Paradise Lost - In Requiem (2007)

Hier nog een die voor het zwart velours heeft gekozen. Het leuke eraan is ook dat de digipack die erin zit een mooiere hoes heeft dan de gewone cd of lp. link

Inderdaad, al bij al een zeer mooie verpakking voor een klein meerprijsje.
Geen moment getwijfeld. Ik vind het nog steeds spijtig dat ik die limited edition van Symbol Of Life niet heb, met Xavier en die Bronski Beat cover.

Ik geloof dat ik van het verkeerde album de limited edition heb gekocht. Van Paradise Lost heb ik een versie met kartonnen hoes die je naar alle kanten open kan klappen, van Faith Divides Us heb ik de versie die eruit ziet als een boek, met op cd2 instrumentale orkestversies van het titelnummer en van Last Regret. Die nummers voegen weinig toe, en het artwork is me net allemaal een beetje te grof.

Die bonus nummers op Paradise Lost zijn niet echt de moeite waard, maar de uitklaphoes vind ik wel mooi.

Symbol Of Life en Paradise Lost moet ik nog eens kopen.

Na Believe In Nothing is mijn interesse in de band verdwenen. Maar sinds In Requiem is dat helemaal terug. En twee voornoemde albums blijken helemaal niet zo slecht als in mijn herinnering.

Van Faith Divides Us heb ik zeer bewust de gewone jewelcase aangeschaft.

Van FDUDUU heb ik ook de jewelcase editie, ik vond die limited edition te duur in verhouding met de extra's...en ik huiverde van het buitenformaat, waardoor ik 'm tussen de DVD's zou moeten bewaren. Symbol Of Life en Paradise Lost zijn flinke stappen voorwaarts tgo het zwakke Believe In Nothing waar eigenlijk maar 3 sterke nrs. opstaan.
Symbol Of Life klinkt moderner, zelfs wat Rammstein elementjes. Paradise Lost is in dat opzicht weer een voorzichtige terugkeer naar het geluid van Draconian Times (hoewel minder heavy natuurlijk)

Destijds viel het me erg tegen. Daarom ook nooit gekocht. Onlangs op Youtube wat nummers gehoord en toen heb ik het ineens veel positiever ervaren. Gek is dat.
Eigenlijk ben ik vanaf de Frozen Illusion demo meegegroeid met de band. Nooit geklaagd over de stijlwijzigingen. Zelfs Host vind ik erg tof. Maar met Believe In Nothing hield het echt even op. Al lag dat meer aan het gebrek aan passie dan aan de stijl.

In Requiem is een gedeeltelijke terugkeer naar Draconian Times en Icon. De band klinkt weer groots en straalt een soort onaantastbaarheid uit. Daar was ik direct door verkocht.

Wellicht mijn favoriet van Paradise Lost. Het past bij Draconian Times, maar wat ik ben iets meer te vinden in de wat modernere sound.

Inderdaad. De invloeden van de de latere albums zitten hier ook links en rechts in verwerkt. Eigenlijk vind ik dat In Requiem een paar jaar later nog steeds fier overeind staat.

Toch wel een lekker plaatje hoor. Ondanks dat het geluid me iets te klinisch is zijn de nummers van hoog niveau.

Ondanks de enorme historie van de band is In Requiem de eerste en tevens enige Paradise Lost-plaat die ik ooit beluisterd heb. Het vrij dramatische, zwartgallige en melancholische metal met een vrij traditioneel aandoend geluid. Het klinkt allemaal heel erg helder en is vrij gemakkelijk te behapstukken, maar ik trek de symfonische klanken helemaal niet. The Enemy is wel een heel lekker nummer, maar een nummer later steekt datzelfde geluid al enorm tegen. Toch nog net een voldoende omdat het best nog een aantal goede momenten bevat en omdat het niet verkeerd is om er af en toe één track van te beluisteren.

Deze band heeft natuurlijk wel al massaal veel geluidsveranderingen achter de rug. Iemand enig idee of Paradise Lost een plaat gemaakt heeft die in mijn straatje zou passen? Of juist niet, maar wel de moeite waard is?

Misschien Shades Of God. Die is heel wat soberder van opzet. Lost Paradise zou je wellicht ook nog kunnen trekken. Dat is een traditioneel gerichte death/doom plaat zonder poespas. Alle andere albums zijn min of meer verweven met de gothic/wave stromingen. Host vliegt het meest uit de bocht. Dat is gewoon een regelrechte ode aan Depeche Mode. Heel aardig maar geen overstuurde gitaren dus. En al helemaal geen breakdowns. Wel melancholie en treurnis. Dat loopt als een rode draad door heel het oeuvre heen.

Na jaren dit album maar eens weer opgezet, en meteen een halve ster van mijn waardering afgehaald. Zo halverwege heb ik het het wel bekeken met dit album en is het een kwestie van uitluisteren.

Een van de albums waar de heren weer een beetje terugkeren naar de beginjaren. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald moeten de mannen gedacht hebben. Never for the Damned zet wat dat betreft de toon, zwaar en een lekkere groove. Op Requiem horen we zelfs een Holmes weer een beetje grommen en venijnig uit de hoek komen. Op de eerste helft van de schijf gaan de remmen wat los en dat levert direct de sterkste nummers op. Echter vanaf Unreachable wordt het voor mijn gevoel wat gezapig, alsof de heren toch nog een beetje met 1 been in eind jaren 90 zijn blijven steken. Die wisselvalligheid resulteert zeker niet in een slecht album, daarvoor is het muzikaal gebodene te sterk, echter een hoogvlieger is het wat mij betreft ook niet. De heren hadden in ieder geval hun blik weer deels op het verleden gericht en dat maakt dat Paradise Lost de weg omhoog weer met dit schijfje had ingezet.

Te modern en klinisch voor mijn smaak, maar ik zal niet ontkennen dat Paradise Lost hier wel weer op de goede weg is. Ik hoor zelfs goede ideeën die ook resulteren in puike songs. Metal heeft de overhand, wat ik ook prettig vind. De elektronica duikt ook nog wel regelmatig op, maar is hier absoluut niet storend. Net als de gothic waar de band groot mee geworden is. Mijn smaak is het niet, maar Paradise Lost heeft hier alles goed in balans en ik kan me heel goed voorstellen dat veel fans dit album geweldig vinden. Af en toe klapt de band er goed op en dat mogen ze nog wel meer doen.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. In Requiem
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Icon
6. Symbol Of Life
7. Lost Paradise
8. Believe In Nothing
9. One Second
10. Paradlist Lost
11. Host

Ik had ergens mezelf voorgehouden dat het tussen One Second en Paradise Lost nog wel eens tegen kon vallen, maar eigenlijk is de aanloop naar de terugkeer van de gothic/doom-sound beter verlopen dan ik had verwacht. En dan kom je aan bij In Requiem, het album dat toen door de fans massaal werd geprezen en de heren weer terugbracht aan de subtop. Terecht?

Ja, In Requiem werkt voor mij helemaal. Het brengt de klassieke dreiging weer terug, zit boordevol loodzware riffs en zwierige gitaarsolo's en Holmes durft op een compositie als Requiem zelfs weer eens een soort grunt op te zetten. The Enemy brengt de naargeestige zangeres-klanken terug, Prelude To Descent heeft een heerlijke versnelling die zelfs naar heavy metal neigt en op Beneath Black Skies komt er nog een stukje Sisters Of Mercy kijken in de bijna dansbare geluiden en Holmes' galmende klanken. In Requiem nestelt zich hoog in de voorlopige lijst.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. In Requiem
5. Symbol Of Life
6. Shades Of God
7. Paradise Lost
8. Believe In Nothing
9. One Second
10. Host
11. Lost Paradise

Een album met 2 gezichten waarbij de sterkste songs zich op de eerste helft van de schijf bevinden. De heren pakken door en het heavy geluid is terug. Er is echter ook sprake van hinken op 2 gedachten, naarmate het album vordert worden de nummers ook wat minder, bij vlagen zelfs wat saai en dat is jammer gezien de start van de schijf. Wellicht wat ruiger dan voorganger Paradise Lost maar wel wisselvalliger van aard. Het is echter wederom een solide worp gebleken.

Tussenstand:

1. Icon
2. Shades of God
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Paradise Lost
6. In Requiem
7. Symbol of Life
8. One Second
9. Believe In Nothing
10. Host
11. Lost Paradise

Aanvankelijk was ik na One Second afgehaakt bij Paradise Lost. Nadat de band met het sterke The Plague Within weer op mijn radar kwam ben ik langzamerhand ook de albums in het gat daartussen aan het verkennen gegaan.

In Requiem is toch wel een erg sterk album dat af en toe doet terugdenken aan oude tijden, maar dan met een fris geluid. Met Never For The Damned en Ash & Debris klapt de band er heerlijk op. Het is alleen jammer dat het album niet over de volledige speelduur overtuigt. Naarmate kant B vordert wordt het materiaal wat minder sterk. Desalniettemin een prima album.

Een goede plaat van Paradise Lost. De band klinkt modern, maar toch ook weer oud en vertrouwd. Het zware geluid past de band uitstekend. Heerlijk ook de zang eroverheen. Fijn album.

Dit is de plaat precies zoals ik Paradise Lost ken, alleen heb ik deze echt te weinig geluisterd. De plaats is toch weer wat rauw, zoals eigenlijk het begin van de band. De grunts kun je wel vergeten maar, persoonlijk ben ik enorme fan van deze zangstijl en, is dat misschien juist de stijl waardoor ik fan van deze band ben geworden. Natuurlijk twee prachtige hits die er op staan maar, track één is ook zeker eentje om niet te missen, en dat gebeurt misschien wel te vaak.