Jarre - Magnetic Fields (1981)

Dit album was na 2 zweverige voorgangers wel even wat anders. Part 1 begint met een lekker tempo en na een tussenstuk wordt het nummer nog even een tandje hoger gezet. Muziek werd nog wel eens gebruikt in achtervolgingsscenes bij Bassie en Adriaan.

Part 2 is op single uitgebracht en mocht ook in Nederland en paar weken in de lijst staan.

Part 3 doet denken aan een stuk kinderspeelgoed (soort tol/speeldoos), maar dan qua geluid wat gemoderniseerd.

Part 4 weer een nummer met een lekkere drumbeat en vlotte melodie en het zou me niets verbazen als hier in de nabije toekomst nog eens een remix van gemaakt wordt.

Part 5 is een beetje een vreemde eend in de bijt. Het had wat mij betreft weggelaten mogen worden. Het is een rumba-beat met een melodie die je meer verwacht in een dansschool van een jaar of 30 terug of op een foute bruiloft. Maar goed, het is het laatste nummer, dus na Part 4 is de eject-button snel ingedrukt.

Ook dit is een erg goeie plaat van JMJ. Part 1 is één grote symfonie van sequensen en warme klanktapijten. Vooral het eerste en laatste gedeelte van dit nummer zijn geniaal. Part 2 was de hitsingle maar klinkt op dit album toch wat te koud, vind ik. Part 3 doet een beetje oosters aan, en ik moet zeggen dat ik de versie op het live-album "Concerts In China" beter vind. Part 4 is weer een lekker toegankelijk nummer met een lekkere groove en een simpele melodie, samen met Part 1 mijn favoriet. Part 5 is een geintje... ook deze klinkt op het live-album "Concerts In China" beter, zolang je het maar niet serieus neemt...!
4,5*

Magnetic Fields part I werd heel vaak gebruikt in achtervolgings scene's bij Bassie & Adriaan, daarvan kende ik de muziek ook verder in het nummer hoor je intressante vliegtuigen etc. Intressante muziek dat zeker.

3,5* ster

Voor mensen die zijn opgegroeid met Bassie en Adriaan inderdaad een feest der herkenning. Het werk van Jarre is flink gebruikt in die afleveringen (ook Mike Oldfield, Vangelis en Clannad moesten er veelvuldig aan geloven), goede zaak, want het gaf wel een goede sfeer mee.
Part I is alleen al daarom een prachtsymfonie. Part II vind ik op Images beter klinken dan in deze kille originele versie. Part III vind ik dan weer prachtig (mede vanwege de opnieuw aanwezige Eminent "string" die in Oxygene/Equinoxe veelvuldig gebruikt werd), heerlijke wegdroommuziek voor met de ogen dicht.
Part IV is mij een beetje te makkelijk, als kind vond ik 'm erg sterk, tegenwoordig sla ik deze track liever over.
Part V laat ik buiten beschouwing.
Niet zijn sterkste, maar alleen vanwege part I al de moeite waard!

***

Ben het grotendeels met je eens, ALLEEN........Part IV is mijn idee werelds. De opbouw van het nummer is prachtig. De betere luisteraar hoort de kleine veranderingen in het nummer en dat gedeelte wat duidelijker naar voren komt heeft ook zijn alteraties.
Goed, het is een simpel nummer maar een wereldnummer hoeft niet perse een complex nummer te zijn.
Voor mij een superalbum.
Mijn favorieten zijn part I en dan het laatste gedeelte en part IV voor bovenstaande redenen.

Part I is de beste en Part II is ook leuk maar stukken minder als Part I. Het stuk wat begint vanaf 11.39 in Part I klinkt ook erg lekker.

Ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen, en ik begrijp dat je dit uit mijn tekst haalt. Dit had ik misschien iets anders moeten formuleren.
De veranderingen waar je op doelt hoor ik ook wel, ik vind enkel de compositie (even afgezien van de manier van arrangeren en produceren) iets te kort door de bocht en ik wil niet zeggen dat een wereldnummer staat of valt bij mate van complexiteit, ik wil enkel zeggen dat ik de melodie een beetje leeg vind. De sfeer raakt me minder. Het is geen slecht nummer (vond 'm als kind geweldig), maar ik vind het wel een mindere van deze plaat.

Heb het album nu al een aantal geluisterd en kan nu denk ik het beste oordelen.

Part I is geniaal vooral tot 5/6 minuten dan komt er een lange pauze waarin je veel verschillende geluidseffecten hoort waar ik niet erg weg van bent. Maar rond 11.39 komt er weer een geweldig stuk waarvoor je toch blijft luisteren.

Part II kende ik eigenlijk alleen als de single versie die heel anders klinkt als het orgineel op dit album. Toen ik het orgineel voor het eerst hoorde was het wel veel lekkerder om op te bewegen omdat je die 'string' zo duidelijk hoort. Zeer geslaagd nummer, had wel iets langer mogen duren, simpele maar zeer succesvolle beats ook!

Part III ga ik geen woorden over vuil maken dit vind ik geen muziek meer, alleen maar geluidseffecten (waarom komt er steeds een trein doorheen ) met wat al eerder is gezegd een japanse drumbeat erachter. Nee deze zal ik niet vaak meer luisteren.

Part IV is daarintegen weer geweldig met het 'string' geluid. En het 'lieve' thema dat je hoort, klasse!

Part V bij dit nummer dacht ik in eerste instantie dat ik op de kermis zat. Het te vrolijke thema en de simpele drumbeat maken het tot een matig nummer dacht ik toen. Na een paar keer geluisterd te hebben kon ik deze toch wel goed waarderen.

4,5* ster. Helemaal verdient alleen Part III is dus wat minder.

Gewoon weer een goed album van JMJ. Synthesizermuziek van de hoogste kwalitiet. Op vinyl.

Hoe geweldig Jarre kan zijn bewijst hij na Oxygene en Equinoxe nogmaals met Magnetic Fields! Album heeft wat mindere momenten maar dat geeft een ultieme contrast op zijn melodieuze klanken en perfecte beats.

De laatste van het openings trio platen van JMJ die echt over de gehele linie zeer de moeite waard is (al wil ik Chronologie daar ook nog wel onder rekenen). Op de overige platen valt genoeg te genieten maar kom je met enige regelmaat wel een flinke misser tegen (revolutions en sessions 2000 als dieptepunten).

Dit album is vooral de moete waard vanwege het geweldige openingsnummer. Bijna 18 minuten Jarre op zijn best. Tja, daar kunnen de overige tracks niet echt tegenop. Hoewel Part IV wel weer erg goed is. Dit nummer kent een aanstekelijke melodielijn en wordt naarmate de track vordert wat vreemder, maar daardoor des te beter.
Part V beschouw ik als een slechte muzikale grap en sla ik eigenlijk altijd over, maar daar ben ik volgens mij niet de enige in.
Van de eerste 3 albums van Jarre vind ik deze het minst, maar dankzij een aantal regelrechte klassiekers toch een essentiëel album.

Platen beoordelen van deze Fransman als je ooit een mega-concert van hem hebt bijgewoond blijft een lastige opgave. In hoeverre denk je terug aan zijn show? Zit je wel met je volle verstand bij het album?

Dit zijn voor mij hobbels die ik overheen moet als ik een album van Jarre aan het luisteren ben. Nu komt daar een derde factor bij, een stukje schrijven voor de MusicMeter. Bij de vorige albums lukte het je toch ook zou je kunnen zeggen, waarom deze dan niet? Om zo'n goede vraag kan ik niet heen, dus hier mijn antwoord.

Voor het eerst is er een lp-kant vullende track van hem te horen, dergelijke zaken ken ik alleen van onder andere Tangerine Dream en Klaus Schulze bijvoorbeeld. De opening zit best wel goed in elkaar en Jarre weet me een tijd lang te boeien. Tot dat het stuk een experimentele wending neemt, waardoor ik het gevoel krijg alleen op een groot plein te staan. Gevoelsmatig duurt dit best lang. Tot dat daar ineens er een aanstekelijke beat bijkomt die veel goed maakt.

Na het omdraaien van de grote zwarte lp is daar het derde hitje van Jarre. Dit zit best wel goed in elkaar ondanks het ontbreken van een vonk wat de voorgangers wel hadden. Het blijft daardoor in de middenmoot steken. Hierna zijn er geluiden te horen die aan treinen doen denken, waarop een sfeervol stukje muziek volgt. Langzaam maar zeker komt hier een beat in die wel lekker klinkt. Het doet mij maar aan één ding denken en dat is heerlijk reizen met de trein. Lekker na buiten kijken en genieten van het landschap dus. De laatst track doet mij altijd denken aan een vervallen dansschool waar ze maar één plaatje hebben waarmee wordt geoefend in lengte van dagen. Het is wel grappig, maar had voor mij niet gehoeven. Hierdoor is dit album met de hakken over de sloot net een krappe voldoende waard.

Hij staat nu in mijn top 10, dankzij de eerste 2 nummers, fenomenaal gewoon =D. nummer 5 is wel helaas een echte afknapper:(

Mijn kennismaking met synthesizermuziek in 1981. Ik luisterde toen vaak naar de radio, naar het Tros-programma 'de LP-show' van Wim van Putten. Daar werd een deel van dit album gedraaid. Prachtig, ik wist niet wat ik hoorde. Eerst de vinyl LP gekocht, veel later ook de CD.

Dit mannetje is een genie en een geluidenkunstenaar en zijn tijd ver vooruit. Toen vond ik het leuk, synthesizefr een noviteit. Nu vind ik het ronduit briljant. Wat is er voor nieuws gekomen na Jarre in dit genre? Precies. Nada.

Hoogtepunt van de plaat is voor mij Part III.
Part V vind ik op zijn eigen manier geniaal. Lekker simpel, suf en irritant melodietje met een casio sound dat nog zeer lang door je hoofd blijft spoken als de plaat al lang afgelopen is. Grappig is ook dat een aantal mensen een voorstelling bij het nummer hebben (oude dansschool, kermis, muzikale grap), terwijl dat bij de overige nummers niet is...
De rest is, tja, typisch JMJ, pakkende melodieën en zeer veel borrel en bubbel geluiden waar tie patent op lijkt te hebben.

Ik ben het met je eens als je hiermee zegt dat je de single-versie eigenlijk beter vindt. De lead klinkt beter en de bass-sequence en drums klinken voller.

Zweven, Floaten, Driften...en al wat dies meer zij...de muziek van Jarre kan mij wel bekoren. Zowiezo begint de synth mij meer te pakken en niet alleen om dat het richting december gaat. De warme tapijten van klanken, geeft mij het gevoel al zou ik een vloerverwarming in huis hebben, maar dan in mijn oren. Heerlijk om bij achterover te leunen en te genieten van wat uit de speakers komt. Daarbij wederom verrast door het feit dat ik -onbewust- meer van Jarre ken dan alleen Oxygene. Dit album klinkt wat vlotter, maar de basis ervan steekt goed in elkaar. Op het eind lijkt het -althans dat mag ik aannemen- alsof Jarre het met wat ironie wil afsluiten. Want i.v.t. wat ervoor aan bod is gekomen, lijkt het net alsof er een braaf huisvadertje op de 25 jarige bruiloft van Gert en Sjaan de muzikale intermezzo's is komen te verzorgen en hiervoor een liedje van Vader Abraham vertaald heeft naar de synth.

Juist, en dat is dus precies de reden, waarom ik deze van Jarre net wat minder vind dan zijn 2 voorgangers. Het bederft de algehele sfeer een beetje, door op een dusdanige manier te eindigen.
Jarre deed praktisch hetzelfde met Equinoxe weliswaar (het laatste stuk), maar dat was slechts een relatief kort stukje en alhoewel dat ook niet had gehoeven voor mij, is de rest van die plaat gewoon ijzersterk en vind ik Magnetic Fields mede door toedoen van "Part 5", gewoon minder.

Maar nog altijd een voldoende, immers is een 3,5 niet slecht...De rest van de plaat kent namelijk zeker sterke momenten.

Overigens had "Part 5" wel een compositie van onze landgenoten van Nova geweest kunnen zijn, zit ik me nu net te bedenken, maar dat terzijde...

Nu dit album even weer ter discussie staat, komen er flarden bij mij naar boven van een recensie uit een popblad wat in de jaren tachitg verscheen van de vorige eeuw die niet bepaald positief waren.

Ik meen me te herineren dat de journalist Les Chants Magnétiques part 1 helemaal niets vond en zich de vraag stelde: "Zijn er mensen die die dit echt mooi vinden? Het is plak en knipwerk en hier en daar wat experimenten, want Jarre wil beslist niet commerciël zijn." Part 2 vond die bewuste journalist dan wel weer gaan. Maar over part 3 en 4 was die dan minder enthousiast over: "Oh wat gaat er nu gebeuren. Jarre wil niet commerciël zijn en komt met de nodige experimenten op de proppen. En laat daardoor de luisteraar in twijfel achter". Over Part 5 was die dan wel te spreken. "He eindelijk worden mijn oren op leuke muziek getrakteerd hier wordt ik vrolijk van. Hier kan ik mee thuis komen."

Ja, en zo zie je maar weer dat over smaak niet valt te twisten. Wat voor de één gesneden koek is, is voor de ander een zware bonk beton waar niet door heen te komen valt.

Vind dit nog steeds een van de betre van Jarre, samen met Zoolook.

Vieren we hier, dat het album 30 jaar geleden verscheen?

Het album is natuurlijk alweer van een tijdje geleden! Maar hier ging Jarre duidelijk een wat meer experimentele kant op, dan in vergelijking met de twee voorgaande albums. Het eerste stuk vind ik erg goed opgebouwd, en ook de overige nummers lopen mooi in elkaar over. Part 3 en 4 vind ik de beste stukken. En ach, dat The Shadows-achtige gitaartje op het einde ...

Leuk album, wat ik nog best regelmatig draai!

Vanavond na lange tijd dit album maar weer eens gedraaid na aanleiding van de recente berichten hier. Ja, en dan ga je toch wat anders luisteren. Ik dacht tijdens het luisteren naar dit album aan de opmerkingen die hier geplaatst waren. En dan kom je erachter dat dit album toch een zekere charme heeft. Weliswaar niet zo veel als de voorgangers Oxygene en Equinoxe, maar wel een smoel heeft. Het zakelijker worden van de maatschappij in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Dit is mijns inziens terug te horen in de muziek. Gingen we met Oxygene en Equinoxe nog de ruimte in op dit album blijven we met beide voeten op de grond staan. En dat is denk ik ook de reden waarom dit album zo veel verschillende reacties oproept.

Daarnaast heb ik tijdens mijn luistersesie ontdekt dat het best een prima album is op de laatste track na, want dat hoort nog steeds thuis in de dansschool en niet op deze plaat. Daarom bij deze van harte met uw 30ste verjaardag Les Chants Magnétiques en nog vele jaren. Waardering derhalve aangepast.

Mijn 3,5 blijft na al die tijd gewoon staan. Het had een 4 kunnen zijn, maar het slotnummer blijft bij mij de mindere noot, vandaar de halve punt die er uiteindelijk vanaf is gegaan.
Jarre laat wel horen met deze plaat, dat hij bewust voor een andere sfeer en stijl gekozen heeft om niet opnieuw een 3de kloon van Oxygene en Equinoxe te maken, aangezien de eerste 2 platen qua sound toch erg op elkaar lijken.
Echter vind ik het niveau van die eerste 2 gewoon beter dan deze Magnetic Fields.
Persoonlijk vind ik, zou Jarre zich revancheren met het eigenzinnige en originele Zoolook.

Het album in 1981 aangeschaft, de cd kwam pas veel later hier in de kast te staan.
Track 1 werd altijd gedraaid op een belgisch/Franse tv zender RTBF.
Van Track 2 is ooit een mooie mix geweest waarbij dit nummer samengesmolten was met Grace Jones- la vie en rose.
Tja Track 5 moet je daar van zeggen? Een vreemde eend in de bijt blijft het wel.
De vraag waarom JMJ deze track op het album plaatste blijft gokken. Ik gok dat het een geinige opvuller was

Dat dit 3e album wat meer experimenteel is , kan ik wel mee meegaan.
Mis wat sounds die op de 1e 2 albums wel voorbij kwamen, maar al bij al geen slecht album.
Maar toch ook niet mijn top JMJ favoriet, 4.0 om mee te beginnen.

Zelfs de hoes is voor sommigen een inspiratie...

Check dit:
http://www.armadamusic.com/...

Goed album,alleen dat laatste nummer he.......ik dacht dat het de Electronica's waren.

En dan toch maar een 2,5? Of schrikken de Electronica's zo verschrikkelijk af?

Drie maar verder ga ik niet