Strand of Oaks - Eraserland (2019)

Ik durf nu al wel te zeggen zijn beste album tot nu toe!

Mijn recensie op Luminous Dash:

Wie op zoek gaat naar foto’s van Strand Of Oaks, stuit niet op idyllische plaatjes van een kustlijn verborgen achter een eikenwoud, maar ontdekt de man die schuilgaat achter deze naam: Timothy Showalter, een zesendertigjarige Viking met een droeve blik die met Eraserland zijn zesde plaat op de wereld loslaat.

Toch lijken we ons op het openingsnummer Weird Ways op een strand te bevinden, maar dan wel eentje mijlenver van de bewoonde wereld, waar de ochtendmist langzaam optrekt boven het aangespoelde wrakhout. “The more I burn, the less I’ve got to show”, zingt Timothy, maar in dit lied laat hij zien dat hij nog genoeg heeft om te tonen: zo stijlvol van een ingetogen ballade naar een bij het nekvel grijpende rockhymne gaan, het is slechts weinigen gegeven.

Rockend gaat de plaat verder, wat moeilijk anders kon gezien de heren van My Morning Jacket dienstdoen als begeleidingsband, maar tegelijk legt Timothy hier zijn ziel helemaal bloot. De teksten ademen melancholie, verdriet en teleurstelling. Een wrak was dan ook hoe Timothy zich voelde na zijn vorige plaat, maar hij hervond toch de nodige energie en steun om verder te gaan.

Die boodschap wil hij ons hier meedelen, maar dat leidt ertoe dat zijn stem hier en daar wat zalvend gaat klinken, alsof hij voor de eindeloze oceaan staat te prediken. Een nummer als Visions is zelfs opvallend slepend. Gelukkig staan daar de opgewektheid van Final Fires, dat je het leven plots veel positiever laat bekijken, de scherpe pit van Moon Landing en de hoopvolheid van Ruby tegenover. Aan het eind van Eraserland wil je enkel nog applaudisseren voor de manier waarop Timothy weer is rechtgekrabbeld. “Can you drive me to the shore? There’s something there, I know there’s more”, zingt hij, en daar is geen woord van gelogen.

Timothy Showalter levert zijn beste plaat tot nu toe af.

Het muzikale project van Timothy Showalter, beter bekend onder zijn alias Strand of Oaks, bereikt met deze plaat het hoogtepunt van zijn oeuvre. Na commerciële doorbraakplaat HEAL volgde het nog sterkere Hard Love, maar op deze plaat weet Tim zichzelf op alle vlakken te verbeteren. De plaat is niet alleen gevarieerder qua muzikale omlijsting van de nummers, het songmateriaal is beter en zijn begeleidingsband, My Morning Jacket, is werkelijk fantastisch. Als Jason Isbell dan ook nog langskomt op Moon Landing is het muzikale feest natuurlijk helemaal compleet.

Ik kan echt niet wachten om al dit nieuwe materiaal eind mei live in Utrecht te gaan aanschouwen. Met dit songmateriaal, aangevuld met rijke catalogus kan het eigenlijk niet misgaan. Deze plaat gaat tot die tijd nog vaak op repeat.

Ben ik de enige die in Keys Wilco’s Via Chicago terughoort?

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Strand Of Oaks - Eraserland - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Strand of Oaks - Eraserland
Strand Of Oaks maakte in haar beginjaren nog niet zo heel veel indruk, maar levert nu de derde prachtplaat op rij af

De vorige twee albums van Strand Of Oaks, het project van Tim Showalter, smaakten naar veel meer en dat meer is nu beschikbaar. Ook Eraserland klinkt weer als een omgevallen platenkast en het is een platenkast vol moois. Tim Showalter vindt de mosterd vooral in de jaren 70, maar zijn songs klinken geen moment als overbodige retro. Eraserland schiet weer alle kanten op, maar zowel in muzikaal als in vocaal opzicht klinkt het zonder uitzondering geweldig. Eraserland klinkt als een klassieker die je al heel lang in de kast hebt staan, maar het is er een die nog altijd bij iedere luisterbeurt beter wordt.


Strand Of Oaks, het project van de Amerikaanse singer-songwriter en producer Tim Showalter, debuteerde tien jaar geleden nog wat aarzelend, maar sloeg vijf jaar later hard toe met het prachtige HEAL; het vierde album van de band.

Drie jaar later volgde het minstens even mooie Hard Love en onlangs verscheen de derde prachtplaat van Strand Of Oaks op rij, Eraserland.

De muziek van Tim Showalter klonk op de vorige twee albums als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het was een platenkast waarin het werk van Neil Young en zijn Crazy Horse een belangrijke plaats innam, maar ook ruimte was voor de betere albums van onder andere The Replacements, The Clash, Dinosaur Jr., Bruce Springsteen en Tom Petty en bands uit het heden als My Morning Jacket en The War On Drugs. Met deze namen hebben we slechts het topje van de ijsberg te pakken, want de goed gevulde platenkast van Tim Showalter bevat ook de nodige obscure parels.

Eraserland borduurt voort op zijn twee voorgangers, maar voegt ook weer wat invloeden toe aan het onweerstaanbaar lekkere geluid van Strand Of Oaks. Tim Showalter is nog altijd het enige vaste lid van Strand Of Oaks, maar ook Eraserland heeft hij zeker niet in zijn uppie gemaakt. De muzikant uit Philadelphia wist Jason Isbell te strikken voor een prachtige gitaar bijdrage en deed verder een beroep op Emma Ruth Rundle voor achtergrondvocalen. Hier bleef het niet bij, want de Amerikaanse muzikant haalde ook nog eens My Morning Jacket naar de studio als zijn begeleidingsband.

Invloeden van My Morning Jacket klonken al nadrukkelijk door op de vorige plaat van Strand Of Oaks en hebben op Eraserland aan terrein gewonnen. Hetzelfde geldt voor invloeden van The War Of Drugs, dat zich niet had hoeven schamen voor deze plaat. Integendeel zelfs, Eraserland bevalt me beter dan de laatste van The War On Drugs.

Ook op zijn nieuwe plaat citeert Tim Showalter weer volop uit de popmuziek uit het verleden, met een voorliefde voor de muziek uit de jaren 70. Binnen dit decennium bestrijkt de Amerikaan wederom een breed palet. Eraserland bevat een aantal rechttoe rechtaan rocksongs die herinneren aan The Clash, maar ook een aantal zwaar psychedelische songs die af en toe flink uitpakken met keyboards en strijkers of met meeslepende gitaarsolo’s. Maar ook voor rootsy songs of voor een flirt met postpunk ben je bij Tim Showalter aan het juiste adres.

Niet iedereen zal gevoelig zijn voor de muziek van Strand Of Oaks, maar voor mij is ook deze nieuwe plaat van de band weer goed voor ruim drie kwartier tijdloze en onweerstaanbaar lekkere popmuziek, waarna je nog wat verder weg kunt dromen bij de atmosferische klanken van de ruim een kwartier durende bonustrack.

In muzikaal opzicht klinkt het natuurlijk fantastisch met My Morning Jacket aan boord, maar ook de zang van Tim Showalter maakt indruk en tilt Eraserland naar een nog wat hoger plan. Er zijn veel meer muzikanten en bands die aan de haal gaan met de invloeden die Strand Of Oaks omarmt op haar nieuwe album, maar zo mooi en verslavend als Eraserland klinken maar weinig albums op het moment. Erwin Zijleman

Strand of Oaks is op papier het eenmansproject van de uit Indiana afkomstige Timothy Showalter. Deze woest uitziende langharige rocker levert met zijn zesde album Eraserland een prachtige verzameling van gevoelige popsongs af. Bij de belichaming van de uitgestrekte Amerikaanse sfeer is hij voornamelijk verantwoordelijk voor het stemgeluid. De muzikale beleving van het ondersteunende grootst opgezette filmscore achtige landschapsgevoel is van gitarist Carl Broemel, drummer Patrick Hallahan, bassist Tom Blankenship en toetsenist Bo Koster. Leden die normaal samen met zanger Jim James My Morning Jacket vormen. Dat deze band alweer vier jaar passief op de achtergrond opereert, geeft de leden de mogelijkheid om zich met andere projecten bezig te houden. Terecht, dat deze ruimte zo treffend wordt ingevuld als begeleidingsband van Timothy Showalter.

De zanger is samen met Kevin Ratterman verantwoordelijk voor de teksten en productie. Dit multi-talent nam ook plaats achter de knoppen bij de laatste My Morning Jacket plaat The Waterfall. Dat hij ook nu als mede bandlid genoemd wordt, zegt eigenlijk al meer dan genoeg over zijn toevoegende waarde. Ook de van Drive-By Truckers afkomstige gitarist Jason Isbell stelt zijn spel tot beschikking voor Strand of Oaks in Moon Landing. De van Twin Limb afkomstige Lacey Guthrie mag bijna zwijgzaam als achtergrondzangeres haar bijdrage leveren. Dat er de nodige energie, aandacht en werk in de uitvoering van Eraserland is gestopt blijkt dus een feit. Na de op rock gerichte laatste platen Hard Love en HEAL zoekt hij het nu weer in de folk kant van voor zijn naamsbekendheid. Dat het grote publiek steeds meer interesse heeft in de door Americana beïnvloede bands zal waarschijnlijk een rol hebben gespeeld in deze keuzes.

Showalter kiest niet voor een opbouwend geheel, maar wil al direct alle aandacht op zich richten. Dat hij hierin slaagt is terug te horen in het Springsteen achtige Weird Ways. Vergeet de zelfverzekerde mentaliteit van de working class hero, maar verdiep je in een ontdekkend backpacking avontuur. Gewapend met rugzak op zoek naar de roots in een vertrouwde omgeving. Natuurlijke spiritualiteit en zijn elementen lijken de kern te vormen. De ingehuurde muzikanten bewijzen al gelijk hun meerwaarde, en het overtuigende afsluitende gitaarspel van Broemel voegt er nog een extra dimensie aan toe.

Met lawaaierige drums wordt er vervolgd in het rockende Hyperspace Blues. De ruige sound sluit aan bij zijn vorige twee albums. Vocaal gaat het richting de positieve postpunkperiode van vorige eeuw terug, als groot liefhebber daarvan kan ik dit vreemde uitstapje wel waarderen. Alsof er niks gebeurd is halen we rustig adem met Keys. Duidelijk is terug te horen dat deze dertiger opgegroeid is met de meer melancholische dreampop uit de jaren negentig. Maar het is ook goed voor te stellen dat hiervoor de jongens achter My Morning Jacket verantwoordelijk zijn.

Totaal anders, maar net zo dromerig wordt er vervolgt in het trieste Visions. Subtiel treurig gitaarspel gaat over in aangename geluidsexplosies. Niet bedoeld om te provoceren en verstoren, maar om aangename warmte toe te voegen. De emotionele Timothy Showalter stelt zich kwetsbaar op, met zijn hoge bijna hemelse stem neemt hij als een Messias een zwaar verantwoordelijkheidsgevoel op zijn gespierde schouders.Het stukken toegankelijkere Final Fires straalt aangename positiviteit uit. Met de heldere productie en krachtige open vocalen lijkt Showalter een mooi standpunt te maken door de afwisseling in het verhalende kader op te zoeken. De gitaar die hier zomers doorheen wandelt blijkt een onbetwistbare logica.

Dat Moon Landing een dynamische sound laat horen komt door de arbeid van huurling Jason Isbell. Nog smeriger dan bij zijn oud-collega’s van Drive-By Truckers komt hij hier vol binnen scheuren. Gepassioneerde elektrische vuursalvo’s worden afgewisseld met voorbij vliegende soulvolle orgel patronen. De southern rock geeft de zang een verkoelend briesje. We ondergaan deze religieuze doop om herboren de reis te vervolgen.

De lichtere plattelandsrocker Ruby is een simpel liefdesliedje. Dat het niet altijd moeilijk hoeft te klinken wordt hier bewezen. Subtiel weet de mondharmonica hier aan het einde een vleugje blues toe te voegen voordat het instrumentale gedeelte het gaat afronden. A capella mag Showalter het vervolgens alleen oplossen in het sterke Wild and Willing. De ondersteuning door zijn mede compagnons die volgt is overbodig, maar stoort ook zeker niet. Eigenlijk was het al helemaal af.

Nu de carrière van Ryan Adams op de afgrond balanceert krijgt Strand of Oaks de mogelijkheid om die onstane ruimte in te vullen. Met krachtvoer als de titelsong Eraserland is dit een eenvoudige opgave. De belangstelling naar dit geluid blijft op grote schaal aanwezig. Vervolgens wordt er op het einde nog alles uit de kast gehaald om te overtuigen met het sfeervolle Forever Chords. Nog meer dan bij de overige songs mag Bo Koster hier met zijn toetsen de structuur inbrengen. Dat de gitaar een dominerend instrument is, blijkt ook hier weer. Die afwisseling weet zich ook probleemloos door dit langere slotakkoord te leiden. De dramatiek die naar het einde toe werkt vormt het hoogtepunt van de tegen de tien minuten durende track.

Toch is het een aanrader om op zoek te gaan naar de luxere editie van de plaat. Daar is namelijk het ruim een kwartier durende Cruel Fisherman het laatste nummer. Hier gaat het meer de experimentele kant op. Stijlvolle geluidscollages vormen gesampled de voedingsrijke bodem waarop zich drones als rondzwervende gieren wachten om toe te slaan. Dat deze aanpak niet leidt tot verveling is een pluspunt. Nadat er halverwege naar een climax is toe gewerkt, probeert de band je vervolgens onder hypnose te brengen om met volle overgave weg te dromen in het universum van leegte waar alle sensitiviteit met het bestaan afwezig lijkt te zijn. De waarneming waant zich aan de druggy kant. De psychedelica zit aan het randgebied van de spacerock. Als astronauten aan het lachgas beleven we een trip door het sterrenstelsel waar elke planeet leefbaar lijkt te zijn. Beschouw de track als een fijne bonus, losstaande van de plaat. De harmonie tussen folk en rock is op Eraserland helemaal in balans, wat een zéér goed resultaat oplevert.

Strand of Oaks - Eraserland | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com