Raison d'Être - Within the Depths of Silence and Phormations (1995)

Beter dan de vorige.. openingstrack is behoorlijk goed! Zelfde manco echter als al zijn werk.. monotoon en weinig variatie.

is inderdaad soms wel monotoon maar ik vind dat juist het mooi er aan. Het sleept je mee de diepte in door herhaling. Maar wel iets waar je van moet houden...

moet deze cd maar weer eens een keer draaien, is lang geleden.

Dit is toch een van de meest melodieuze projecten in Dark Ambient. Dus om dit al monotoon te noemen. Lustmord is namenlijk al stukken monotoner

Ík ben niet zo'n ambient fanaat, zeker niet die gruizige variant van een comateuze patient met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht.. gebakken lucht dus. Ik moet zeggen dat ik deze act altijd wel heb kunnen waarderen. Ik doe hier ook een halfje bij, net als die andere twee platen die ik van hem ken nu dus 3,5*.

goed zo.

Nu een paar keer geluisterd, en het heeft best indruk gemaakt. De muziek heeft een heerlijk duister tintje en alle “kerkgeluiden” spreken me ook erg aan. Qua herhaling vind ik dit nog reuze meevallen, en als het al herhalend is draagt dat alleen maar bij aan de sfeer. Maar de plaat zakt op bepaalde momenten een beetje, de betovering wordt soms even verbroken. Daarom begin ik op een ietwat veilige 3,5*. Ik ga echter zeker meer van deze artiest luisteren en ik zie deze plaat ook nog wel doorgroeien. Intrigerende muziek.

Dit was de eerste Raison d'Etre-schijf die ik kocht, en ik was na de eerste luisterbeurt al meteen helemaal gegrepen door de uitstekende Dark Ambient-klanken van Peter Andersson, het brein achter dit project. Dit is van alle Raison d'Etre-albums die ik tot nu toe heb gehoord, misschien nog wel de meest 'toegankelijke'. De rommelende, bobbelende en schurende passages worden namelijk van tijd tot tijd afgewisseld door meer melodieuze passages die dit album zeker een evenwichtig karakter meegeven. Goede voorbeelden zijn "Euphrosyne" (beetje Dead Can Dance-achtig) en de afsluiter "Dream's Essence", waarvan die laatste (m.u.v. het wat naargeestige gegrom wat af en toe opduikt) zelfs door de dromerige synth-tapijten, rustgevend op mij overkomt. Verder doet het ritmische gedeelte van "Of Dying Relics" me denken aan het hijgen en snuiven van één of ander gruwelijk monster. Topper is het 10 minuten durende "In Abscence of Subsequent Ambivalance", die door de belklanken een zeer hypnotiserende werking op me heeft. Tevens vallen de mooie klanklagen en de samples van stemberichten op, die volgens mij nogal wat kommer en kwel verkondigen, wat uiteraard perfect aansluit op de muziek.
Conclusie dus: prima album!!!

Mijn favoriete Raison d'Etre album. Duister, angstaanjagend, ongrijpbaar, en ergens toch ook weer troostrijk en mooi. Of dying relics en Dream's essence zijn twee memorabele afsluiters die nog lang na blijven galmen in de diepste krochten van je ziel, waar je emoties hebt die je liever voor de buitenwereld verborgen houdt....

En dan vergeet ik het diep tragische 'Inner Depths of Sadness' te noemen. Staat nu op, terwijl ik dit schrijf.

Een moment ben ik van iedereen weg. Dit gaat diep, jongens. Zoals bijvoorbeeld alleen de horrorliteratuur van Thomas Ligotti dat kan doen. Of, voor wat het u waard is, de desolate schilderijen van Edward Hopper. (Ik associeer maar even...)

Dit album behoort voor mij, samen met Biosphere's machtige 'Substrata' en Julien Neto's intieme 'Le Fumeur de ciel', tot de top van het ambientgenre.

Hopper is mijn favoriete schilder. Ik ga dit werkje dan maar eens snel uitproberen.

De vergelijking met Hopper is nogal gewaagd en gaat, ik geef toe, behoorlijk ver - maar ik sta er wel achter, en dit album moet je zeker een keer gehoord hebben...

Mooi album, waarbij ik zelf al snel de vergelijking trek met Deaf Center, met name bij Inner Depths of Sadness. Dead Can Dance kan ik ook inkomen qua vergelijking.

Ik vind het mooi en ga het zeker vaker luisteren. Zijn andere albums vergelijkbaar? Goed dat moet ik zelf ook uitzoeken natuurlijk

MuMe heeft me al zoveel moois opgeleverd

@ thedude1975,

Within the depths of silence and phormations is mijn persoonlijke favoriet van deze magistrale en enigmatische Raison d'Etre.
Daarna kun je The empty hollow unfolds, Enthraled by the winds of lonelienes, Requiem for abandoned souls en In sadness, silence and solitude zeker ook proberen.

De muziek van Necrophorus (een zijproject van Raison d'Etre) kan ik je trouwens ook zeer aanbevelen. Iets meer ingetogener misschien maar ook prachtig...

P.S. Leuk trouwens dat je Julien Neto in je rotatielijst hebt staan. Zeer opmerkelijk en eigengereid deze Franse muzikale kluizenaar...

Ok, ik ga ze ook eens luisteren, bedankt.

Ja, die (Julien Neto) zag ik in jouw top 10 staan. Ik kende het album al, maar had hem lang niet gehoord. Ik kon me herinneren dat ik het aardig vond en dat is het zeker, fijne muziek..

Dit album stond nog in mijn "misschien" lijst. Daar zijn de afgelopen dagen ruim 30 album gesneuveld. Maar dit, dit is echt onheilspellend mooi en prachtig.
Luister nu naar Inner Depths of Sadness en dat komt echt binnen. Wat een album is dit.
Is dit nog te koop?

Hij is de laatste tijd bezig zijn eigen albums te re-releasen en remasteren. In het geval van dit album: Within the Depths of Silence and Phormations (redux) | raison d'être - webshop.raison-detre.info , tweedehands zul je de originelen wel voor veel goedkoper kunnen vinden op discogs.com ofzo

Tnx Frank, hier kan ik mee verder.
Mooi dat er verschillende Redux versies in omloop zijn.
Ondertussen staat You Tube al weer uren aan met diverse tracks van dit album.

Nog altijd mijn all time favorite Raison d'Etre album en één van de beste dark ambient cd's ooit. Dit gaat emotioneel gewoon diep.

Net de remaster (redux) van label Old Europa Café binnengekregen. Geluid is kraak- en kraakhelder. Alles tot in de griezeligste details en kleinste nuances genietbaar.

Bonusdisc bevat een compilatie 'losse en verspreide' nummers (noem ze B-sides and rarities) die gemaakt waren rond de productie en het uitkomen van dit album in 1995.
(Al deze nummers waren ook al te vinden op de verzamelaars Collective archives en Lost fragments.)
Niettemin een waardevolle aanwinst.

Een hele diepe, emotionele luisterervaring zojuist in een stormachtige terugreis vanuit Texel naar huis.
Werkelijk schitterend en huiverend!