Jarre - Magnetic Fields (1981)

Platen beoordelen van deze Fransman als je ooit een mega-concert van hem hebt bijgewoond blijft een lastige opgave. In hoeverre denk je terug aan zijn show? Zit je wel met je volle verstand bij het album?

Dit zijn voor mij hobbels die ik overheen moet als ik een album van Jarre aan het luisteren ben. Nu komt daar een derde factor bij, een stukje schrijven voor de MusicMeter. Bij de vorige albums lukte het je toch ook zou je kunnen zeggen, waarom deze dan niet? Om zo'n goede vraag kan ik niet heen, dus hier mijn antwoord.

Voor het eerst is er een lp-kant vullende track van hem te horen, dergelijke zaken ken ik alleen van onder andere Tangerine Dream en Klaus Schulze bijvoorbeeld. De opening zit best wel goed in elkaar en Jarre weet me een tijd lang te boeien. Tot dat het stuk een experimentele wending neemt, waardoor ik het gevoel krijg alleen op een groot plein te staan. Gevoelsmatig duurt dit best lang. Tot dat daar ineens er een aanstekelijke beat bijkomt die veel goed maakt.

Na het omdraaien van de grote zwarte lp is daar het derde hitje van Jarre. Dit zit best wel goed in elkaar ondanks het ontbreken van een vonk wat de voorgangers wel hadden. Het blijft daardoor in de middenmoot steken. Hierna zijn er geluiden te horen die aan treinen doen denken, waarop een sfeervol stukje muziek volgt. Langzaam maar zeker komt hier een beat in die wel lekker klinkt. Het doet mij maar aan één ding denken en dat is heerlijk reizen met de trein. Lekker na buiten kijken en genieten van het landschap dus. De laatst track doet mij altijd denken aan een vervallen dansschool waar ze maar één plaatje hebben waarmee wordt geoefend in lengte van dagen. Het is wel grappig, maar had voor mij niet gehoeven. Hierdoor is dit album met de hakken over de sloot net een krappe voldoende waard.

Ondanks dat dit een millionseller was blijft het qua bekendheid en aandacht toch redelijk achter bij Oxygene en Equinoxe. Is dat terecht lijkt me een goede vraag. Aan de ene kant enigszins want het pionierswerk wat bij de 1ste twee om de hoek kwam kijken was dus al verricht en daarmee de massa gevonden. Wel gebruikt hij op dit album voor het eerst de Fairlight CMI en was daarmee ook trendsetter. Kwalitatief gezien doet deze echter wel gewoon mee met die twee en met deze erbij heb je een onwaarschijnlijk trio.

Het klapstuk van dit album staat direct aan het begin, Part 1 neemt precies de halve plaat in beslag en brengt een Jarre in topvorm. Een zeer spannende compositie vol prachtig toetsenwerk. Het begin/intro is fantastisch en dat vond Adriaantje ook zoals te horen is in menig aflevering van B&A. De track blijft de volle 17 en nog wat seconden boeien en stroomt als een mooie rivier voorbij, soms woest en soms op een wat kalmere manier. Het tweede part wist als single nog de nodige bekendheid te scoren, een catchy deuntje waarop Jarre nadrukkelijk de popkant opzoekt.

In Part 3 geeft Jarre een wat alternatieve sound al is Part 3 eigenlijk een opmaat voor (je raadt het niet) Part 4. In Part 4 laat Jarre weer horen dat hij genoeg aanstekelijke deuntjes in heeft ook zonder in dit geval daarbij heel poppy te worden. Qua sound is Part 4 wel een nummer wat laat horen wat we allemaal nog kunnen verwachten in zijn latere carrière. In mijn digitale oren een onderschat meesterwerkje. De plaat sluit af met het vijfde deel van Magnetic Fields/Les Chants Magnétiques. Een nummer wat er eigenlijk helemaal niet bij past. Een soort van Cor Steyn in een typisch uitgerookt jaren 70 cafe met dikke kleedjes op de tafels. Zo slecht is het niet eens (zo er achteraan) maar ik had toch liever een nummer gehad welke wat meer bij de sfeer van 't album past. Ik denk dat zijn bedoeling was om op deze manier te laten horen dat hij een mensch van vleesch en bloed was en geen soort robot. Een beetje een soort statement als de koe op de Pink Floyd hoes van een paar jaar er voor.

Maar goed, ook met deze aparte afsluiter blijft het een meer dan fantastische plaat!