menu

Strand of Oaks - Eraserland (2019)

mijn stem
3,91 (149)
149 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Dead Oceans

  1. Weird Ways (5:58)
  2. Hyperspace Blues (3:10)
  3. Keys (5:31)
  4. Visions (5:29)
  5. Final Fires (3:15)
  6. Moon Landing (4:43)

    met Jason Isbell

  7. Ruby (4:07)
  8. Wild and Willing (2:40)
  9. Eraserland (4:06)
  10. Forever Chords (9:21)
  11. Cruel Fisherman * (16:56)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 48:20 (1:05:16)
zoeken in:
4,5
geplaatst:
Ik durf nu al wel te zeggen zijn beste album tot nu toe!

avatar van RockAround
4,0
geplaatst:
Mijn recensie op Luminous Dash:

Wie op zoek gaat naar foto’s van Strand Of Oaks, stuit niet op idyllische plaatjes van een kustlijn verborgen achter een eikenwoud, maar ontdekt de man die schuilgaat achter deze naam: Timothy Showalter, een zesendertigjarige Viking met een droeve blik die met Eraserland zijn zesde plaat op de wereld loslaat.

Toch lijken we ons op het openingsnummer Weird Ways op een strand te bevinden, maar dan wel eentje mijlenver van de bewoonde wereld, waar de ochtendmist langzaam optrekt boven het aangespoelde wrakhout. “The more I burn, the less I’ve got to show”, zingt Timothy, maar in dit lied laat hij zien dat hij nog genoeg heeft om te tonen: zo stijlvol van een ingetogen ballade naar een bij het nekvel grijpende rockhymne gaan, het is slechts weinigen gegeven.

Rockend gaat de plaat verder, wat moeilijk anders kon gezien de heren van My Morning Jacket dienstdoen als begeleidingsband, maar tegelijk legt Timothy hier zijn ziel helemaal bloot. De teksten ademen melancholie, verdriet en teleurstelling. Een wrak was dan ook hoe Timothy zich voelde na zijn vorige plaat, maar hij hervond toch de nodige energie en steun om verder te gaan.

Die boodschap wil hij ons hier meedelen, maar dat leidt ertoe dat zijn stem hier en daar wat zalvend gaat klinken, alsof hij voor de eindeloze oceaan staat te prediken. Een nummer als Visions is zelfs opvallend slepend. Gelukkig staan daar de opgewektheid van Final Fires, dat je het leven plots veel positiever laat bekijken, de scherpe pit van Moon Landing en de hoopvolheid van Ruby tegenover. Aan het eind van Eraserland wil je enkel nog applaudisseren voor de manier waarop Timothy weer is rechtgekrabbeld. “Can you drive me to the shore? There’s something there, I know there’s more”, zingt hij, en daar is geen woord van gelogen.

avatar van Maartenn
4,5
Maartenn (crew)
Timothy Showalter levert zijn beste plaat tot nu toe af.

Het muzikale project van Timothy Showalter, beter bekend onder zijn alias Strand of Oaks, bereikt met deze plaat het hoogtepunt van zijn oeuvre. Na commerciële doorbraakplaat HEAL volgde het nog sterkere Hard Love, maar op deze plaat weet Tim zichzelf op alle vlakken te verbeteren. De plaat is niet alleen gevarieerder qua muzikale omlijsting van de nummers, het songmateriaal is beter en zijn begeleidingsband, My Morning Jacket, is werkelijk fantastisch. Als Jason Isbell dan ook nog langskomt op Moon Landing is het muzikale feest natuurlijk helemaal compleet.

Ik kan echt niet wachten om al dit nieuwe materiaal eind mei live in Utrecht te gaan aanschouwen. Met dit songmateriaal, aangevuld met rijke catalogus kan het eigenlijk niet misgaan. Deze plaat gaat tot die tijd nog vaak op repeat.

avatar van dafit
4,0
Ben ik de enige die in Keys Wilco’s Via Chicago terughoort?

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Strand Of Oaks - Eraserland - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Strand of Oaks - Eraserland
Strand Of Oaks maakte in haar beginjaren nog niet zo heel veel indruk, maar levert nu de derde prachtplaat op rij af

De vorige twee albums van Strand Of Oaks, het project van Tim Showalter, smaakten naar veel meer en dat meer is nu beschikbaar. Ook Eraserland klinkt weer als een omgevallen platenkast en het is een platenkast vol moois. Tim Showalter vindt de mosterd vooral in de jaren 70, maar zijn songs klinken geen moment als overbodige retro. Eraserland schiet weer alle kanten op, maar zowel in muzikaal als in vocaal opzicht klinkt het zonder uitzondering geweldig. Eraserland klinkt als een klassieker die je al heel lang in de kast hebt staan, maar het is er een die nog altijd bij iedere luisterbeurt beter wordt.


Strand Of Oaks, het project van de Amerikaanse singer-songwriter en producer Tim Showalter, debuteerde tien jaar geleden nog wat aarzelend, maar sloeg vijf jaar later hard toe met het prachtige HEAL; het vierde album van de band.

Drie jaar later volgde het minstens even mooie Hard Love en onlangs verscheen de derde prachtplaat van Strand Of Oaks op rij, Eraserland.

De muziek van Tim Showalter klonk op de vorige twee albums als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het was een platenkast waarin het werk van Neil Young en zijn Crazy Horse een belangrijke plaats innam, maar ook ruimte was voor de betere albums van onder andere The Replacements, The Clash, Dinosaur Jr., Bruce Springsteen en Tom Petty en bands uit het heden als My Morning Jacket en The War On Drugs. Met deze namen hebben we slechts het topje van de ijsberg te pakken, want de goed gevulde platenkast van Tim Showalter bevat ook de nodige obscure parels.

Eraserland borduurt voort op zijn twee voorgangers, maar voegt ook weer wat invloeden toe aan het onweerstaanbaar lekkere geluid van Strand Of Oaks. Tim Showalter is nog altijd het enige vaste lid van Strand Of Oaks, maar ook Eraserland heeft hij zeker niet in zijn uppie gemaakt. De muzikant uit Philadelphia wist Jason Isbell te strikken voor een prachtige gitaar bijdrage en deed verder een beroep op Emma Ruth Rundle voor achtergrondvocalen. Hier bleef het niet bij, want de Amerikaanse muzikant haalde ook nog eens My Morning Jacket naar de studio als zijn begeleidingsband.

Invloeden van My Morning Jacket klonken al nadrukkelijk door op de vorige plaat van Strand Of Oaks en hebben op Eraserland aan terrein gewonnen. Hetzelfde geldt voor invloeden van The War Of Drugs, dat zich niet had hoeven schamen voor deze plaat. Integendeel zelfs, Eraserland bevalt me beter dan de laatste van The War On Drugs.

Ook op zijn nieuwe plaat citeert Tim Showalter weer volop uit de popmuziek uit het verleden, met een voorliefde voor de muziek uit de jaren 70. Binnen dit decennium bestrijkt de Amerikaan wederom een breed palet. Eraserland bevat een aantal rechttoe rechtaan rocksongs die herinneren aan The Clash, maar ook een aantal zwaar psychedelische songs die af en toe flink uitpakken met keyboards en strijkers of met meeslepende gitaarsolo’s. Maar ook voor rootsy songs of voor een flirt met postpunk ben je bij Tim Showalter aan het juiste adres.

Niet iedereen zal gevoelig zijn voor de muziek van Strand Of Oaks, maar voor mij is ook deze nieuwe plaat van de band weer goed voor ruim drie kwartier tijdloze en onweerstaanbaar lekkere popmuziek, waarna je nog wat verder weg kunt dromen bij de atmosferische klanken van de ruim een kwartier durende bonustrack.

In muzikaal opzicht klinkt het natuurlijk fantastisch met My Morning Jacket aan boord, maar ook de zang van Tim Showalter maakt indruk en tilt Eraserland naar een nog wat hoger plan. Er zijn veel meer muzikanten en bands die aan de haal gaan met de invloeden die Strand Of Oaks omarmt op haar nieuwe album, maar zo mooi en verslavend als Eraserland klinken maar weinig albums op het moment. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 04:22 uur

geplaatst: vandaag om 04:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.