menu

Mozes & The Firstborn - Dadcore (2019)

mijn stem
3,72 (37)
37 stemmen

Nederland
Rock
Label: Burger

  1. D (0:07)
  2. Dadcore (2:50)

    met together PANGEA

  3. A (0:06)
  4. If I (3:39)
  5. Baldy (3:35)
  6. D (0:19)
  7. Sad Supermarket Song (3:55)
  8. Fly Out (0:41)
  9. Blow Up (3:21)
  10. C (0:16)
  11. Hello (2:22)
  12. O (0:26)
  13. Scotch Tape / Stick with Me (6:05)

    met Kelsey Reckling

  14. We're All Saints (2:29)
  15. R (0:23)
  16. Amen (3:12)
  17. E (0:26)
  18. Fly Out II (5:08)
totale tijdsduur: 39:20
zoeken in:
avatar van AstroStart
4,0
De eerste vijf singles klinken goed. Fountains Of Wayne is nooit ver weg.

avatar van Grecio
4,0
Ben niet zo van Dadcore, as in the title track en de D A D C O R E interludes / onderbrekingkjes... (weet niet echt hoe ik ze moet noemen). Voor de rest staan er wel leuke songs op dit album.

avatar van WoNa
4,0
Leuk zo'n album waarvan ik in eerste instantie dacht 'dit heb ik allemaal al een keer eerder gehoord' (en veel beter dacht ik er achter), in de tweede ronde eigenlijk helemaal raak blijkt te zijn. Ja, Mozes and the Firstborn is flink beïnvloed door jaren 90 alternative rock uit de V.S., met Weezer voorop in de rij, maar op Dadcore laten ze horen dat ze deze bands moeiteloos benaderen en net zo makkelijk over heen springen waar het de output in de laatste jaren betreft.

Dadcore heeft een aantal nummers op de plaat die gewoon kloppen, waar niets geforceerds aan te vinden valt. Van die oorwurmen die in je kruipen en niet meer loslaten. En dat is precies wat je als band die een gezonde dozes pop in hun rock mixt, wilt bereiken.

Met Dadcore toont Mozes and the Firstborn aan een paar flinke stappen te hebben gezet in de afgelopen jaren. De band is gegroeid, is volwassener geworden in hun songwriting zonder dat dit ten koste is gegaan van de lol in hun nummers, maken en spelen. De meligheid van de tussen stukjes die D A D C O R E spellen, doet een beetje Zappiaans aan, iets wat het album extra charme meegeeft.

De opmerking "rock is iets dat mijn vader speelt", die in de bio staat bij Dadcore is, wel aardig. Ik denk dat dit zonder meer opgaat vandaag de dag, maar aan de andere kant sta ik vaak verbaasd van wat jongeren in mijn omgeving blijken te kennen en soms ook beluisteren. Dat gaat alle kanten op, dus ook rock. Er is hoop en bandjes zijn er nog volop vandaag de dag.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBlog:

WoNoBloG: Dadcore. Mozes and the Firstborn - wonomagazine.blogspot.com

avatar van blur8
3,5
Verschrikkelijke moeilijkdoenderij die Interludes. Laatst bij Indian Askin ook al. gelukkig hier wel skipbaar door er aparte tracks van te maken. Bij I.A. is er geen ontkomen aan en dus nog irritanter. De quasi interassant makerij leidt natuurlijk alleen maar af. Welke gedachte er achter zin is een raadsel. Weinig vertrouwen in de songs zelf? Kan me niet voorstellen, want ontdaan van de ballast ligt er een kort rockalbum, met uitsluitend zeer beluisterbare degelijke nummers. Ga eens opzoek waar er wordt opgetreden.
Bitterzoet & EKKO-datum zijn al bezet, dan Supporting De Staat, dat wordt dus wachten op een geschikt festival of het najaar.

avatar van Grecio
4,0
Ondanks de interludes moet ik toch verhogen naar 4 sterren, de daadwerkelijke songs zijn van erg hoog niveau.

3,0
Aantal prima songs, helaas hinderlijk onderbroken door vreselijke en onnodige interludes. O, en ze vormen gvd de album titel... 4 sterren voor de prima songs, eindscore 3 sterren. Volgend album normaal doen graag.

avatar van deric raven
4,0
Mozes & The Firstborn introduceerde zichzelf alweer bijna zes jaar geleden in Nederland met de hippie achtige sing along protestsong I Got Skills. Deze jaren zestig pastiche waarbij flink werd afgekeken bij singer songwriters uit die tijd, bleek totaal niet representatief te zijn voor de rest van het debuut. Deze slackers waarbij het plezier maken de grootste inspiratiebron lijkt te vormen maken rammelende gitaarrock die zo omarmt kan worden door de skate cultuur. Niks aan de hand muziek, welke beïnvloed wordt door alles wat er in de familiare platencollectie te plunderen valt. De groei die ze ondertussen hebben door gemaakt is duidelijk terug te horen bij hun derde album Dadcore. Het sterke hoes ontwerp roept herinneringen op met het werk van Peter Te Bos voor Claw Boys Claw, maar is gemaakt door de uit Eindhoven afkomstige grafisch kunstenaar Wolf Aartsen. Inderdaad de broer van drummer Raven. De moeite waard om hier extra te vermelden.

Wat! Ze gaan toch niet heus de emo lo-fi kant op? Dadcore gaat gelukkig na het korte unplugged gedeelte vrij snel richting de surfpunk. Nog steeds niet bijster origineel, en lekker schaamteloos alles bij elkaar jattend. Het fun element is nog steeds aanwezig. Om vervolgens weer strak de grunge hoek op te zoeken in het zwaardere If I inclusief de vragende serieuze ondertoon. Smerig gooien Ernst-Jan van Doorn en zanger Melle Dielesen de gitaar riffs uit de speakers, en laten hierdoor hun muzikaliteit duidelijk gelden. De slide gitaar van Baldy kondigt een alternatief popliedje aan met een country inslag. De meerstemmige achtergrondzang neemt ons mee naar hun eerste succes I Got Skills. Nog steeds is dat onbevangen studentikoze gevoel van het debuut aanwezig. Sommige personen willen maar niet volwassen worden, en dat is maar goed ook. Maar wat zijn ze op muzikaal gegroeid! Heerlijk hoe vervolgens het drumstel beheerst wordt in Sad Supermarket Song. Zelfs als de duistere bas en gitaren invallen laat Raven Aartsen zich niet weg spelen.

Vervolgens denk je in de binnenstad van Eindhoven beland te zijn en een zwerver je kort toezingt in Fly Out. Om verder te gaan in het luchtige Blow Up, waar de zomerse beat je dat heerlijke festival gevoel geeft. Daar horen ze thuis, nog meer dan in het clubcircuit. Ga lekker buiten spelen, jongens! De powerpop van Hello is een heerlijke mix tussen de nerdy indiesound en het meer stoere mannen krachtrock. Onverschillig worden weer meerdere invloeden probleemloos aan elkaar gekoppeld, alsof het nooit anders is geweest. Na een van de vele leuke intermezzo’s springen we weer vrolijk verder met Scotch Tape / Stick with Me , waar halverwege de omschakeling volgt naar het zwaardere gedeelte. Veel woorden en net zoveel gemarcheer en vreemde geluiden die overgaan naar heerlijke noise explosies, met daardoor de zoemende bas van Corto Blommaert.

We gaan meer naar de jaren zestig met het duidelijk door het Lou Reed beïnvloedde spelplezier in We’re All Saints. Meesterlijk opgestuwd door de gitaar. Als dan een orgeltje zich hier vrolijk in probeert te mengen, wordt deze vakkundig snel weg gedraaid. Een geslaagde grap. Amen lijkt onder een brug opgenomen te zijn, waar aan de ene kant Anthony Kiedis heroïne aan het gebruiken is, en aan de andere kant een verdwaasde Kurt Cobain vriendschap aan het sluiten is met kakkerlakken. Daar ergens tussen in zit Melle Dielesen inspiratie op te doen. Een bak herrie die vanuit de railing over ons heen gestort wordt. Om dan Melle in de rol van gevoelige top 40 zanger te horen is lachwekkend, maar hij slaagt er in bij het met overdreven accent aangedikte Fly Out II. Och Ik wordt hier zo vrolijk van, prettig die zelfspot. Nee, de grootste band van Nederland zullen ze nu ook niet worden, maar What The Hell??

Mozes & The Firstborn - Dadcore | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 11:40 uur

geplaatst: vandaag om 11:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.