Devin Townsend - Empath (2019)

Wat een fantastisch album levert Devin Townsend af met Empath. Toegegeven, de eerste keer dat ik de plaat draaide dacht ik er totaal anders over, maar bij elke luisterbeurt vallen er meer puzzelstukjes op hun plek. Alles dat we horen op Empath is door Devin op een of andere manier al wel eens eerder gedaan, maar over verschillende albums. Nu komt alles tezamen in een waanzinnige collage waarbij kosten noch moeite zijn gespaard om het geheel zo perfect mogelijk uit te voeren.

In de kritiek op de productie kan ik mij niet vinden. In vergelijk met recente albums als Trancendence, Z2 en Epicloud is Empath een stuk dynamischer en veel minder vermoeiend om te luisteren. Knap, gezien de vele lagen in de muziek die hun plek in de mix moeten vinden. Maar wij zijn drukke stijl van arrangeren niet kan waarderen zal ook aan Empath weinig plezier beleven.

Devin Townsend levert met Empath een episch album af, dat misschien nog wel beter is dan zijn - in mijn ogen(oren?) - topwerk Terria.

In een sombere bui zag Townsend dit album ooit voor zich als een collectie van toegankelijke popliedjes, maar uiteindelijk is dit één van zijn meest experimentele werkstukken geworden. Geen makkelijke liedjes maar uitgesponnen, schizofrene tracks die heen en weer stuiteren tussen soundtrack-achtige soundscapes en bombastische opgefokte metal. Het steekt allemaal uiteraard weer fraai in elkaar en het album klinkt zeer verzorgd, al moet gezegd worden dat ik met een deel van het materiaal niet zo veel kan. Ik mis ook een beetje de meeslepende zanglijnen en songstructuren van eerder werk.