Paradise Lost - In Requiem (2007)

Een hele aardige plaat van Paradise Lost.
Mijn eerste indruk was echter niet al te positief. Dat kwam vooral door het boekje van de cd. De voorkant is goed, maar in tegenstelling tot bijna alle eerdere PL-albums hier geen mooi artwork of iets dergelijks, maar een uitleg van Nick en Gregor over de nummers, en een discografie. Plus een foto die zo slecht belicht is dat het lijkt alsof alle bandleden zich opgehangen hebben. En terwijl ik dit typ, zie ik dat op de hoes ‘Beneath Black Skies’ is verbasterd tot ‘Beneath Black Sides’.

Maar goed, het draait natuurlijk om de muziek. Qua opbouw wijkt deze plaat niet echt af van zijn voorganger en opvolger. Het eerste nummer begint met een introotje van een seconde of 20-30, en dan barst het geweld los. Daarna 9 nummers die redelijk hetzelfde tempo hebben en allemaal op een minuut of 4 afklokken, een of twee uitzonderingen daargelaten. Tot slot eindigt het album met een traag, episch nummer.
Dan de uitvoering. Ik vrees dat we niet meer hoeven te rekenen op een tweede Draconian Times, maar deze plaat is zeker een waardig broertje van die plaat. Lang niet zo briljant, maar toch mag In Requiem er zijn.
De band klinkt geïnspireerder dan op ‘Paradise Lost’, het geluid van de plaat is beter, en er zit meer pit in de nummers. Niet (alleen) omdat de gitaren weer centraal staan, maar vooral omdat de band geïnspireerder klinkt dan op de voorgaande platen.
Helaas lijdt ook deze plaat aan dezelfde kwaal als de andere recente PL-albums: net over de helft begint het album wat in te kakken, en beginnen de nummers op elkaar te lijken.

Maar al met al een puik muziekwerkje. Vergelijking met Paradise Lost, en, vooral, Believe in Nothing laat zien dat de band van ver kwam, en hier duidelijk op de weg terug was. Gelukkig werd deze lijn doorgezet op Faith Divides Us

4*

Te modern en klinisch voor mijn smaak, maar ik zal niet ontkennen dat Paradise Lost hier wel weer op de goede weg is. Ik hoor zelfs goede ideeën die ook resulteren in puike songs. Metal heeft de overhand, wat ik ook prettig vind. De elektronica duikt ook nog wel regelmatig op, maar is hier absoluut niet storend. Net als de gothic waar de band groot mee geworden is. Mijn smaak is het niet, maar Paradise Lost heeft hier alles goed in balans en ik kan me heel goed voorstellen dat veel fans dit album geweldig vinden. Af en toe klapt de band er goed op en dat mogen ze nog wel meer doen.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. In Requiem
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Icon
6. Symbol Of Life
7. Lost Paradise
8. Believe In Nothing
9. One Second
10. Paradlist Lost
11. Host

Ik had ergens mezelf voorgehouden dat het tussen One Second en Paradise Lost nog wel eens tegen kon vallen, maar eigenlijk is de aanloop naar de terugkeer van de gothic/doom-sound beter verlopen dan ik had verwacht. En dan kom je aan bij In Requiem, het album dat toen door de fans massaal werd geprezen en de heren weer terugbracht aan de subtop. Terecht?

Ja, In Requiem werkt voor mij helemaal. Het brengt de klassieke dreiging weer terug, zit boordevol loodzware riffs en zwierige gitaarsolo's en Holmes durft op een compositie als Requiem zelfs weer eens een soort grunt op te zetten. The Enemy brengt de naargeestige zangeres-klanken terug, Prelude To Descent heeft een heerlijke versnelling die zelfs naar heavy metal neigt en op Beneath Black Skies komt er nog een stukje Sisters Of Mercy kijken in de bijna dansbare geluiden en Holmes' galmende klanken. In Requiem nestelt zich hoog in de voorlopige lijst.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Icon
3. Gothic
4. In Requiem
5. Symbol Of Life
6. Shades Of God
7. Paradise Lost
8. Believe In Nothing
9. One Second
10. Host
11. Lost Paradise

Aanvankelijk was ik na One Second afgehaakt bij Paradise Lost. Nadat de band met het sterke The Plague Within weer op mijn radar kwam ben ik langzamerhand ook de albums in het gat daartussen aan het verkennen gegaan.

In Requiem is toch wel een erg sterk album dat af en toe doet terugdenken aan oude tijden, maar dan met een fris geluid. Met Never For The Damned en Ash & Debris klapt de band er heerlijk op. Het is alleen jammer dat het album niet over de volledige speelduur overtuigt. Naarmate kant B vordert wordt het materiaal wat minder sterk. Desalniettemin een prima album.

Dit is de plaat precies zoals ik Paradise Lost ken, alleen heb ik deze echt te weinig geluisterd. De plaats is toch weer wat rauw, zoals eigenlijk het begin van de band. De grunts kun je wel vergeten maar, persoonlijk ben ik enorme fan van deze zangstijl en, is dat misschien juist de stijl waardoor ik fan van deze band ben geworden. Natuurlijk twee prachtige hits die er op staan maar, track één is ook zeker eentje om niet te missen, en dat gebeurt misschien wel te vaak.