Een bundeling van de A- en B-kantjes van de drie laatste singles van de Buzzcocks uit 1980, de eerste twee geproduceerd door Martin Hannett, de derde door Martin Rushent. Geen van alle een commercieel succes, hoewel Strange thing toch al een blauwdruk lijkt te zijn van de sound waarmee The Cure en The Mighty Wah! niet veel later veel succes zouden hebben. Sowieso hoor ik hier een uitgebreider kleurenpalet met keyboards en zelfs een sax, maar zonder dat de typische Buzzcocks-identiteit verloren gaat, want de catchy melodieën en de drive blijven aanwezig, evenals de herkenbare zang van Shelley (en van Diggle op drie nummers – door zijn stem en voordracht moet ik onwillekeurig aan de Clash denken). Jammer dat ze er mee ophielden, want deze zes nummers tonen aan dat er nog een heleboel rek zat in hun muzikale mogelijkheden. (Inmiddels staat deze EP ook in z'n geheel op de geremasterde versie met 8 bonustracks van Singles going steady).