2. Tales Of Creation 5*
3. Death Magic Doom 4.5*
4. King Of The Grey Islands 4.5*
5. Chapter VI 4.5*
6. Nightfall 4.5*
7. The Door To Doom 4*
8. Dactylis Glomerata 4*
9. Psalms For The Dead 3.5*
10. Candlemass 3.5*
11. From The 13th Sun 3*
12. Ancient Dreams 3*
Eindscore: 4,08*