menu

Finn Andrews - One Piece at a Time (2019)

mijn stem
3,70 (116)
116 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Folk / Pop
Label: Nettwerk

  1. Love, What Can I Do (3:21)
  2. Stairs to the Roof (3:36)
  3. The Spirit in the Flame (3:49)
  4. One by the Venom (2:31)
  5. A Shot Through the Heart (Then Down in Flames) (3:30)
  6. What Strange Things Lovers Do (2:59)
  7. Al Pacino / Rise and Fall (4:00)
  8. Hollywood Forever (3:29)
  9. One Piece at a Time (2:55)
  10. Don't Close Your Eyes (3:09)
totale tijdsduur: 33:19
zoeken in:
avatar van thetinderstick
4,0
hrmnbstr schreef:
Ik weet niet of iemand dit eerder heeft opgemerkt, maar het viel mij op dat de tekst 'One by the Venom' een beetje gebaseerd lijkt op 'Who by fire' van Leonard Cohen (wat weer gebaseerd is op een Hebreeuws gebed). Sowieso het opsommende karakter van de tekst, maar ook specifieke regels als 'One by barbiturate' en 'And one by her own hand', etc.
Had iemand anders toevallig hetzelfde idee?


Ik las onlangs in een interview (ik dacht zelfs in de laatste OOR), dat One By the Venom een soort ode is aan Who By Fire, dus dat klopt.
Er verschijnt binnenkort trouwens een video voor dit nummer, waarin alle bezongen doodsoorzaken worden uitgebeeld (ik heb m stiekem al mogen bekijken, tamelijk hilarisch clipje ).

Ik wil ook wel een lans breken voor ‘Hollywood Forever’, nog door niemand genoemd als favoriet nummer, maar ook een heerlijk kippenvel nummer zeg. In het boekje staat hier bij ‘for Soph’ (bassiste van the Veils). Hollywood Forever is de naam van de begraafplaats in LA vlakbij de studio waar de band veel werk heeft opgenomen.

avatar van jokerman
5,0
Ik ga ook voor de 5 sterren!! Prachtige plaat. Wordt elke draaibeurt mooier!

avatar van ZERO
3,5
Mijn mening lijkt een beetje haaks te staan op de mening van de meeste mensen hier, heb ik de indruk.

Ik vind dit eigenlijk een erg toegankelijk album van Finn Andrews, in tegenstelling tot The Veils-albums die vaak wat meer tijd nodig hadden om door te sijpelen. Deze vond ik al bij de eerste luisterbeurt goed.

Het gevaar bij dat soort albums is echter dat ze niet echt meer groeien. En dat is eigenlijk ook hier het geval voor mij. Na een 8-tal luisterbeurten blijf ik een beetje hangen bij 'goed album'. Het mist voor mij een beetje de onderhuidse spanning die The Veils-albums wel vaak hebben. Ook had er iets meer afwisseling mogen zijn. Het tempo gaat alleen een beetje omhoog bij A Shot Through the Heart, wat misschien net daardoor wel (nipt) m'n favoriete nummer op het album is.

Nu, dat klinkt misschien allemaal wat negatief, en dat is het zeker niet. Niets mis met een 'goed' album, er staan gewoon 10 leuke nummers op. Als hij uit de kast komt, zal ik hem met plezier luisteren. Ik weet alleen niet of hij vaak de kast uit zal komen als ik ook een Veils-album kan opzetten...

Favorieten: Love, What Can I Do en A Shot Through the Heart

3,5*

avatar van WoNa
3,5
Ik ben er nog steeds niet uit. Als ik de plaat gewoon op heb staan, dan klinkt het allemaal erg braaf en voortkabbelend. Ik zal er nog een privésessie met de koptelefoon aan wagen. Zo niet, dan geef ik het op.

avatar van Frenz
Ik vind dus dat groeier zeker van toepassing op deze plaat is. Prachtig verstilde liedjes, niet allemaal even sterk en sommige geven pas na meerdere keren luisteren hun schoonheid prijs.

Braaf en voortkabbelend? Ingetogen en oprecht zou ik zeggen. Nog een vergelijking uit een heel andere hoek op het gevoel dat het bij mij losmaakt: de laatste van Ben Howard.

avatar van Broem
1,5
Getrokken door de mooie berichten en mijn stinkende best gedaan om er goed naar te luisteren. Een en al irritatie. Zoutlozer dan zoutloos. Saaie stem en dito liedjes. Niet aan mij besteed.

avatar van Cor
4,0
Cor
Nou, aan mij lekker wel. Mooie ingetogen liedjes, piano-driven en fraai gezongen. Sfeerplaat met een set coherente liedjes, die elkaar mooi omarmen en versterken. Mooi en goed gedaan!

avatar van predator
4,5
Zal allemaal niet vernieuwend zijn, maar ik vind het erg lekker. Mooi geheel inderdaad. In de lijn van Buckley en Cohen. Kijk erg uit naar de live-optredens.


avatar van WoNa
3,5
Een slowstarter dit plaatje. Pas na een aantal draaibeurten kwam er iets los bij me. Nog steeds spettert het niet, maar er is duidelijk sprake van luistergenot. Daar heb ik met zijn bandje meer moeite me.

avatar van thetinderstick
4,0
geplaatst:
Prachtig nieuw nummer, net voor de lockdown opgenomen. Losstaande single die waarschijnlijk niet op een album zal verschijnen.
YouTube]Finn Andrews - Wide Winged Bird

avatar van deric raven
4,0
Met The Runaway Found maakte de wereld kennis met de vanuit Londen ontstaande The Veils. Finn Andrews wist het door groots uit te pakken juist klein te houden. Naast de viermansband waren er ook verschillende violisten als personeel aangesteld. Als zwanenzang werd de prachtige single Lavinia uitgebracht, en toen was het klaar. Althans voor drie bandleden. Vanwege heimwee naar het thuisfront vertrok Andrews al snel na de releasedatum van het album naar zijn veilige basis in Nieuw Zeeland. Daar zocht hij zijn schoolvrienden Liam Gerrard en Sophia Burn op om een doorstart te maken met zijn band.

Na de luchtig klinkende single Advice For Young Mothers To Be kwam vervolgens het veel zwaardere Nux Vomica uit. Een beklemmende prachtige duistere plaat, waarbij sfeer heel bepalend was. Door deze geuite spanning leverde dat memorabele concerten op; in positieve zin, maar zeker ook in negatieve zin. Na twee albums in deze stijl vervolgde in 2016 het meer elektronische hoogtepunt Total Depravity. Zo donker als daar hadden ze nog niet geklonken, en hoe er hier een vervolg op moet komen lijkt een onmogelijke opgave. Zijn vader Barry Andrews had uiteraard ervaren hoe het was om boven jezelf uit te groeien, een beter voorbeeld is er waarschijnlijk niet. Bij XTC was podiumangst van een van de kernleden de hoofdreden dat er al snel gestopt werd met optreden.

Niet geheel onlogisch dat de overgevoelige Finn Andrews in deze fase een flinke stap terug neemt. Meer naar de basis die hem ooit aanzette tot het maken van The Runaway Found. Bij One Piece At A Time staat zijn breekbare stem centraal. Met nieuw aangetrokken begeleiders lijkt hij op zoek te gaan naar zichzelf. Hij stelt zich letterlijk en figuurlijk erg open en bloot op. De mysterieuze kind figuur op de albumhoes, die schuchter opzij kijkt, is Finn op 9 jarige leeftijd. Weer lijkt hij Londen te ontvluchten, net als in de fase na het debuutalbum, en weer vormt hij nu ook een band met nieuwe muzikanten om hem heen. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, hopelijk komt het bestaan van The Veils niet in het gedring.

Zelf beschouwt hij zijn soloplaat als een geheel van tracks die hij niet geschikt acht voor The Veils, al is die ervaring hier anders. Maar wie ben ik om tegen de mening van de artiest in te gaan. Oké, What Strange Things Lovers Do en Al Pacino / Rise And Fall laat een meer croonende kant van hem zien, waar we nog niet bekend mee zijn. Behangen met de nodige orkestrale kitch versierseltjes. De piano track Hollywood Forever heeft een wat tegendraadse drum, die storend over komt, maar de puurheid en het hese breekbare in de kwetsbare zang en ondersteunende cello maken veel goed. De ruimte op titelstuk One Piece At A Time wordt ook benut door de toetsen, al is de aanzet hier nog minimaler. De gospel spirit die hier op volgt, zal heus bij hem hogere krachten oproepen, ik voel ze niet zo.

Toch lijkt Finn Andrews net als bij de andere platen flink beïnvloed te zijn door Nick Cave. Het dreigende is ingeruild voor de meer rustige fase van deze grootheid, gelijk te horen in de opbouw van Love, What Can I Do en One By The Venom. Afsluiter Don’t Close Your Eyes zou zich ook prima settelen tussen de nummers van Caves laatste twee meer singer songwriter gerichte albums.

Uiteraard blijven raakvlakken met The Veils overduidelijk aanwezig. Stairs To The Roof gaat terug naar de periode van voordat de band de eerste keer uit de as van een feniks reïncarneerde. The Spirit In The Flame kan zich prima staande houden tussen de kampvuursongs die er verborgen op het toegankelijke Time Stays, We Go staan. De vrouwelijke backing vocals op A Shot Through the Heart (Then Down in Flames) zouden zo door Sophia Burn verzorgd kunnen zijn, zo identiek klinkt de stem.

Finn Andrews laat horen dat hij het alleen onder zijn eigen naam ook kan redden. Om hier te spreken van een solo plaat, lijkt mij te voorbaardig. Net als bij The Veils trekt hij wel aan de touwtjes, al is er nu net wat minder elastische veerkracht. Het eigenzinnige ontbreekt hierdoor, waardoor het allemaal erg safe over komt. De verwachting is wel dat er voor deze sound evenveel liefhebbers zullen zijn als voor het avontuurlijke van The Veils. Aan de composities zal het niet liggen, die zijn in ieder geval weer van hoog niveau.

Finn Andrews - One Piece at a Time | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 09:08 uur

geplaatst: vandaag om 09:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.