Jean-Michel Jarre - Revolutions (1988)

Dit album heeft bij mij een verhaal. Dit is een van de eerste albums die ik op cd heb gehoord. Al in 1989 luisterde ik hier op 6- of 7-jarige leeftijd naar. Ik weet nog dat mijn vader deze cd een keer opzette nadat hij (of mijn moeder?) hem gekocht had. Mijn vader vond deze muziek geweldig (hij luisterde toen naar o.a. Jean-Michel Jarre en Vangelis) en later ontdekte ik dat hij 'le Chantes Magnetiques/ The Magnetic fields' op vinyl had.
In ieder geval; zo kreeg ik kennis van deze cd. Op de school waar ik toen zat (volgens mij was het de Titus Brandsma School in s'Hertogenbosch) neuriede ik enkele nummers na, waarop enkele schoolgenoten volgens mij dachten; 'wat doet hij nou? . Maar ik vond deze plaat gewoon erg goed, kende eigenlijk niet veel albums toen der tijd.

Nu, 26 jaar later dit album maar weer eens opgezet. Is best goed; 'Industrial revolution, ouverture' en 'Industrial revolution, part 1' zijn mooie stukken, evenals 'Industrial revolution, part 2'. 'Industrial revolution part 3 vind ik wat minder, hoewel ik de samenvoeging van ouverture en part 1 wel goed bedacht vind. 'London kid' zette mijn vader weer vaak op, en dat vond ik dan weer wat eentonig worden. 'Revolutions' is zeer goed gedaan; het nummer heeft een mooie fluitsolo en er zijn trance-invloeden te horen. 'Tokyo kid' is helaas wat minder, maar 'Computer weekend' is daarin tegen weer een nummer die ik zo af en toe buiten het beluisteren van het album in zijn geheel, soms als een los nummer laat draaien. De laatste twee nummers 'September' en 'The Emigrant' kan ook zeker waarderen.
Ruim 3,5 ster voor het muzikale werk, plus een kwart sterretje voor de goede herinneren van dit album maakt dus een krappe 4,0 ster.

ps; Jammer dat je maar 2 favorite tracks kan aanvinken; naast 'Industrial revolution ouverture' en 'Computer weekend' wilde ik eigenlijk ook 'Industrial revolution part 1' en 'Revolutions' aankruisen.