Marilyn Manson - Eat Me, Drink Me (2007)

Tegenvallend album, vol logge en weinig memorabele songs. Langdradig ook. De plaat voelt soms aan als een Marilyn Manson solo-album (wat natuurlijk belachelijk is aangezien hij sowieso eigenlijk alles al alleen doet), vooral door het ontbreken van lekkere uptempo rocksongs. De wat rauwere en kale produktie helpt ook niet echt.

Voor mijn gevoel het beste en meest persoonlijke album van Manson. Op Mutilation na vindt ik de nummers stuk voor stuk erg goed en sober uitgewerkt. Eigenlijk is dit het eerste album van Manson dat echt veel indruk op mij maakte juist omdat het een ontdaan is van alle fratsen.

Album valt mee maar is op een of andere manier gevoeliger. Zijn vorige albums waren wel beter maar dit is zeker geen slechte plaat. De eerste twee songs en Heart-Shaped Glasses (When the Heart Guides the Hand) vind ik zowat de beste songs op dit album.

opzich is dit best wel een goede plaat, er staan een paar zeer sterke nummers op:
If I Was Your Vampire
Heart-Shaped Glasses
Mutilation Is the Most Sincere Form of Flattery

Als ik de meeste reacties die ik hoor of lees moet geloven is dit een langdradig, saai, log en slecht album
als ik deze cd dan in mijn cdspeler leg, dan denk ik bij mezelf "hebben we het hier wel over hetzelfde album?"

dit is misschien niet het beste album van manson, maar muziekaal gezien wel het interesantste vind ik persoonlijk. er hangt een duistere sfeer over de nummers en dat spreekt mij wel aan.
de plaat bestaat voornamelijk uit stevige rocksongs met af en toe een slepende ballad. dit album bezit meer pit en afwisseling dan high end of low met momenten.

als je de hardrock van de voorige albums verwacht, kan ik begrijpen dat je teleurgestelt bent, maar als je van goede rock houd is dit zeker een aanrader.

hetgeen wat volgens mij de meeste fans afschrikt is de thematiek, manson die over zijn liefdesverdriet zingt. maarja, hij blijft natuurlijk ook maar een mens. daarnaast is er nog het fijt dat het totaal anders klink dan vb PoaAF, AS, MA of HW, maar eenmaal je aan het nieuwe geluid gewent bent, valt het allemaal heel goed me.

van mij mag hij meer zo'n platen maken, maar platen zoals in de jaren 90 zijn ook altijd meer dan welkom natuurlijk

Wat een prachtig afwisselende discografie heeft Manson toch opgebouwd, blijkt wel weer nu ik alles integraal herluister.

Eat Me, Drink Me heeft altijd vrij veel kritiek gehad vanwege zijn commerciële geluid. Ik heb het altijd een wat vreemd standpunt gevonden; hij heeft altijd op een groot publiek gemikt.

Er staan zoveel pareltjes op dit album. Just a Car Crash Away is daar een mooi voorbeeld van. Schitterend hoe dat meer romantische geluid aansluit bij Mansons stem en hoe het nummer je meevoert.

Ook de écht commerciële nummers doen het uitstekend, zoals Heart Shapes Glasses. De vampier in love (met Evan Rachel Wood) klinkt warm, uitermate pakkend en als een klok.

Schitterende plaat, zoals sinds Antichrist Superstar zonder uitzondering ál zijn platen schitterend zijn. Geen enkele scoort onder de 8: bijzonder knap hoe hij zichzelf blijft vernieuwen.