Jean-Michel Jarre - The Concerts in China (1982)

Prachtig concert waar Jean Michel Jarre op geniale wijze zijn elektronische muziek met traditionele muziek verwerkt. Vooral op een nummer als Fishing Junks at Sunset komt dit goed tot uitdrukking.

Vergeet ook 'Arpegiator' niet

Arpegiator vind ik niet bepaald een nummer die klassieke chinese muziek combineert met synthesizer. Maar dat kan aan mij liggen.

Dit is mijn meest favoriete CD van JMJ. Bekende en (toendertijd) nieuwe nummers kwamen langs in een prachtig concert.
Mijn nummer 1 plaat aller tijden staat hier ook nog eens op: Souvenir of China. Dit mogen ze draaien op mijn begrafenis

Dat is voor mij ook totaal niet van belang. Het is en blijft een goed nummer of het nou wel of niet chinees klinkt. De naam van de Lp/Cd heeft geen enkele invloed op mijn mening over de muziek.

Mooie live registratie van de concerten gegeven in China. JMJ had tijdens deze concerten zo'n groot stroomverbruik, dat er extra stroomleveranties nodig waren, om de stad niet zonder stroom te lattn zitten. Leuke is, dat er tracks op staan, die niet op de studio albums terugkomen. Op dubbel-vinyl.

Dit is echt een heel mooi document uit de elektronisch muziek. Naast de aantrekkelijke live muziek mag de hoes er zeker wezen. Het laat goed zien wat Jarre zoal heeft meegemaakt daar in China.

Of de muziek op dit album 100 procent live is kan in twijfel worden getrokken, maar dat mag de pret niet drukken. Het is gewoon heerlijk om in het geheel mee te gaan in wat deze fransman met zijn muziek aanricht. Dit voorafgaande heb ik een keer aan de lijve ondervonden in Parijs.

Dit gevoel komt ondanks wat ik weet over China wel terug. Daarvoor hoef je voor wat mij betreft dit album niet te laten staan, want de muziek verteld op uitstekende wijze het verhaal. In sommige delen van de muziek hoor ik toch wel subtiel de onderdrukking die dit volk dageliks ondergaat.

Naast dit politieke gedoe is de hoes erg mooi uitgevoerd als je hem op vinyl kan bemachtigen. Bij het zien van de foto's bekruipt mij het gevoel: "was ik maar artiest voor één dag" om al dit moois een keer van dichtbij mee te maken.

En dan het belangrijkste de muziek. Deze is erg goed te noemen. Zelfs het deel dat Jarre met een Chinees Orkest samen ten gehore brengt is van een schoonheid om u tegen te zeggen. Daarnaast is het gehele album een goed tijdsdocument hoe elektronische muziek zich tot dan toe had ontwikkeld.

Brilliante Jarre, dit. Alleen al dat onwaarschijnlijke trip nummer van een Arpegiator verantwoord de aanschaf van dit meesterwerkje, zeker in combinatie met die wonderlijke "solo" op Magnetic Fields II, die hij sindsdien heeft overgenomen op elk optreden (en terecht, het is een beest van een partij). Souvenir de Chine is overigens ook van het torenhoge niveau. Plaats dit eens naast zijn recente "Live in Gdansk", en schud je hoofd...

Ja, dat is het jammere als artiesten in plaats aan kunst ook aan geld moeten gaan denken, en daar kan je vreemde voorstellingen bij maken. Stel je eens voor dat Rembrandt van Rijn nu geleefd had. Op een dag was hij door zijn verf heen en wilde op weg gaan om nieuwe te gaan kopen. Nog voordat hij bij de deur was werd hij terug geroepen door zijn manager. Deze deelde hem mee dat er vanaf nu alleen HEMA-verf mocht worden gekocht gezien de matige inkomsten van de afgelopen tijd. Trouw toog Rembrandt naar het eerder genoemde warenhuis en kocht daar wat potten verf. Eenmaal thuis bij één van zijn doeken ging hij aan de slag met deze verf. Al snel kwam hij erachter dat om hiermee te werken een andere techniek nodig was en dat dit de nodige blikken zou gaan kosten. Zijn manager hield voet bij stuk en Rembrandt leerde met vallen en opstaan om te gaan met deze verf. Alleen echt handig werd hij er niet mee en zijn schilderijen haalde nooit meer het niveau van voorheen. Langzaam maar zeker werd Rembrandt minder gevraagd om een schilderij voor iemand te maken en raakte zo in de vergetelheid.

Hieraan moet ik denken als ik de naam Jean-Michel Jarre hoor. Ooit een groot artiest, maar door zijn opvolgers voorbij gelopen. En nooit meer de hit die hij wel verdiende...

Als ik dit album beluister, moet ik altijd lachen om de ingetogen manier waarop het Chinese publiek met Jarre omgaat. Geen gejoel, gefluit of geschreeuw, maar een keurig applaus.

Dit album is volgens mij meer live dan welke andere concertregistratie van Jarre ook. En dat is jammer, want gezien het Oxygene live concert is Jarre best in staat alles live te spelen. Het vereist misschien een hoop discipline, maar dat moet voor Jarre echt geen probleem zijn.

Lachen om de ingetogen manier van de muziekbeleving? Dat heet communisme. De concerten daar in China waren door de staat georganiseerd die er ook op toe zag dat het netjes verliep. Geen vreemde uitingen, edoch orde en regelmaat.

Of zoiets als aanstekers mochten is zelfs een vraag. Op een track als Souvenir de Chine had het zeker niet misstaan. Met de ogen dicht zie ik de vlammetjes al in veelvoud.

Idd, Gerard. Toen ik het album voor het eerst hoorde, op m'n 13e ofzo, verbaasde ik me over de keurige orderlijke houding van het publiek. Later besefte ik me pas dat dit met het communistische bewind in China te maken had. Alleen al hierom is dit een zeer interessant document.

En verder, zoals Suicidopolis al aangaf; alleen al voor het meesterlijke Arpegiator verplichte kost. Ook deze track hoorde ik voor het eerst (zoals wel meerdere werkjes van Jarre) in Bassie en Adriaan. Ik kan de heren van Toor dankbaar zijn, door hun oude soundtracks heeft mijn liefde voor muziek van Jarre, Vangelis, Peru e.d. zich ontwikkeld.

****

Orient Express is een tijdloos nummer. Aanradertje.

Misschien wel één van de meest bijzondere en unieke live-registraties allertijden, aangezien Jarre als eerste westerse muzikant een aantal optredens mocht doen in een land die op dat moment nog stevig in de communistische schoenen stond en vooral in die tijd een nog best geïsoleerd land was.
En dan ook nog eens iemand die, zeker voor die tijd, een bijzondere vorm van futuristische, electronische muziek voorschotelde aan een publiek die dat soort muziek waarschijnlijk nog nooit eerder gehoord had. Wat moet deze muziekvorm voor al die Chinezen toch iets revolutionairs zijn geweest!!

The Concerts in China behoort niet alleen tot één van de belangrijkste live-registraties van Jarre, maar tevens als één van zijn betere albums. Het biedt een uniek overzicht van wat Jarre tot dan toe gemaakt heeft, en tevens bevat het een aantal unieke, nieuwe nummers, waaronder het energieke "Arpegiator" (ik blijf bij dit nummer altijd aan Tangerine Dream denken ten tijde van het geweldige Poland-album). Tevens staat hierop het bijzondere "Fishing Junks at Sunset", een authentieke en prachtige compositie waarop Jarre bijgestaan wordt door het Peking Conservatoire Symphony Orchestra.
Ook "Night in Shanghai" is geweldig en heeft vooral in het begin iets ongrijpbaars en mysterieus. De opbouw is ijzersterk en verder valt later in het nummer de geweldige ritme-sectie en het sequence-werk me op.
Afsluiter "Souvenir of China" heb ik altijd als een Jarre-pareltje gezien.

Alle overige uitvoeringen van nummers van de eerste 3 Jarre-platen vanaf Oxygene zijn goed te noemen. Het druilerige tussendoortje "Band in the Rain (Equinoxe Part VIII)" en het exotische "The Last Rumba (Magnetic Fields Part V)" zijn natuurlijk grappig, maar hadden persoonlijk niet echt van mij gehoeven.
De uitvoering van "Magnetic Fields Part II" overstijgt zelfs de originele versie in kracht en enthousiasme. Het flitsende gesoleer is natuurlijk geweldig.
"The Overture" is als intro verrassend en geslaagd en is eigenlijk een verlangzaamde versie van het eerste stuk van "Magnetic Fields Part I".

The Concerts in China is een essentieel stukje geschiedenis in de muziek van Jean Michel Jarre en is dan ook niet te missen!

Prachtig dubbel-livealbum van jean-micheal jarre. Een stuk ritmischer en minder zweverig dan ik van hem gewend ben. Met name de nieuwe nummers zijn erg genietbaar. Leuk zijn voorval de spannende twee openingsnummers en de samenwerking met het chinese orkest in “fishing junk at sunset”. Lievelingsnummer op dit album is afsluiter souvenir de Chine. Prachtig melancholisch stukje elektronica.

Magnetic Fields II in de live vorm op dit album blijft geweldig.
Een buurjongen had op zijn kamer een grote poster van deze albumhoes hangen; indrukwekkend.
Ik weet alleen niet meer of je deze toen bij de elpee geleverd kreeg.

Volgens mij kreeg je die poster niet bij de lp geleverd, want bij mijn exemplaar zat ie ten minste niet. Deze kocht ik namelijk in het jaar dat dit album uit kwam. Verder kan ik me wel voorstellen dat het een mooi gezicht is om de hoes van dit album levensgroot aan de muur te zien hangen.

De aandacht bleef mij gewoon naar de hoes trekken.
Jarre had hoe dan ook bij de eerste albums indrukwekkende albumhoesen; deze vond ik zelfs mooier dan die van Oxygene.

De prachtige hoezen zijn een van de redenen waarom ik de Lp‘s koop van JMJ

Prachtige hoes inderdaad !

Ik heb de elpee en niet alleen voor de hoes. Muziek is net zo mooi. Hoes en elpees zorgen voor een meesterwerkje.

Mooi en bijzonder album van JMJ. Volgens mij een van de eerste westerlingen die een concert in China mocht geven. Die context maakt het album net iets meer bijzonder dan gewoon bijzonder

Dit is echt een geweldig live-album van Jean michel jarre. Een geweldige sfeer, goede opnamen, en natuurlijk ook een historisch album, want hij was zowat de eerste europese artiest die in China mocht optreden. Als je een goed inzicht wil krijgen in zijn muziek dan zou ik zeggen: kopen die hap!

Prachtige live registratie welke ik, na ruim 20 jaar in mijn bezit, nog regelmatig draai. Verdiende 5 sterren. Vooral de samenwerking met het chinese orkest is fantastisch. dit soort pareltjes vind je niet veel op een live CD. 5 sterren.

Draai de 180 graden,dan een lachend gezicht,draai de hoes ,en de chagerijn gezicht.
Dit album blijft na al die jaren nog zo heerlijk klinken.

Echt geweldig mooi! En dat in die tijd!

Het was op het nieuws, kwam op de radio maar korter, ander (heel) concert en zo te horen liepen de toen nog onwetende Chinezen niet weg bij deze geluidsuitbarsting. Ik vroeg me destijds af of ze nou dachten dat we alleen maar elektronische muziek hadden in het westen. Het zal in ieder geval een hele onderneming zijn geweest. De opnames waren niet top en zijn "enhanced" naderhand voor de uitgave op vinyl.
Legendarisch destijds. Alsof Beyonce nu in Noord Korea optreedt, zoiets.

Vandaag weer eens gedraaid en overall een prima concert. Wel heel vreemd dat er niks van Oxygen gespeeld wordt.

Dat is inderdaad een vreemde keuze, aangezien hij in Peking deel 1 en 2 wel speelde. Misschien was hij niet tevreden met het resultaat? Oxygene 4 is sowieso niet uitgevoerd.

Ik vraag mij nogsteeds af waarom Magnetic Fields I maarliefst 21 seconden moet duren. Had hem beter niet vermeld, toch?

En sinds wanneer hebben bepaalde genummerde episodes van Equinoxe, Oxygene en Magnetic Fields ineens namen als The Last Rumba, Laser Harp en Band In The Rain?

Ik had er twee versies van de originele en de24 bit relaxter. Nu alleen de 24bit remaster. Hoort in elke cd verzameling thuis. Wel een goede installatie hebben maar dat zit bij mij wel snor met goede fenton speakers aan een 6.1 denon surround receiver en een pioneer cd speler