menu

Finn Andrews - One Piece at a Time (2019)

mijn stem
3,77 (87)
87 stemmen

Nieuw-Zeeland
Folk / Pop
Label: Nettwerk

  1. Love, What Can I Do (3:21)
  2. Stairs to the Roof (3:36)
  3. The Spirit in the Flame (3:49)
  4. One by the Venom (2:31)
  5. A Shot Through the Heart (Then Down in Flames) (3:30)
  6. What Strange Things Lovers Do (2:59)
  7. Al Pacino / Rise and Fall (4:00)
  8. Hollywood Forever (3:29)
  9. One Piece at a Time (2:55)
  10. Don't Close Your Eyes (3:09)
totale tijdsduur: 33:19
zoeken in:
avatar van thetinderstick
4,0
Het eerste solo album van Finn Andrews van The Veils. Op de cover een 9-jarige Finn in 1992.
De plaat komt niet uit de lucht vallen: al in 2014 sprak hij over een album vol materiaal dat hij had geschreven maar niet wist of het geschikt was om met zijn band op te nemen. In datzelfde jaar speelde hij het mooie 'What Strange Things Lovers Do' (en een hoop andere nummers die deze plaat niet gehaald hebben) al op het Stille Nacht festival. In december 2017 deed hij ook een korte solo tour in NL waar 'One By The Venom', 'The Spirit In the Flame' en 'One Piece At a Time' al gespeeld werden.

In die periode liep zijn relatie op de klippen en verruilde hij Londen voor Nieuw Zeeland om te werken aan zijn solo plaat. Afgaande op de 3 vrijgegeven nummers, en de 4 nummers die al live zijn gespeeld, wordt het -in tegenstelling tot het laatste album van The Veils- een ingetogen, melodieuze, rijk gearrangeerde plaat (alleen 'One By the Venom' klinkt wat steviger), grotendeels live in de studio opgenomen. En 'Stairs To the Roof' is alvast wonderschoon.

Volgens de betrokkenen betekent dit zeker niet het einde van The Veils. Het zijn nummers die Finn niet bij The Veils vond passen, die wat persoonlijker zijn, en hij daarom onder zijn eigen naam uitbrengt. Overigens vind ik wat ik nu gehoord heb ook niet heel erg van de band afwijken. Denk aan een ingetogen nummer als Under the Folding Branches, dat had hier ook goed tussen gepast.

'Love, What Can I Do'
Finn Andrews - Love, What Can I Do? - YouTube

'A Shot Through the Heart (Then Down In Flames)'
Finn Andrews - A Shot Through The Heart (Then Down In Flames) Live - YouTube

'Stairs To the Roof'
Finn Andrews - "Stairs to the Roof" (Official Audio) - YouTube

En te mooi om niet te delen, een paar maanden geleden speelde hij op een award show in Nieuw Zeeland deze prachtige cover van Marlon Williams:
Finn Andrews performs ‘Nobody Gets What They Want Anymore' by Marlon Williams | Silver Scroll 2018 - YouTube

avatar van Lura
4,5
Al een paar keer beluisterd, heerlijk album, als je tenminste van strijkers houdt.

avatar van Manfield
4,0
Stairs to the Roof is een mooie single!

avatar van muziekobsessie
4,0
solo albums van leden van overgewaardeerde bands hebben altijd mijn aandacht omdat die meestal compromieloos zijn. En dus daarom beter, gedurfder, persoonlijker etc. Maar dit is toch geen rock?
Je hebt zeker weer een promo lura? Als ik ergens strijkers lees ben ik van de partij.

love, what can i do en stairs to the roof zijn al prachtig en ik ben dus zeer benieuwd naar het complete album

avatar van Lura
4,5
muziekobsessie schreef:
Maar dit is toch geen rock?
Je hebt zeker weer een promo lura? Als ik ergens strijkers lees ben ik van de partij.

Ja, als er gestreken moet worden, ben jij erbij.

Maar ff serieus, dit lijkt me absoluut een plaatje voor jou, het is natuurlijk geen rockmuziek.
En ja ik heb een promo, maar daar moet ik keihard voor werken.

avatar van Lura
4,5
Over twee maanden verschijnt dit prachtalbum, waarover ik Finn door middel van een interview over aan de tand wil voelen. Mochten er forumgebruikers zijn die een leuke vraag voor hem hebben, schroom me dan niet voor aanstaande zondag een persoonlijk bericht te sturen. Ik heb dit ooit ook een keer gedaan bij The Slow Show en kreeg daar toen als reactie op een aantal interessante vragen toegestuurd. Het interview wordt tzt geplaatst op Johnny's Garden.

avatar van deric raven
4,5
Hoorde je op de tweede van The Veils vaak het dreigende van Nick Cave terug, hier moet ik juist regelmatig aan The Good Son denken.
Mooie luisterplaat.

avatar van thetinderstick
4,0
Lura schreef:
Over twee maanden verschijnt dit prachtalbum, waarover ik Finn door middel van een interview over aan de tand wil voelen. Mochten er forumgebruikers zijn die een leuke vraag voor hem hebben, schroom me dan niet voor aanstaande zondag een persoonlijk bericht te sturen. Ik heb dit ooit ook een keer gedaan bij The Slow Show en kreeg daar toen als reactie op een aantal interessante vragen toegestuurd. Het interview wordt tzt geplaatst op Johnny's Garden.


Ik heb het interview zojuist gelezen, interessant stuk! En dus een tour in mei zoals het er nu naar uitziet.

avatar van Venceremos
3,5
In Vera (24-5) nog wel, ipv die behoorlijk zielloze Oosterpoort. Hulde!

deric raven schreef:
Hoorde je op de tweede van The Veils vaak het dreigende van Nick Cave terug, hier moet ik juist regelmatig aan The Good Son denken.
Mooie luisterplaat.


Mijn favoriete Cave-plaat niet toevallig. Hoge verwachtingen, ook na beluistering van de 2 vooruitgeschoven nrs.

4,0
muziekobsessie schreef:
solo albums van leden van overgewaardeerde bands hebben altijd mijn aandacht


Naar mijn idee zijn The Veils enkel wereldberoemd in Nederland en zelfs daar blijven de balkons van Paradiso gesloten.

Tel daar het welgeteld aantal van nul hits bij op en je hebt een overgewaardeerde band?

avatar van Lura
4,5
Al in 2014 liep Finn Andrews, de frontman van The Veils, met plannen voor een soloalbum rond. Eind 2014 speelde hij op het festival Stille Nacht in Rotterdam al het fraaie What Strange Things Lovers do en een aantal andere nieuwe liedjes, die het album overigens niet haalde.

Eind 2017 had Nederland tijdens een korte solotoer wederom de primeur om als eerste One by the Venom, The Spirit in the Flame en One Piece at a Time te horen. Drie liedjes die toen meteen indruk maakten. Eerstgenoemde is trouwens in een geheel afwijkende versie op One Piece at a Time terechtgekomen.

Een goede voedingsbodem vormde zijn in 2016 op de klippen gelopen relatie. Hij verruilde hierna Londen voor Nieuw-Zeeland om aan zijn soloplaat te gaan werken en om de juiste muzikanten om zich heen te verzamelen.

One Piece at a Time is een wonderschoon, ingetogen, melodieus en rijk gearrangeerd album geworden. Met name de strijkers spelen een belangrijke rol in het geheel, het beste voorbeeld hiervan is waarschijnlijk de opzwepende strijkers in One by the Venom. Die ingenieuze strijkersarrangementen werden verzorgd door Victoria Kelly.

Naast een aantal liedjes over de verbroken relatie is Hollywood Forever een verwijzing naar een begraafplaats in Los Angeles. En Al Pacino waren de eerste twee woorden die zijn vader, de bekende muzikant Barry Andrews, hem leerde.

Het album werd live opgenomen in The Lab in Auckland en gecoproduceerd door Tom Healy (Tiny Ruins). Op het album wordt Finn Andrews onder andere ondersteund door bassist Cass Basil, drummer Alex Feer, Tom Healy en de zangeressen Reb Fountain, Nina Siegler en Victoria Kelly.

Ondanks dat One Piece at a Time nog geen vierendertig minuten duurt maken de tien snel beklijvende liedjes grote indruk. Bovendien is het een album waar je zeer gemakkelijk naar teruggrijpt. Gelukkig komt Finn in mei naar België en Nederland om dit wonderschone album te promoten.

Finn Andrews live met volledige band:

16-05 GENT: Minard Theater
19-05 DEN HAAG: Paard
20-05 AMSTERDAM: Paradiso Noord
22-05 NIJMEGEN: Doornroosje
23-05 APELDOORN: Gigant
24-05 GRONINGEN: Vera

avatar van thetinderstick
4,0
geplaatst:
Eindelijk de plaat in zijn geheel kunnen beluisteren.
In zekere zin is dit Finns Boatman´s Call / No More Shall We Part (overigens net twee van mijn favoriete Nick Cave platen). Rustiger, melancholischer dan we van zijn band gewend zijn ('One By The Venom' is daarop de uitzondering). Korte nummers ('Al Pacino / Rise and Fall' is met 4.00 minuten nog het langst) en na iets meer dan een half uur is de plaat alweer voorbij. Maar het is ook een wonderschone plaat, intiem, persoonlijk en authentiek. En ik heb de neiging hem meteen op repeat te zetten, wat een goed teken is.

Toen Finn een aantal van deze nummers solo speelde, zichzelf begeleidend op piano en gitaar, was ik even bang dat de studioversies wat van die intieme sfeer zouden verliezen. Echter hij en de Tiny Ruins muzikanten kleuren de plaat precies goed in. Mooie melodieen, veel strijkers, soms wat blazers, achtergrondzangeressen. Het maakt de nummers alleen maar mooier. Zelfs het titelnummer, dat ik weinig opzienbarend vond, past erg mooi op het einde van het album.

Van de al bekende nummers vind ik 'Stairs to the Roof' en 'One By The Venom' ijzersterk. Daarnaast klinkt 'Spirit In the Flame' het meest klinken als singlemateriaal (nouja, samen met 'A Shot Through the Heart'). Ik keek het meest uit naar 'What Strange Things Lovers Do', dat hij solo op gitaar speelde. Aan de jazzy piano versie hier moet ik nog even wennen.
'Al Pacino / Rise And Fall' is zeker ook een hoogtepunt. Prachtige orkestratie, alsof je zweeft op de strijkers, en crooner achtige zang. 'Holywood Forever' is een Veils achtige piano ballad die me goed bevalt en de soulvolle afsluiter 'Don't Close Your Eyes' is ook weer raak.

Finn klinkt op 'One Piece at a Time' vertrouwd, en toch weet hij me hier te verassen met een warme en intiem klinkende plaat, waar de liedjes centraal staan. Opgenomen in een kort tijdsbestek en veelal live. Een debuut dat zich kan meten met de betere albums van The Veils. Ik zet em nu op 4*, maar het zou me niet verbazen als daar nog wat bij gaat komen.

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
Finn Andrews op de solo toer. Hij is niet de eerste zanger van een succesvolle band die dat doet, en vast niet de laatste. Ongetwijfeld hebben ze hun redenen ervoor om het eens anders aan te pakken.
Soms mis je als liefhebber de bandmaatjes en vraag je je af waarom een solo-album nodig was en soms voegt het absoluut iets toe.

Strijkers en dromerige sferen... dan ben ik uiteraard graag van de partij, dus One Piece at a Time was er wel eentje om naar uit te kijken.

Als Love, What Can I Do uit de speakers galmt ben ik toch best even verrast. Ik had een wat ouderwets klinkende crooner niet echt verwacht. Is het heel raar dat Frank Sinatra door mijn hoofd schiet? Een sfeertje dat ik later nog wel eens ervaar. Maar het kan ook wel wat luchtiger af en toe. Een lieflijk vaudeville-sfeertje. Richard Swift kon het ook. Die hoek zeg maar.

Het klinkt allemaal uitstekend, maar ergens mis ik iets. Ik had gehoopt dat het me allemaal enorm zou gaan raken en dat doet het niet voldoende. Juist die klagerige manier van zingen in The Veils, in combinatie met spannende wendingen mis ik ineens. Alsof de scherpe randjes teveel zijn weggepoetst, waardoor prima nummers overblijven die net even te gewoontjes overkomen. En tegelijkertijd weet ik dat dat het nu ook weer niet helemaal is. Telkens wringt er iets en telkens weet ik niet echt wat. Een gevoel dat me het hele album niet loslaat.

Gelukkig hebben we het wel over Finn Andrews, over nummers met strijkers en een melancholieke sfeer en is dat iets waar ik altijd warm voor loop.
Een nummer als One by the Venom is gewoon sterk (en dat vind ik ongetwijfeld door het in mijn oren Marc Almond-achtig, kitscherig klinkend nachtclubsfeertje).
Laten we het voorlopig houden op misschien wat al te grote verwachtingen en komt de echte emotionele klik later nog.

One Piece at a Time is een prima aanvulling op The Veils, staat vol met vrij korte nummers (soms wat abrupt stoppend) en klinkt alsof hij bij je in de woonkamer staat te zingen. En dat is zeker een pluspunt. Ik geef het nu de voordeel van de twijfel en zet in op 4*, maar het is een krappe, en van Finn had ik net even wat meer verwacht.

4,5
geplaatst:
Bij de eerste luisterbeurt ben ik al volledig om. Schitterende nummers, geweldige teksten, die gelijk bij me binnen komen...

avatar van RadioMad
3,5
geplaatst:
Mooi album! Doet me bij vlagen denken aan Rufus Wainwright.

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
koosknook schreef:
Bij de eerste luisterbeurt ben ik al volledig om. Schitterende nummers, geweldige teksten, die gelijk bij me binnen komen...

Dat laatste wil nog steeds niet lukken bij mij. Ja, het is mooi, maar er blijft een soort afstand. Heel vreemd, gezien mijn muzieksmaak.
Misschien wil ik het ook wel te graag, en zo werkt het niet altijd.

RadioMad schreef:
Doet me bij vlagen denken aan Rufus Wainwright.

Die hoor ik er dan weer totaal niet in terug. Zal er eens op gaan letten

avatar van thetinderstick
4,0
geplaatst:
aERodynamIC schreef:
(quote)

Dat laatste wil nog steeds niet lukken bij mij. Ja, het is mooi, maar er blijft een soort afstand. Heel vreemd, gezien mijn muzieksmaak.
Misschien wil ik het ook wel te graag, en zo werkt het niet altijd.


Voor wat het waard is: Love, What Can I Do en A Shot Through the Heart waren al een tijdje uit, maar het was bij mij pas bij Stairs To The Roof dat het kwartje echt viel. Een nummer zonder echt refrein of climax, maar nondeju wat komt die binnen. Geschreven in en over de periode dat Finn's relatie op de klippen liep en hij het grauwe London vaarwel zei om terug te keren naar Nieuw Zeeland. Dat gevoel van (dubbel) afscheid vind ik zo mooi in dat nummer gevangen.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Dezelfde opzet als bij het eerste album van The Veils. Londen ontvluchten en in Nieuw Zeeland een nieuwe band vormen. Al hoop ik wel op een doorstart met The Veils.

avatar van Lura
4,5
geplaatst:
deric raven schreef:
Dezelfde opzet als bij het eerste album van The Veils. Londen ontvluchten en in Nieuw Zeeland een nieuwe band vormen. Al hoop ik wel op een doorstart met The Veils.

Die komt er ook, zoals hij kort geleden in een interview met mij aangaf.
Deel trouwens je mening niet over de kitscherige violen.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Bij Al Pacino / Rise and Fall?
Gelukkig hebben we niet helemaal dezelfde mening

avatar van iHateDolphins
3,5
geplaatst:
Prachtig album. Ik vind deze kant van Finn toch mooier dan de toch wat poppy sound op Total Depravity van the veils. De eerste 2 van the veils zijn ook meesterstukjes en deze sound komt daar toch wat meer in de buurt. Ben dan ook erg blij met deze release

avatar van Frenz
geplaatst:
Valt hier ook goed, bij The Spirit In The Flame krijg ik ook wel een Ryan Adams gevoel (los van het feit of dat nog wel PC is these days).

Zijn stem leent zich uitermate voor deze meer sobere aanpak (ja sober, ondanks de strijkers), bovendien vind hem veel meer ingetogen zingen, The Veils neigt meer richting Suede.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Die hoor ik totaal niet terug in The Veils, alhoewel, misschien bij het debuut.

avatar van thetinderstick
4,0
geplaatst:
deric raven schreef:
Die hoor ik totaal niet terug in The Veils, alhoewel, misschien bij het debuut.


Destijds vond ik ze inderdaad als Suede klinken. Had denk ik ook te maken met het feit dat Bernard Butler de productie voor zijn rekening nam.

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Finn Andrews - One Piece At The Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Finn Andrews - One Piece At The Time
Voorman van The Veils maakt voor de afwisseling een soloplaat en het blijkt een heel mooi, intiem, persoonlijk en volstrekt tijdloos album

Ondanks een aantal prachtplaten wil de Britse band The Veils maar niet wereldberoemd worden. Of dat alsnog gaat lukken is van later zorg, want eerst is er het eerste soloalbum van voorman Finn Andrews. Het album, dat volgt op een liefdesbreuk en werd opgenomen in Nieuw-Zeeland, laat een opvallend rijk georkestreerd geluid horen. De strijkers knallen uit de speakers, maar Finn Andrews is er ook in geslaagd om zijn eerste soloalbum warm en intiem te laten klinken. Misschien even wennen voor de fans van The Veils, maar voor liefhebbers van tijdloze singer-songwriter muziek is het smullen.

Bij de naam Finn Andrews moest ik even goed nadenken, maar al snel wist ik het weer. Finn Andrews is de zoon van XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews en natuurlijk de voorman van de band The Veils.

De in Engeland geboren maar in Nieuw-Zeeland opgegroeide Finn Andrews, keerde aan het begin van het huidige millennium terug naar Engeland en maakte direct een onuitwisbare indruk met het debuut van The Veils.

The Veils is zo’n band waarvan je onmiddellijk weet dat ze het verdienen om wereldberoemd te worden, maar het is ook zo’n band waarvan je stiekem al weet dat ze misschien net wat te goed en eigenzinnig zijn om wereldberoemd te worden. De Britse band maakte tussen 2004 en 2016 vijf meer dan uitstekende platen, maar verder dan de cultstatus kwam de band helaas niet (met misschien Nederland als enige uitzondering).

Na het op de klippen lopen van zijn liefdesrelatie keerde Finn Andrews tijdelijk terug naar Nieuw-Zeeland om daar zijn eerste soloplaat op te nemen. Het is naar verluidt niet het einde van The Veils, maar het solo tussendoortje van Finn Andrews bevalt mij persoonlijk uitstekend.

Waar Finn Andrews zich met zijn band focust op rock met uitstapjes richting pop, is One Piece At A Time vooral een singer-songwriter plaat. Vanwege de grote rol voor de piano en de tijdloze popliedjes is het eerste soloalbum van Finn Andrews een plaat die refereert naar de grote singer-songwriters uit de jaren 70, maar ik heb ook flink wat associaties met het meer down-to-earth werk van Rufus Wainwright.

One Piece At A Time staat vol met persoonlijke en vaak ingetogen songs, die uiteraard meer dan eens stil staan bij de liefdesbreuk van Finn Andrews. One Piece At A Time werd opgenomen in Nieuw-Zeeland met producer Tom Healy, een aantal leden van de Nieuw-Zeelandse prachtband Tiny Ruins (check hun eerder dit jaar verschenen album) en een flink bataljon blazers en strijkers.

Door alle strijkers klinkt het eerste soloalbum van Finn Andrews bij vlagen groots of zelfs pompeus, maar ik vind het persoonlijk prachtig. Bovendien klinken de songs van Finn Andrews ondanks alle strijkers puur en eerlijk. Wanneer Finn Andrews wat dieper graaft, wat somberder en donkerder klinkt en kiest voor een wat soberdere instrumentatie hoor ik wat van Nick Cave, maar meestal klinkt One Piece At A Time grootser en uitbundiger.

Het levert een plaat op die zich bijzonder makkelijk opdringt, maar het zou ook zomaar een plaat kunnen zijn die zijn kruit na een paar luisterbeurten heeft verschoten. Ik heb de eerste soloplaat van Finn Andrews daarom wat langer laten liggen, maar ook na flink wat keren luisteren ben ik nog altijd aangenaam verrast door One Piece At A Time en worden de meeste songs alleen maar beter.

Dat Finn Andrews een enorm groot talent is weet ik al een jaar of vijftien, maar met deze soloplaat weet de Brit me toch weer te verrassen. Prima als hij over een tijdje weer opduikt met The Veils, maar ook zijn solowerk smaakt wat mij betreft naar veel en veel meer. Erwin Zijleman

avatar van Frenz
geplaatst:
deric raven schreef:
Die hoor ik totaal niet terug in The Veils, alhoewel, misschien bij het debuut.


Luister maar 's naar Sign Of Your Love van Time Stays, We Go, dat had niet misstaan op een vroeg Suede album

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Je hebt gelijk; ikzelf gaf dat toen blijkbaar ook al aan.

deric raven schreef:

Zijn zang heeft meer weg van Jeff Buckley, Brett Anderson van Suede en Chris Martin van Coldplay, maar dan net wat minder hoog.

avatar van Venceremos
3,5
geplaatst:
Een lichte tegenvaller, deze solo-eersteling. De vergelijking met The Runaway Found die hier vaak gemaakt wordt en wat bij mij hoge verwachtingen opriep, kan deze plaat niet doorstaan, mi.
Blijft een heel degelijk en ambachtelijk gemusiceerd album over met One by the Venom als absolute uitschieter.
Live gaat dit vast klinken als een klok, zeker in kleine zalen. Verheug me dan ook zeker wel op 24 mei.

avatar van Supersid
5,0
geplaatst:
Nooit gedacht dat ik dit de volle mep ging geven, maar ik draai deze plaat sinds de release nu vrijdag meermaals per dag. Dat is bij mij erg lang geleden, ben helemaal betoverd door dit album. Dat heb ik lang niet zo met de Veils platen. Topplaat!

avatar van hrmnbstr
4,0
geplaatst:
Ik weet niet of iemand dit eerder heeft opgemerkt, maar het viel mij op dat de tekst 'One by the Venom' een beetje gebaseerd lijkt op 'Who by fire' van Leonard Cohen (wat weer gebaseerd is op een Hebreeuws gebed). Sowieso het opsommende karakter van de tekst, maar ook specifieke regels als 'One by barbiturate' en 'And one by her own hand', etc.
Had iemand anders toevallig hetzelfde idee?

Gast
geplaatst: vandaag om 19:27 uur

geplaatst: vandaag om 19:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.