Vanilla Ice - To the Extreme (1990)

Ice Ice Baby

De rest is niet veel.

Vanilla Ice zou eigenlijk prima in een band als New Kids On The Block passen, sterker nog, hij heeft de uitstraling van een frontman voor een boyband.
Hij kan aardig dansen, en de looks had hij ook wel.
Ice Ice Baby was helemaal niet zo verkeerd, dansbaar en toch mellow.
In de discotheek deed deze het in 1990 echt wel goed.
Een flinke hit zo rond de jaarwisseling, en als je dan koud binnen kwam, was de single ideaal om je spieren wat losser te maken, en je wat op te warmen.
Dit stond op de eerste plaats in de Top 40 toen ik 18 jaar werd, toch wel een belangrijke periode uit je leven.
Je komt er achter dat je eigenlijk nog steeds geen keuzes hebt gemaakt, en eindelijk je moet richten op opleiding of werk.
Vrienden beginnen met rijlessen, of krijgen een vaste relatie.
Ik besloot om mijn puberteit nog een paar jaar te verlengen, en daar hoorde deze ongein van Vanilla Ice ook wel bij.
Keten, en je nog niet druk maken over de toekomst.
Net als Coolio en Mc Hammer wist hij even flink te scoren, en al vrij snel waren ze niet meer zo cool, en zwakten ze volledig af.
Blijkbaar hadden ze niet zoveel street credits als wat ze in het begin beweerden.
Het interessante is toch wel dat ze vervolgens helemaal de weg kwijt waren, en dan wel genoeg materiaal hadden om over te schrijven.
Tot he Extreme is niet eens zo heel beroerd, het mist alleen net dat stukje power en overtuigingskracht.

Toch een puntje beter dan ik dacht, nummers zoals Ice Is Workin' It en Hooked zijn best tof, de hit een erkende classic en Havin' a Roni is zo irritant/fout dat het vanzelf weer leuk wordt.

Dus ik ga van een 1,5 naar een welverdiende 2,5

Dit moet wel zo'n beetje de slechtst beoordeelde hiphop-plaat of all time zijn hier op deze site?

Petje Af van Ali B en de albums van Souja Boy hebben een nog lager stemgemiddelde (met meer stemmen).

Veel plezier aan beleefd als 11-jarig ventje, die zelfs een hele grote Vanilla Ice poster aan de slaapkamermuur had hangen. Had hem op cassettebandje, net als Extremely Live.

En dan ontdek je Public Enemy, A Tribe Called Quest, De La Soul, Gang Starr, en smelt het vanille ijsje als sneeuw voor de zon.

Paar jaar geleden toch weer op LP aangeschaft, goedkoop, en dan is het leuk zo voor een keertje. Toch ook wel respect voor de man.

Destijds was ik 12/13 bij aanschaf van dit plaatje. Ik was er helemaal weg van.
Het zal niet lang hebben geduurd dat de omgeving je ervan ging overtuigen dat dit hele foute muziek was.
Een jaar later kwam ik met Cube's Predator thuis, dat was een hele andere beleving...De rauwe werkelijkheid in Compton Los Angeles, dat die werkelijkheid aldaar totaal niet rijmde met de landelijke omgeving waarin ik opgroeide is dan ook wel weer grappig.
Echter ook die muziek ontgroeide ik weer, rapmuziek kan ik tegenwoordig niet meer aanhoren. Alsof dat genre echt tijdgebonden is geweest voor mij.
Toch durf ik te beweren dat de meeste 45 plussers stiekem het gejatte deuntje van Under Pressure en van een hip hop beat voorzien, soms best eens mee neuriën als het nummer ergens voorbij komt.
Dat toegeven is weer een ander verhaal.

Toen dit uitkwam, vond ik dit helemaal niets. Nu kan ik er wel om lachen - ook al is dat vermoedelijk niet Vanilla's intentie geweest. Er staan nogal wat draken van nummers op, maar tegelijkertijd valt het album wel weer te prijzen om de veelzijdigheid. Niets om vaker te beluisteren, maar wel grappig om weer eens gehoord te hebben...

Je hebt rap en rap. Zie bijvoorbeeld het bericht direct boven dat boven jou.

Maar dat is, hoe goed ook, wel behoorlijk oude muziek; ongeveer tegelijkertijd uitgebracht met dit album van Vanilla Ice. De wereld is sindsdien niet stil blijven staan, en ook daarna is nog het nodige uitgebracht.

Voor hedendaagse(re) alternatieven: google naar 'conscious hip hop' of 'alternative hip hop', eventueel in combinatie met 'site:reddit.com'. Dan komen er vele namen bovendrijven die de Top 40 niet of hooguit heel beperkt gehaald hebben, maar ook niet persé ontoegankelijke muziek maken.