Jarre - Magnetic Fields (1981)

Fijn album van Jarre, wat lekker wegluistert.

Laatste track is los op een verzamelaar echt minder leuk, dan m zo hier in 't geheel te horen. Lekkere muzak.. normaal verschrikkelijk, maar in dit geval wel grappig.

3 sterren.

Wederom een geweldig album van onze Franse synthesiser-virtuoos (alhoewel ik met virtuoos in dit geval bedoel: een muzikant die heel goed zijn geluid kan samenstellen en mooie melodieën kan creëren.) Ik geniet er nog regelmatig van als ik deze cd op zet. En word er ook vrolijk van indien ik me eens wat minder voel. Mooi meegenomen toch?

ps: met het commentaar over het laatste nummer ben ik het wel eens. Is ongetwijfeld grappig bedoeld, maar als je slechts dit nummer te horen zou krijgen zou je de cd zeker weten nooit kopen

Onderhoudende, vrolijke en warm klinkende synthesizerplaat van Jarre, maar (en ik hoop dat de fans het me willen vergeven) - een beetje oppervlakkig klinkt het soms wel. Goede muziek om iets bij te doen in huis, de afwas of wat strijkwerk bijvoorbeeld. En dat is geen goed teken. Voor mij is muziek primair om naar te luisteren.

Vergeven is nog tot daar aan toe, maar er mee eens zijn is toch echt een brug te ver. . Ritmisch gezien is dit volgens mij zelfs het beste album wat Jarre opnam. Met name het 17 minuten lange eerste deel zit heerlijk in elkaar. Het is haast trance avant la lettre. Enkel het laatste nummer valt wat tegen, maar dat is dan ook waarschijnlijk meer als grap opgenomen.

Tja, de luisteraar in mij komt hieraan tekort. Grappig dat jij het anders ervaart. Het luistert wel lekker weg, maar ik wil wat meer diepgang, ritmisch of niet.

Tja Misterfool is blijkbaar niet zo van de diepgang...

Album is volgens mij uitgebracht onder de naam Jarre en niet Jean Michel Jarre.

Op het exemplaar van mijn CD (Polydor - catalogusnummer 800 024-2) staat inderdaad op de voorkant simpelweg Jarre als artiestennaam. Echter op de zijkant en op de opdruk van de CD zelf staat toch gewoon Jean-Michel Jarre.

Bij mij staat op de voor en zijkant alleen Jarre vermeld.

Welke versie heb je?

Uit 2014

Zonde trouwens van dat laatste nummer.

Die versie maakt inderdaad melding dat dit album door Jarre is gemaakt. Had even op Discogs gekeken. Mooie editie met kleurenfoto's en liner notes.

Dat laatste nummer had niet gehoeven. Doet nogal afbreuk aan de rest van het album. Voor de rest nog steeds een degelijk album die helaas niet het niveau van de twee voorgangers haalt.

Weet je, ik heb eigenlijk niet eens zo veel moeite met het laatste nummer. Een luchtige noot om het album mee af te sluiten. De versnelling na 2 minuten is best aardig en het nummer is maar 3 minuten lang en daarom eigenlijk te kort om te irriteren.

Met de magnetische zangen heb ik ietwat meer moeite dan met zuurstof of dag-en-nachtevening.

Het eerste stuk is al een hele kluif en dat is er niet zo een voor me die ik meteen opnieuw wil beluisteren. Pt 2. is me niet meer zo goed bevallen als vroeger. De eerste keer dat ik 'Magnetic Fields' hoorde was als achtergrondmuziek van een goochelaar op teevee. Dat vond ik destijds zo mooi dat ik het wilde hebben, maar ik vraag me nog altijd af of die versie die ze gebruikt hadden die nagespeelde van Ed Starink was.

Overigens vond ik 'last rumba', best leuk! Beetje een wachtstand telefoonmuziekje. Een leuk klinkende grap.

De single-versie van Manetic Fields part 2 is een remix en wijkt behoorlijk af van de LP. De single wat meer ballen. Overigens geldt dat ook voor de single-versie Equinoxe part 5. Op de eerste lp-persing staat part 5 in een wat kale uitvoering! Ook is de stereo-mix anders!

Ondanks dat dit een millionseller was blijft het qua bekendheid en aandacht toch redelijk achter bij Oxygene en Equinoxe. Is dat terecht lijkt me een goede vraag. Aan de ene kant enigszins want het pionierswerk wat bij de 1ste twee om de hoek kwam kijken was dus al verricht en daarmee de massa gevonden. Wel gebruikt hij op dit album voor het eerst de Fairlight CMI en was daarmee ook trendsetter. Kwalitatief gezien doet deze echter wel gewoon mee met die twee en met deze erbij heb je een onwaarschijnlijk trio.

Het klapstuk van dit album staat direct aan het begin, Part 1 neemt precies de halve plaat in beslag en brengt een Jarre in topvorm. Een zeer spannende compositie vol prachtig toetsenwerk. Het begin/intro is fantastisch en dat vond Adriaantje ook zoals te horen is in menig aflevering van B&A. De track blijft de volle 17 en nog wat seconden boeien en stroomt als een mooie rivier voorbij, soms woest en soms op een wat kalmere manier. Het tweede part wist als single nog de nodige bekendheid te scoren, een catchy deuntje waarop Jarre nadrukkelijk de popkant opzoekt.

In Part 3 geeft Jarre een wat alternatieve sound al is Part 3 eigenlijk een opmaat voor (je raadt het niet) Part 4. In Part 4 laat Jarre weer horen dat hij genoeg aanstekelijke deuntjes in heeft ook zonder in dit geval daarbij heel poppy te worden. Qua sound is Part 4 wel een nummer wat laat horen wat we allemaal nog kunnen verwachten in zijn latere carrière. In mijn digitale oren een onderschat meesterwerkje. De plaat sluit af met het vijfde deel van Magnetic Fields/Les Chants Magnétiques. Een nummer wat er eigenlijk helemaal niet bij past. Een soort van Cor Steyn in een typisch uitgerookt jaren 70 cafe met dikke kleedjes op de tafels. Zo slecht is het niet eens (zo er achteraan) maar ik had toch liever een nummer gehad welke wat meer bij de sfeer van 't album past. Ik denk dat zijn bedoeling was om op deze manier te laten horen dat hij een mensch van vleesch en bloed was en geen soort robot. Een beetje een soort statement als de koe op de Pink Floyd hoes van een paar jaar er voor.

Maar goed, ook met deze aparte afsluiter blijft het een meer dan fantastische plaat!

Heel behoorlijk synthesizer album van de grote maestro met inderdaad het sterkste deel aan het begin. Net geen meesterwerk maar toch innovatief en baanbrekend zeker voor die tijd. Prachtig recent eerbetoon van Chicane - Giants, qua hoes. 4 sterren

Je bedoelt Thousand Mile Stare .

Klopt inderdaad, dank voor de correctie!