Frank Carter & The Rattlesnakes - End of Suffering (2019)

fijne intro met moddervette bas en gejaagde gitaar, waarna het nummer helemaal los gaat. Crowbar is een fijne ontdekking!

edit: dat nummer gaat marcheren op de festivals deze zomer, en nog geen klein beetje.

En het marcheerde al zonder Crowbar. Zijn passage op RW17 zal ik nooit vergeten. OP het podium een stuk vergif dat van zichzelf maar ook van zijn publiek houdt, druipend van de arrogantie maakt hij van muziek een vuistslag. Deze zomer op Pukkelpop ga ik zeker kijken.

De titel las ik aanvankelijk als Endless Suffering, dat is nogal een verschil met End Of Suffering. Net nadat ik het verschil ontdekt had, klonk een aantal frases uit het eerste nummer in mijn oor "When I'm high, I'm in heaven, when I'm low, I'm in hell". Alsof mijn misverstand nog even onderstreept moest worden.

In de begeleidende bio bij End Of Suffering staat het zwart op wit: dit is het beste album van 2019. Dat is nogal een boude bewering. Kan ik daar in mee gaan?

FC&R leerde ik kennen met het eerste album, dat ik zeker verdienstelijk vond, veel energie, woede en levenslust verpakt in stevige punkrocksongs. Het tweede album is geheel langs me heen gegaan. Ik kan dus een stuk ontwikkeling gemist hebben, maar wat ik op dit nieuwe album hoorde, zeker in de eerste nummers, is dat de band zich inhoudt. Ruimte laat om accenten beter uit te laten komen. De primaire woede is omgezet in een dieper iets. Noem het volwassen worden of wat je wilt, feit is dat hier een andere band lijkt te staan. Dat zit ook in het feit dat keyboards een belangrijke rol zijn gaan spelen en deze rol ook overtuigend pakken.

Het is in het tweede deel van het album dat FC&R echt de diepte in gaan. Naarmate ik deze songs, die in sommige gevallen gewoon stevige ballads genoemd kunnen worden, vaker hoorde, overtuigde het album als geheel steeds meer. Voor hardcore fans zal het wellicht even slikken zijn, feit is dat de variatie wonderen doet voor de kwaliteit; in dit specifieke geval zeker.

Misschien is het meest treffende voorbeeld wel het slot, het titelnummer. Daar dacht ik echt, o, een ballad, bij het begin, maar naarmate het nummer zich naar een climax toewerkte, merkte ik dat zelfs het kinderstemmetje dat ingemixt is bijdroeg aan het effect. Gewoon een heel sterk nummer dus en bewust bewaard voor het einde.

Groei in de meest positieve zin van het woord dus. Of End Of Suffering a) echt binnen bereik ligt voor Frank Carter c.s., betwijfel ik gezien de donkerte van het album als geheel, b) de beste plaat van het jaar is? Dat laatste zal de rest van het jaar gaan bewijzen. Hij staat zeker op de shortlist voor mijn lijstje van een tot op heden niet heel sterk jaar.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Angel Wings

WoNaToch wel de moeite om het tweede album even op te zetten hoor. Zitten een stel pareltjes tussen.

Mijn eerste luisterbeurt klinkt het alsof ze op dezelfde voet door zijn gegaan als het vorige album. Wellicht, zoals hier eerder al gezegd, nog iets meer richting the balled-kant en minder richting de rock. Het blijft allemaal mooi, deze ga ik nog vaak draaien!

Als ik dit hoor verlang ik ook weer terug naar de oude Arctic Monkeys.
Die waren ook ooit zo goed..

Dat klinkt als een goed voornemen Grecio. Ga ik zeker doen.

Met elk nieuw album van FC&tR ga ik Gallows met hem nog meer missen helaas

Deze Frank Carter brak met zijn Rattlesnakes op de eerste dag van DTRH om 2 uur 's middags (!) de tent af. Wat een optreden was dat, waarbij vooral zijn nieuwere werk eruit sprong. Ik stond er met open mond naar te kijken en 2 weken later ben ik er nóg niet van bekomen. Mijn favoriete nummers op dit album zijn Tyrant Lizard King, Anxiety en Kitty Sucker.

De eerste paar keer deed dit album me niet zo heel veel, maar intussen lijkt alles op zijn plaats te vallen. Vooral Angel Wings is echt top! Benieuwd of deze plaat live even sterk is als de rest.

Wat een zeer fijne plaat is dit! Vaak maak het niet meer mee dat ik het tweede en derde album alleen maar beter vind worden. Wel helpt het mee , moet ik eerlijk zeggen , dat ik de band at DTRH gezien heb. Al een tijdje heb ik kaartje voor de Melkweg 29 oktober! Ik heb dit album sinds vandaag ook plaat zodat ik hem tot gruis kan draaien! Ik vind de waardering op musicmeter best laag. Waarom dan? Ik vind elk nummer op dit album goed. Maar eerdergenoemde tracks zijn idd uitschieters. Stiekum hoop ik dat dat hun grote uitbraak niet komt. Daar bedoel ik mee, dat ik hoop dat ze geen consessies gaan doen en geen pop rock band worden. De rauwe randjes moeten blijven bestaan, time will learn. Maar wie deze band/ album nog niet kent Check it out! Paik

Hey dat wist ik helemaal niet.. thanx ik ga direct het werk van Gallows beluisteren en bestellen!

Wat een plaat! Gitaarmuziek zoals ik het graag hoor. En ook de rustige nummers zijn steengoed.
Ik hoop ze te zien in Antwerpen binnenkort, hoop dat ik wat vrienden mee krijg ?

Is dat bestellen er nog van gekomen na het beluisteren? Beseft dat Sound vooral bedoelde dat het net wat te poppy geworden was voor hem?

Soit, ik hoor hem liever zo om eerlijk te zijn. Al vind ik niet alle nummers even sterk. Kitty Sucker springt er wel uit voor mij persoonlijk.

De Britse Frank Carter lijkt zich muzikaal steeds sterker van zijn hardcore punk verleden te distantiëren. De voormalige frontman van Gallows houdt zich ondanks zijn kleine gestalte en vrijwel volledige getatoeëerde lijf prima staande met dit meer toegankelijke geluid. De powerrock heeft eerder raakvlakken met Manic Street Preachers, zoals het snelle punk rockende Heartbreaker en het latere exploderende Supervillain. Uit de tijd dat die nog in hun provocerende slogans en idealen geloofden. Er is zelfs ruimte voor sfeervolle toetsenbegeleiding in het sterk door de postgrunge beïnvloedde titelstuk End of Suffering. Samen met zijn begeleidingsband The Rattlesnakes zet hij de op voorgangers Blossom en Modern Ruin ingezette lijn voort. Dat hij nog steeds zijn stembanden weet te smeren met een buitensporig volume laat hij minder vaak horen, verleerd is hij het zeker niet.

Natuurlijk houdt hij zichzelf in bij Why a Butterfly Can’t Love a Spider, zelfs als de gitaren de geluidsmuren trotseren blijft hij gecontroleerd achter. De fans van voorheen zijn al lang afgehaakt, tenzij ze de status van burgerlijke volwassenwording behaald hebben. Door het afspelen van deze plaat veroorzaak je geen burenruzie. Tyrant Lizard King is wel een stuk zwaarder maar dat Tom Morello van Rage Against The Machine hier zoveel aan toe weet te voegen, betwijfel ik. Als vaste gastgitarist bij Bruce Springsteens E Street Band zijn de scherpe kantjes er ondertussen wel afgeslepen. Op het einde mag hij de effectenpedalen flink indrukken, maar dit zal live niet zo’n aardbeving als op Pinkpop 1994 veroorzaken. Met Crowbar willen ze vriendjes worden met een band als Muse, al ontbreken hier gelukkig wel de hoge uithalen. Nog toegankelijker zetten ze een stap richting het grote publiek met het soulvolle Love Games.

De tienerproblematiek in het tekstueel erg zwakke Anxiety gaat niet verder dan puistendepressies, welke het beste met Clearasil bestreden kunnen worden. Heel herkenbaar voor emo pubers die zoekende zijn naar hun eigen ik. Soms komt het allemaal schrikbarend dicht bij Linkin Park zoals hoorbaar in Angel Wings. Van verre afstand zou Meneer Carter ook door kunnen gaan als vervanger van Chester Bennington. Niet alleen zijn uiterlijk maar zeker ook vocaal komt hij wel erg dicht in zijn eeuwige op de festivalvelden dolende aura. Als hij zijn verleden bezingt in Kitty Sucker, verliest hij de geloofwaardigheid. Punk wordt hier als lichtvoetige cyberdisco weg gezet. End of Suffering is een prima rockalbum. Al zal het bij zijn oude volgelingen eerder aanzetten om bij de plaatselijke drogist Loperamide of een andere diarreeremmer te gaan kopen.

Frank Carter & The Rattlesnakes - End of Suffering | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com