Finn Andrews - One Piece at a Time (2019)

Al in 2014 liep Finn Andrews, de frontman van The Veils, met plannen voor een soloalbum rond. Eind 2014 speelde hij op het festival Stille Nacht in Rotterdam al het fraaie What Strange Things Lovers do en een aantal andere nieuwe liedjes, die het album overigens niet haalde.

Eind 2017 had Nederland tijdens een korte solotoer wederom de primeur om als eerste One by the Venom, The Spirit in the Flame en One Piece at a Time te horen. Drie liedjes die toen meteen indruk maakten. Eerstgenoemde is trouwens in een geheel afwijkende versie op One Piece at a Time terechtgekomen.

Een goede voedingsbodem vormde zijn in 2016 op de klippen gelopen relatie. Hij verruilde hierna Londen voor Nieuw-Zeeland om aan zijn soloplaat te gaan werken en om de juiste muzikanten om zich heen te verzamelen.

One Piece at a Time is een wonderschoon, ingetogen, melodieus en rijk gearrangeerd album geworden. Met name de strijkers spelen een belangrijke rol in het geheel, het beste voorbeeld hiervan is waarschijnlijk de opzwepende strijkers in One by the Venom. Die ingenieuze strijkersarrangementen werden verzorgd door Victoria Kelly.

Naast een aantal liedjes over de verbroken relatie is Hollywood Forever een verwijzing naar een begraafplaats in Los Angeles. En Al Pacino waren de eerste twee woorden die zijn vader, de bekende muzikant Barry Andrews, hem leerde.

Het album werd live opgenomen in The Lab in Auckland en gecoproduceerd door Tom Healy (Tiny Ruins). Op het album wordt Finn Andrews onder andere ondersteund door bassist Cass Basil, drummer Alex Feer, Tom Healy en de zangeressen Reb Fountain, Nina Siegler en Victoria Kelly.

Ondanks dat One Piece at a Time nog geen vierendertig minuten duurt maken de tien snel beklijvende liedjes grote indruk. Bovendien is het een album waar je zeer gemakkelijk naar teruggrijpt. Gelukkig komt Finn in mei naar België en Nederland om dit wonderschone album te promoten.

Finn Andrews live met volledige band:

16-05 GENT: Minard Theater
19-05 DEN HAAG: Paard
20-05 AMSTERDAM: Paradiso Noord
22-05 NIJMEGEN: Doornroosje
23-05 APELDOORN: Gigant
24-05 GRONINGEN: Vera

Eindelijk de plaat in zijn geheel kunnen beluisteren.
In zekere zin is dit Finns Boatman´s Call / No More Shall We Part (overigens net twee van mijn favoriete Nick Cave platen). Rustiger, melancholischer dan we van zijn band gewend zijn ('One By The Venom' is daarop de uitzondering). Korte nummers ('Al Pacino / Rise and Fall' is met 4.00 minuten nog het langst) en na iets meer dan een half uur is de plaat alweer voorbij. Maar het is ook een wonderschone plaat, intiem, persoonlijk en authentiek. En ik heb de neiging hem meteen op repeat te zetten, wat een goed teken is.

Toen Finn een aantal van deze nummers solo speelde, zichzelf begeleidend op piano en gitaar, was ik even bang dat de studioversies wat van die intieme sfeer zouden verliezen. Echter hij en de Tiny Ruins muzikanten kleuren de plaat precies goed in. Mooie melodieen, veel strijkers, soms wat blazers, achtergrondzangeressen. Het maakt de nummers alleen maar mooier. Zelfs het titelnummer, dat ik weinig opzienbarend vond, past erg mooi op het einde van het album.

Van de al bekende nummers vind ik 'Stairs to the Roof' en 'One By The Venom' ijzersterk. Daarnaast klinkt 'Spirit In the Flame' het meest klinken als singlemateriaal (nouja, samen met 'A Shot Through the Heart'). Ik keek het meest uit naar 'What Strange Things Lovers Do', dat hij solo op gitaar speelde. Aan de jazzy piano versie hier moet ik nog even wennen.
'Al Pacino / Rise And Fall' is zeker ook een hoogtepunt. Prachtige orkestratie, alsof je zweeft op de strijkers, en crooner achtige zang. 'Holywood Forever' is een Veils achtige piano ballad die me goed bevalt en de soulvolle afsluiter 'Don't Close Your Eyes' is ook weer raak.

Finn klinkt op 'One Piece at a Time' vertrouwd, en toch weet hij me hier te verassen met een warme en intiem klinkende plaat, waar de liedjes centraal staan. Opgenomen in een kort tijdsbestek en veelal live. Een debuut dat zich kan meten met de betere albums van The Veils. Ik zet em nu op 4*, maar het zou me niet verbazen als daar nog wat bij gaat komen.

Finn Andrews op de solo toer. Hij is niet de eerste zanger van een succesvolle band die dat doet, en vast niet de laatste. Ongetwijfeld hebben ze hun redenen ervoor om het eens anders aan te pakken.
Soms mis je als liefhebber de bandmaatjes en vraag je je af waarom een solo-album nodig was en soms voegt het absoluut iets toe.

Strijkers en dromerige sferen... dan ben ik uiteraard graag van de partij, dus One Piece at a Time was er wel eentje om naar uit te kijken.

Als Love, What Can I Do uit de speakers galmt ben ik toch best even verrast. Ik had een wat ouderwets klinkende crooner niet echt verwacht. Is het heel raar dat Frank Sinatra door mijn hoofd schiet? Een sfeertje dat ik later nog wel eens ervaar. Maar het kan ook wel wat luchtiger af en toe. Een lieflijk vaudeville-sfeertje. Richard Swift kon het ook. Die hoek zeg maar.

Het klinkt allemaal uitstekend, maar ergens mis ik iets. Ik had gehoopt dat het me allemaal enorm zou gaan raken en dat doet het niet voldoende. Juist die klagerige manier van zingen in The Veils, in combinatie met spannende wendingen mis ik ineens. Alsof de scherpe randjes teveel zijn weggepoetst, waardoor prima nummers overblijven die net even te gewoontjes overkomen. En tegelijkertijd weet ik dat dat het nu ook weer niet helemaal is. Telkens wringt er iets en telkens weet ik niet echt wat. Een gevoel dat me het hele album niet loslaat.

Gelukkig hebben we het wel over Finn Andrews, over nummers met strijkers en een melancholieke sfeer en is dat iets waar ik altijd warm voor loop.
Een nummer als One by the Venom is gewoon sterk (en dat vind ik ongetwijfeld door het in mijn oren Marc Almond-achtig, kitscherig klinkend nachtclubsfeertje).
Laten we het voorlopig houden op misschien wat al te grote verwachtingen en komt de echte emotionele klik later nog.

One Piece at a Time is een prima aanvulling op The Veils, staat vol met vrij korte nummers (soms wat abrupt stoppend) en klinkt alsof hij bij je in de woonkamer staat te zingen. En dat is zeker een pluspunt. Ik geef het nu de voordeel van de twijfel en zet in op 4*, maar het is een krappe, en van Finn had ik net even wat meer verwacht.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Finn Andrews - One Piece At The Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Finn Andrews - One Piece At The Time
Voorman van The Veils maakt voor de afwisseling een soloplaat en het blijkt een heel mooi, intiem, persoonlijk en volstrekt tijdloos album

Ondanks een aantal prachtplaten wil de Britse band The Veils maar niet wereldberoemd worden. Of dat alsnog gaat lukken is van later zorg, want eerst is er het eerste soloalbum van voorman Finn Andrews. Het album, dat volgt op een liefdesbreuk en werd opgenomen in Nieuw-Zeeland, laat een opvallend rijk georkestreerd geluid horen. De strijkers knallen uit de speakers, maar Finn Andrews is er ook in geslaagd om zijn eerste soloalbum warm en intiem te laten klinken. Misschien even wennen voor de fans van The Veils, maar voor liefhebbers van tijdloze singer-songwriter muziek is het smullen.

Bij de naam Finn Andrews moest ik even goed nadenken, maar al snel wist ik het weer. Finn Andrews is de zoon van XTC en Shriekback toetsenist Barry Andrews en natuurlijk de voorman van de band The Veils.

De in Engeland geboren maar in Nieuw-Zeeland opgegroeide Finn Andrews, keerde aan het begin van het huidige millennium terug naar Engeland en maakte direct een onuitwisbare indruk met het debuut van The Veils.

The Veils is zo’n band waarvan je onmiddellijk weet dat ze het verdienen om wereldberoemd te worden, maar het is ook zo’n band waarvan je stiekem al weet dat ze misschien net wat te goed en eigenzinnig zijn om wereldberoemd te worden. De Britse band maakte tussen 2004 en 2016 vijf meer dan uitstekende platen, maar verder dan de cultstatus kwam de band helaas niet (met misschien Nederland als enige uitzondering).

Na het op de klippen lopen van zijn liefdesrelatie keerde Finn Andrews tijdelijk terug naar Nieuw-Zeeland om daar zijn eerste soloplaat op te nemen. Het is naar verluidt niet het einde van The Veils, maar het solo tussendoortje van Finn Andrews bevalt mij persoonlijk uitstekend.

Waar Finn Andrews zich met zijn band focust op rock met uitstapjes richting pop, is One Piece At A Time vooral een singer-songwriter plaat. Vanwege de grote rol voor de piano en de tijdloze popliedjes is het eerste soloalbum van Finn Andrews een plaat die refereert naar de grote singer-songwriters uit de jaren 70, maar ik heb ook flink wat associaties met het meer down-to-earth werk van Rufus Wainwright.

One Piece At A Time staat vol met persoonlijke en vaak ingetogen songs, die uiteraard meer dan eens stil staan bij de liefdesbreuk van Finn Andrews. One Piece At A Time werd opgenomen in Nieuw-Zeeland met producer Tom Healy, een aantal leden van de Nieuw-Zeelandse prachtband Tiny Ruins (check hun eerder dit jaar verschenen album) en een flink bataljon blazers en strijkers.

Door alle strijkers klinkt het eerste soloalbum van Finn Andrews bij vlagen groots of zelfs pompeus, maar ik vind het persoonlijk prachtig. Bovendien klinken de songs van Finn Andrews ondanks alle strijkers puur en eerlijk. Wanneer Finn Andrews wat dieper graaft, wat somberder en donkerder klinkt en kiest voor een wat soberdere instrumentatie hoor ik wat van Nick Cave, maar meestal klinkt One Piece At A Time grootser en uitbundiger.

Het levert een plaat op die zich bijzonder makkelijk opdringt, maar het zou ook zomaar een plaat kunnen zijn die zijn kruit na een paar luisterbeurten heeft verschoten. Ik heb de eerste soloplaat van Finn Andrews daarom wat langer laten liggen, maar ook na flink wat keren luisteren ben ik nog altijd aangenaam verrast door One Piece At A Time en worden de meeste songs alleen maar beter.

Dat Finn Andrews een enorm groot talent is weet ik al een jaar of vijftien, maar met deze soloplaat weet de Brit me toch weer te verrassen. Prima als hij over een tijdje weer opduikt met The Veils, maar ook zijn solowerk smaakt wat mij betreft naar veel en veel meer. Erwin Zijleman

Een lichte tegenvaller, deze solo-eersteling. De vergelijking met The Runaway Found die hier vaak gemaakt wordt en wat bij mij hoge verwachtingen opriep, kan deze plaat niet doorstaan, mi.
Blijft een heel degelijk en ambachtelijk gemusiceerd album over met One by the Venom als absolute uitschieter.
Live gaat dit vast klinken als een klok, zeker in kleine zalen. Verheug me dan ook zeker wel op 24 mei.

Mijn mening lijkt een beetje haaks te staan op de mening van de meeste mensen hier, heb ik de indruk.

Ik vind dit eigenlijk een erg toegankelijk album van Finn Andrews, in tegenstelling tot The Veils-albums die vaak wat meer tijd nodig hadden om door te sijpelen. Deze vond ik al bij de eerste luisterbeurt goed.

Het gevaar bij dat soort albums is echter dat ze niet echt meer groeien. En dat is eigenlijk ook hier het geval voor mij. Na een 8-tal luisterbeurten blijf ik een beetje hangen bij 'goed album'. Het mist voor mij een beetje de onderhuidse spanning die The Veils-albums wel vaak hebben. Ook had er iets meer afwisseling mogen zijn. Het tempo gaat alleen een beetje omhoog bij A Shot Through the Heart, wat misschien net daardoor wel (nipt) m'n favoriete nummer op het album is.

Nu, dat klinkt misschien allemaal wat negatief, en dat is het zeker niet. Niets mis met een 'goed' album, er staan gewoon 10 leuke nummers op. Als hij uit de kast komt, zal ik hem met plezier luisteren. Ik weet alleen niet of hij vaak de kast uit zal komen als ik ook een Veils-album kan opzetten...

Favorieten: Love, What Can I Do en A Shot Through the Heart

3,5*

Met The Runaway Found maakte de wereld kennis met de vanuit Londen ontstaande The Veils. Finn Andrews wist het door groots uit te pakken juist klein te houden. Naast de viermansband waren er ook verschillende violisten als personeel aangesteld. Als zwanenzang werd de prachtige single Lavinia uitgebracht, en toen was het klaar. Althans voor drie bandleden. Vanwege heimwee naar het thuisfront vertrok Andrews al snel na de releasedatum van het album naar zijn veilige basis in Nieuw Zeeland. Daar zocht hij zijn schoolvrienden Liam Gerrard en Sophia Burn op om een doorstart te maken met zijn band.

Na de luchtig klinkende single Advice For Young Mothers To Be kwam vervolgens het veel zwaardere Nux Vomica uit. Een beklemmende prachtige duistere plaat, waarbij sfeer heel bepalend was. Door deze geuite spanning leverde dat memorabele concerten op; in positieve zin, maar zeker ook in negatieve zin. Na twee albums in deze stijl vervolgde in 2016 het meer elektronische hoogtepunt Total Depravity. Zo donker als daar hadden ze nog niet geklonken, en hoe er hier een vervolg op moet komen lijkt een onmogelijke opgave. Zijn vader Barry Andrews had uiteraard ervaren hoe het was om boven jezelf uit te groeien, een beter voorbeeld is er waarschijnlijk niet. Bij XTC was podiumangst van een van de kernleden de hoofdreden dat er al snel gestopt werd met optreden.

Niet geheel onlogisch dat de overgevoelige Finn Andrews in deze fase een flinke stap terug neemt. Meer naar de basis die hem ooit aanzette tot het maken van The Runaway Found. Bij One Piece At A Time staat zijn breekbare stem centraal. Met nieuw aangetrokken begeleiders lijkt hij op zoek te gaan naar zichzelf. Hij stelt zich letterlijk en figuurlijk erg open en bloot op. De mysterieuze kind figuur op de albumhoes, die schuchter opzij kijkt, is Finn op 9 jarige leeftijd. Weer lijkt hij Londen te ontvluchten, net als in de fase na het debuutalbum, en weer vormt hij nu ook een band met nieuwe muzikanten om hem heen. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, hopelijk komt het bestaan van The Veils niet in het gedring.

Zelf beschouwt hij zijn soloplaat als een geheel van tracks die hij niet geschikt acht voor The Veils, al is die ervaring hier anders. Maar wie ben ik om tegen de mening van de artiest in te gaan. Oké, What Strange Things Lovers Do en Al Pacino / Rise And Fall laat een meer croonende kant van hem zien, waar we nog niet bekend mee zijn. Behangen met de nodige orkestrale kitch versierseltjes. De piano track Hollywood Forever heeft een wat tegendraadse drum, die storend over komt, maar de puurheid en het hese breekbare in de kwetsbare zang en ondersteunende cello maken veel goed. De ruimte op titelstuk One Piece At A Time wordt ook benut door de toetsen, al is de aanzet hier nog minimaler. De gospel spirit die hier op volgt, zal heus bij hem hogere krachten oproepen, ik voel ze niet zo.

Toch lijkt Finn Andrews net als bij de andere platen flink beïnvloed te zijn door Nick Cave. Het dreigende is ingeruild voor de meer rustige fase van deze grootheid, gelijk te horen in de opbouw van Love, What Can I Do en One By The Venom. Afsluiter Don’t Close Your Eyes zou zich ook prima settelen tussen de nummers van Caves laatste twee meer singer songwriter gerichte albums.

Uiteraard blijven raakvlakken met The Veils overduidelijk aanwezig. Stairs To The Roof gaat terug naar de periode van voordat de band de eerste keer uit de as van een feniks reïncarneerde. The Spirit In The Flame kan zich prima staande houden tussen de kampvuursongs die er verborgen op het toegankelijke Time Stays, We Go staan. De vrouwelijke backing vocals op A Shot Through the Heart (Then Down in Flames) zouden zo door Sophia Burn verzorgd kunnen zijn, zo identiek klinkt de stem.

Finn Andrews laat horen dat hij het alleen onder zijn eigen naam ook kan redden. Om hier te spreken van een solo plaat, lijkt mij te voorbaardig. Net als bij The Veils trekt hij wel aan de touwtjes, al is er nu net wat minder elastische veerkracht. Het eigenzinnige ontbreekt hierdoor, waardoor het allemaal erg safe over komt. De verwachting is wel dat er voor deze sound evenveel liefhebbers zullen zijn als voor het avontuurlijke van The Veils. Aan de composities zal het niet liggen, die zijn in ieder geval weer van hoog niveau.

Finn Andrews - One Piece at a Time | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com