Paradise Lost - In Requiem (2007)

Begint steeds beter te worden.
Zeker vanaf track 5!

Ik heb diverse positieven geluiden gehoord over dit album, dus ik ben benieuwd. Paradise Lost is een band die ik, op basis van hun eerste vijf (baanbrekende en ijzersterke) platen, nog altijd een warm hart toedraag. Omdat hun latere materiaal naar mijn gevoel een stuk minder sterk was, kan ik me moeilijk voorstellen dat In Requiem zo sterk is. Ik zal het album een dezer dagen eens een kansje geven

Toch is In Requiem idd wel erg sterk. Of tenminste als je ook hun vorige, meer recente albums de moeite vind. (ik dus wel). Het is namelijk niet zo dat ze plots weer helemaal het roer omgegooid hebben en volledig back-to-the-roots of van die flauwekul gegaan zijn. Maar je hoort wel duidelijk dat er weer veel elementen die de band vroeger ook had weer heel wat sterker naar voor treden. De poppy deuntjes van de latere cd's zijn weer wat minder, en het metal-gehalte weer wat meer. Nick Holmes zingt zo af en toe zelfs weer aardig ruig (voor zijn huidige doen) en doet af en toe wel weer wat aan de Draconian Times cd denken. Verder vind ik dat het auq muziek wat tussen die cd en One Second in ligt. Maar de nummers zijn voor mij haast zonder uitzondering erg sterk.

Gelukkig!!! De oude Paradise Lost komt langzamerhand weer boven drijven. Na die ellendige vernieuwingsdrang vanaf 'One Second' schijnt er weer licht aan de duisternis. Puik album!

Nog iets sterker dan het vorige album, en inderdaad langzaam een terugkeer naar het geluid van Icon en Draconian Times. Er zit ook iets meer tempo en variatie in de songs dan op de vorige plaat.

Best een heel sterk album, zeker na een paar draaibeurtjes. En inderdaad, die is weer de Paradise Lost zoals ik ze graag hoor, want ik ben bij het album "Host" afgehaakt toendertijd.

Lekker lekker lekker. Deze plaat wordt steeds beter naarmate je het meer luistert. Ik herken wat 'Draconian times' en 'Icon' terug.....laten we de vorige paar platen maar vergeten

Effe nadenken: zijn dit niet de beste albums? De albums die altijd maar beter worden na een paar luisterbeurten. Voorlopig nog geen beoordeling, want hij wordt altijd maar beter en ik heb geen zin om altijd maar mijn beoordeling aan te passen. Ik kan alleen maar zeggen dat het heel, heel mooi is...

Mijn idee! Ik heb hem inmiddels een keer of 30 mogen beluisteren, en pas nu geef ik hem een verdiende 4,5 ster. Tijden van Icon en Draconian Times zullen niet meer herleven, maar dit is ook erg goed!

Voor mij hoeven ze zeker geen poging te doen om Icon en/of Draconian Times te evenaren want dat vind ik zinloos: ik verkies nog altijd originaliteit boven een kopie van eerdere faam en glorie.

Ik vind dit gewoon een album dat alsmaar beter wordt en je doet verlangen naar meer: een uitzonderlijke prestatie.

In de top 3 samen met Icon/Draconian Times.
Ik ben iemand die afgehaakt had met het album na One Second, weet de titel al niet meer.

Ik hou er het warme welcome back gevoel van over.

Dit album word steeds beter. Vond de albums na Draconian times wel iets minder maar slecht waren ze zeker niet. Paradise Lost heeft wat mij betreft er goed aan gedaan gedeeltelijk terug te keren naar hun oude stijl.

Paradise Lost is een band die me eigenlijk zo goed als onbekend is.
In de tijd, toen Gothic uit kwam, was er veel te doen rond PL omdat ze Death Metal mengden met Doom en Gothic (lees: Sisters of Mercy-invloeden) en dat bleek toen opeens erg aan te slaan. Ik heb toen enkele malen de cd beluisterd, maar mijn ding was het niet en ik heb de band gelaten voor wat ze is.

Toen ik vorige week in de bib even tussen de CDs keek zag ik de laatste van PL, deze hier dus, en besloot toch eens te luisteren om te horen wat ze tegenwoordig maken.
Blijkbaar hebben ze een tijdje een soort van Depeche Mode-achtige rock gebracht en In Requiem zou een 'back to the roots' album zijn.

Ik moet toegeven dat wat ik op In Requiem hoor me erg aanstaat. De mannenkoren zijn nog altijd niet aan mij besteed en wanneer er met zo'n diepe SOM-achtige stem gezongen wordt zoals bv in het begin van Beneath Black Skies vind ik het even minder (het nummer blijft echter voortreffelijk), maar voor de rest is er zeer weinig reden tot klagen.

Een zeer puike plaat en ik denk dat ik eens ga horen wat Icon en Draconian Times te bieden hebben.

Zijn diepe zang in Beneath Black Skies mocht hij van mij gerust wat meer doen

Draconian Times an mss One Second zullen je ook wel boeien. Icon is nog een pak heavier.

Beter dan de vorige cd, de nummers hebben allemaal wat meer een eigen gezicht dan op paradiselost. 'Back to the roots' (blabla) is het niet, en gelukkig maar.

Zeker een goed album maar een echt turn back to their roots album is dit zeker niet (welke roots? death/doom, doom?) nop.

Klinkt als een heftigere ''Paradise lost'' in mijn oren, met betere riffs en gitaar solo's.

Nick holmes zei dat hun volgende album nog harder en heftiger zou worden, mischien wordt dat wel een turn back to their roots album wordt (niet dat dat veel uitmaakt) maar dit album mocht wel iets harder. 3,5 sterren.

Een lekker album van Paradise Lost! Na de "electronische periode" is men weer het Metal-pad opgeslagen en dat doet de band goed. De gitaren ronken en kreunen weer de melancholische melodieën en tegelijkertijd vergeet men niet pakkende refreinen van bijvoorbeeld "One Seond" erin te houden. Knap gedaan.

Erg sterk album met hier en daar even wat zwakke momenten. De extra tracks vormen geen meerwaarde. Zeker de cover Missing stelt weinig voor en past in het geheel niet op dit album. Los van die overbodige extra tracks is het artwork van de duurdere uitvoering wel de moeite. Een mooi met zwart fluweel bekleed doosje met een prachtige digipack in.
Heerlijk is toch is die stem van Nick Holmes. Doet af en toe denken aan James Hetfield in zijn beste tijd.

Bij nogmaals nadere beluistering blijken de zwakke momenten op dit donkere plaatje toch erg schaars. Paradise Lost op zijn best. Ze krijgen van mij nog een half sterreke erbij.

alle koerswijzigingen waren leuk maar paradise lost doet gelukkig weer wat ze het beste kan

prima plaat

Tot zover de beste plaat die ik ken van Paradise Lost samen met Icon. Deze schaar ik hoger dan de geprijsde platen in de jaren '90. Heel mooi plaatje.

Ik heb ze altijd wel in het oog gehouden, hun "experimenten", laten we maar zeggen, kon ik wel hebben maar met deze plaat verscheen opnieuw een gelukzalige glimlach op mijn gezicht. Dit is een heel mooie plaat.

Een hele aardige plaat van Paradise Lost.
Mijn eerste indruk was echter niet al te positief. Dat kwam vooral door het boekje van de cd. De voorkant is goed, maar in tegenstelling tot bijna alle eerdere PL-albums hier geen mooi artwork of iets dergelijks, maar een uitleg van Nick en Gregor over de nummers, en een discografie. Plus een foto die zo slecht belicht is dat het lijkt alsof alle bandleden zich opgehangen hebben. En terwijl ik dit typ, zie ik dat op de hoes ‘Beneath Black Skies’ is verbasterd tot ‘Beneath Black Sides’.

Maar goed, het draait natuurlijk om de muziek. Qua opbouw wijkt deze plaat niet echt af van zijn voorganger en opvolger. Het eerste nummer begint met een introotje van een seconde of 20-30, en dan barst het geweld los. Daarna 9 nummers die redelijk hetzelfde tempo hebben en allemaal op een minuut of 4 afklokken, een of twee uitzonderingen daargelaten. Tot slot eindigt het album met een traag, episch nummer.
Dan de uitvoering. Ik vrees dat we niet meer hoeven te rekenen op een tweede Draconian Times, maar deze plaat is zeker een waardig broertje van die plaat. Lang niet zo briljant, maar toch mag In Requiem er zijn.
De band klinkt geïnspireerder dan op ‘Paradise Lost’, het geluid van de plaat is beter, en er zit meer pit in de nummers. Niet (alleen) omdat de gitaren weer centraal staan, maar vooral omdat de band geïnspireerder klinkt dan op de voorgaande platen.
Helaas lijdt ook deze plaat aan dezelfde kwaal als de andere recente PL-albums: net over de helft begint het album wat in te kakken, en beginnen de nummers op elkaar te lijken.

Maar al met al een puik muziekwerkje. Vergelijking met Paradise Lost, en, vooral, Believe in Nothing laat zien dat de band van ver kwam, en hier duidelijk op de weg terug was. Gelukkig werd deze lijn doorgezet op Faith Divides Us

4*

Heb dit album net gekocht en ben het nog vol op aan het draaien. Het bevalt me in ieder geval erg goed. De cover van Everything but the girl vind ik overigens zeer verassend.

Kijk erg uit naar het concert in Tivoli!

Ik vind die cover overigens zeer overbodig.

Ik vind er ook niets aan. Maar het is slechts bonusmateriaal.

Laat ik het zo zeggen ik vind het een gedurfde cover die getuigt van ruimdenkendheid. Het is geen song die ik bij Paradise Lost vind passen en daarom vind ik het erg verassend.
Het orgineel doet mij eigenlijk niets maar in deze versie is het zeker een song die ik graag hoor.

Ja dat is wel waar. Het is een niet zo voor de hand liggende keuze voor een band als Paradise Lost. Zo coverden ze ook eens nummers van Bronski Beat, Sisters Of Mercy en Atomic Rooster coveren. Al liggen die laatste 2 weer iets meer voor de hand.

Die andere bonustrack( Silent In Heart) is anders wel meer dan de moeite waard.
Behoort samen met Beneath Black Skies tot m'n favorieten.
Ben ontzettend blij dat ik toen die gelimiteerde black velvet-box heb gekocht, die was toch maar 2 € meer dan de jewelcase.

Ja die heb ik ook. Best een mooie uitgave. Verrassende gelijkenissen ook met de eerste Draconian Times oplage.