Jean-Michel Jarre - The Concerts in China (1982)

Het meest leuke aan deze plaat vind ik de verrassende combinatie tussen de traditionele Chinese muziek en de voor die tijd nog futuristische synthesizer klanken. Overigens had ik destijds van de radio al een concert registratie uit Peking opgenomen op een cassettebandje. Pas later verscheen de lp. En de radio uitzending was vergelijkbaar met de plaat, maar ook niet hetzelfde. Met name het klassieke concert in combinatie met synthesizers was langer dan op de plaat. En dat maakte die opname toch onverwachts heel bijzonder. En het grappige is dat Jean-Michel aan de Chinezen in het Frans iets vertelt over de elektronische muziek en dat wordt dan live in het Chinees vertaald waarbij duidelijk wordt dat sommige woorden nog niet in het Chinees te vertalen zijn. Zelfs een microfoon had toen nog geen Chinese vertaling.

Bijzonder leuk bericht van rrrobb bij dit bijzondere album binnen de electronische muziek krijg er weer zin in om het weer eens de trommelvliezen aan het werk te zetten bij deze tijdloze toonkunst met geschiedkundige waarde.

Belangrijke informatie voor degenen die deze 2CD in de collectie hebben!!

Als je op jouw versie van het album twee vierkante velletjes foam op de discs hebt liggen, dan kan je dit foam misschien beter verwijderen.
Ik kwam deze 2CD tegen bij de kringloopwinkel. CD's in mint staat, maar de discs waren - door jarenlang in een collectie te hebben gestaan - ongenadig vastgeplakt met de foam velletjes. Tijdens het schoonmaken werden de discs helaas onleesbaar verwoest.

Ja, dat hoor je helaas vaak over dubbel-cd's uit de jaren 80. Het ligt er ook aan of ze veel in de zon hebben gestaan, of in een vochtige omgeving. Ik haal die dingen er in ieder geval altijd uit als ik ze zie.

Klopt, het gaat dan voornamelijk om vroege fatbox-CD's die werden uitgegeven op het Polydor-label. Ik herinner me bijvoorbeeld ook The Singles, de eerste 2CD-verzamelaar van Abba, Bee Gees' Greatest en het live-album Just one night van Eric Clapton (al stonden die laatste twee op het toen nog bestaande, aan Polydor gelieerde RSO-label).

Om de een of andere reden begreep ik destijds bij aankoop meteen dat die foamvelletjes op de lange duur wel eens konden verpulveren en voor schade zouden kunnen zorgen, dus ik gooide ze toen meteen weg. Maar ik zag onlangs nog die dubbelaar van Abba in een kringloopwinkel, helemaal aangetast en ongetwijfeld niet meer af te spelen. Zonde hoor, ik snap ook eigenlijk niet met welke gedachte de fabrikant die dingen aan die boxjes toevoegde.