Raison d'Être - Within the Depths of Silence and Phormations (1995)

Ík ben niet zo'n ambient fanaat, zeker niet die gruizige variant van een comateuze patient met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht.. gebakken lucht dus. Ik moet zeggen dat ik deze act altijd wel heb kunnen waarderen. Ik doe hier ook een halfje bij, net als die andere twee platen die ik van hem ken nu dus 3,5*.

Dit was de eerste Raison d'Etre-schijf die ik kocht, en ik was na de eerste luisterbeurt al meteen helemaal gegrepen door de uitstekende Dark Ambient-klanken van Peter Andersson, het brein achter dit project. Dit is van alle Raison d'Etre-albums die ik tot nu toe heb gehoord, misschien nog wel de meest 'toegankelijke'. De rommelende, bobbelende en schurende passages worden namelijk van tijd tot tijd afgewisseld door meer melodieuze passages die dit album zeker een evenwichtig karakter meegeven. Goede voorbeelden zijn "Euphrosyne" (beetje Dead Can Dance-achtig) en de afsluiter "Dream's Essence", waarvan die laatste (m.u.v. het wat naargeestige gegrom wat af en toe opduikt) zelfs door de dromerige synth-tapijten, rustgevend op mij overkomt. Verder doet het ritmische gedeelte van "Of Dying Relics" me denken aan het hijgen en snuiven van één of ander gruwelijk monster. Topper is het 10 minuten durende "In Abscence of Subsequent Ambivalance", die door de belklanken een zeer hypnotiserende werking op me heeft. Tevens vallen de mooie klanklagen en de samples van stemberichten op, die volgens mij nogal wat kommer en kwel verkondigen, wat uiteraard perfect aansluit op de muziek.
Conclusie dus: prima album!!!